Bölüm 0

Sindorim İstasyonu sabah 8

Metro geldi ve insanlar sıraya girmeye başladı. Siyah şapkalı bir adam yolunu kesen tüm insanları iterek asansöre doğru koştu.

‘’Üzgünüm! gerçekten özür dilerim!’’

Yürüyen merdivenle yukarı doğru çıkarken, bir adam tarafından itildi ve tutamaçı tuttu ve o anda…

< Öyle yemeğinde ne yemeliyim? >

< Yönetici geç kaldığım için beni azarlayacak >

< Bugün başka bir sipariş vermem gerek >

< Hala tam uyanamadım >

< Ah… Başım ağrıyor eve geri döneceğim diye haber vermeli miyim? >

< Tuvalete gitsem çok mu geç kalırım? >

Ne zamandan beri mi böyle bir yeteneğim var?

Bilmem.

Çocukluğumdan beri sanırım.

Sağ elimi hafifçe uzatarak, yakındaki kadının giydiği elbisenin ucunu tuttum.

< Bu güzel mi? >

< Neden bu kadar pahalı?! Çığlık atmak istiyorum! >

< Ama altı ay faizsiz diyor… >

İşte bunlar kadının elbisesi ile karşılaştığındaki ilk düşünceleri.

Neyse ki bunun sayesinde kulağımda çınlayan sayısız ses durdu. 

Huzur içinde elimi cebime geri soktum.



Bölüm sonu editör notu:
Bu seriden umutluyum.
Bakalım neler olacak?
Kafalarımızdaki soru işaretleri kayıp mı olacak yoksa havada hala bir gizem kokusu mu olacak?