Bölüm 5778

>>Gerçek İnsan İmparator’u.>>


Noah’ın eli, kristal kralın başının tepesine kondu ve o, başının altında hayretle izledi.


Bu Yaşam Formu’mun benzersiz olmasını beklemişti. Bakıcı da öyle söylemişti. Ancak bir şeyi beklemekle onu avucunun içinde tutmak aynı şey değildi ve Şu Ân’da elinde tuttuğu şey, kendini hazırladığı her şeyden daha tuhaftı.


Achilles Adrastia, taşıdığı Varoluş’un yönlerini Yıtmamıştı. Bu Varoluş bir bukalemundu. Asimile ettiği şeyi Yemiyordu. Onunla kusursuz bir şekilde Bütünleşiyordu; Böylece içindeki Ana Nedenler, İlk Nedenler, BU İlkel Kaynak ve Sonsuzluk, midesinde duran Yutulmuş şeyler değildi. Onlar, kendisiydi. Her biri, kendi adı kadar Dokumalar’ına ait!


Ve Noah, işte tam da bu yüzden Saatler önce ölmüş olması gerektiğini anladı.


Çünkü Dokunduğ’u şeye dönüşen bir Bukalemun, dönüşemeyecek kadar büyük bir şeye Dokunduğ’unda savunmasız kalır. O, BU Mühürlü Olan’ın Dokumalar’ını Özümsemişti ve kendi doğasının tüm Yasalar’ına göre, tıpkı daha büyük bir kaba dökülen suyun o kabın şeklini alması gibi, basitçe BU Mühürlü Olan’a dönüşmüş olması gerekirdi.


BU Mühürlü Olan, tek bir Varoluş’un ona dönüşüp, kendisi olarak kalabilmesi için çok fazla karmaşık, çok fazla geniş ve çok fazla eskiydi. Yine de Achilles dayanmıştı!


O, Kâdim Canavar’ın bir parçası Hâl’ine gelmişti ve Noah’ın elinin altındaki kristalde uğuldayan bir inat sayesinde, tamamen ona dönüşmeyi reddetmişti. Yarı yolda durmuş ve hiçbir Özümleyenin hayatta kalamayacağı bir yerde yaşamaya devam etmişti.


Dolayısıyla görev, iki şeyi birbirinden ayırmak değildi. Tek bir Varoluş’un içinde, Kral olan ile Canavar olan arasındaki çizgiyi bulmak ve kralı kesmeden o çizgi boyunca kesmekti.


Neyse ki Noah, tam da bu tür bir iş için yaratılmıştı.


İki Köken’i vardı ve daha önce hiç birlikte bir şey yapmaları istenmemişti. İnsan Hayalperestin Köken’i, Kök’ü oluştuğundan beri Hayaller’i Mânipüle Etme konusunda korkutucu bir Hâl’e gelmişti; Sınırlar’ını hâlâ keşfetmekte olduğu bir şekilde korkutucuydu.


Ve BU Muazzam Hükümdar’ın Köken’i ise, Varoluş’un Genom’unun içine uzanıp, onu değiştirebilir, kesip çıkarabilir, bir şeyin en derin Dokuma’sı düzeyinde ne olduğunu düzenleyebilirdi. Biri görebiliyordu. Diğeri kesebiliyordu. Böylece onları görevlerine atadı!


Hayalperest’in Köken’i ilk olarak içeri girdi ve BU Mühür’lü Olan’ı aramaya koyulmadı. Bir Varoluş’un Varoluşsal Genom’u, okunamayacak kadar karmaşık bir düğümdü ve canavarın Dokumalar’ı, Genom’un her bir İpliğ’ine işlenmişti.


Ancak bir Varoluş’un Hayal’i karmaşık bir düğüm değildi. Hayal, herhangi bir Varoluş içindeki en basit ve gerçek şeydi; Diğer her şeyin altında yatan şeydi ve Achilles az önce ona kendi Hayal’ini Göstermişti! Rose! Çocukları! Varoluş’un ta kendisi, bütünüyle Özümsenmiş!


Böylece Noah, Hayal’i takip etti! “Köken’ini, Achilles’in istediği şekle göre aşağıya doğru daldırdı ve o isteğe yanıt veren, Rose’ya, çocuklara ve her şey olma arzusuna doğru çeken Genom’un her bir İpliğ’i, gözünde Âltın renginde parladı. Buna karşılık, öyle olmayan her İplik, bunun yerine mühürlemeye, toplamaya, bitirmeye ve sahip olmaya doğru çeken her İplik karanlık kaldı.


İşte sınır oradaydı! Achilles’in bulamadığı bir dikiş değil, ancak Hayaller’i okuyabilen bir Varoluş tarafından görülebilen bir dikişti; Çünkü Hayal, Kâdim bir canavarın taklit edemediği tek insani parçaydı!


Sonra BU Muazzam Olan’ın Köken’i, o Sınır boyunca bir bıçak gibi indi.


Tek bir Varoluş’u, ne olduğu ve taşımaya zorlandığı şeye Bölmek; Bu soğuk bir işti ve mükemmel bir işti!


Karanlık İplikler ayrıldı. Altın Olanlar ise yerinde kaldı. Asimilasyon Faktör’ü, bu kristalimsi kraldan derinliklerin içinden “BU Mühürlenmiş Olan’a uzanan canlı İplik, Köken’inin kenarı altında serbest kaldı ve temiz, eksiksiz bir şekilde kesildi!


Köken Özü’nün Altın fırtınası ikisinin etrafında kükredi ve Achilles Adrastia gözlerini açtı.


İlk başta kıpırdamadı. Fırtınanın ortasında kristal Hâl’indeki bedeniyle oturdu ve sadece dinledi.


“Burası… Sessiz,” dedi Achilles.


Sesi şaşkınlıktan kısılmıştı.


“O vızıltıyı duymuyorum. Her zaman bir vızıltı vardı. Onu içime aldığım Ân’dan itibaren her Ân, her şeyin arkasında duran, durmak bilmeyen eski bir dehşet.” Sanki sessizlik bir yerlerde saklanıyormuş gibi başını yavaşça çevirdi. “Gitmiş. Hiç duymuyorum...”


Noah başını salladı, elini çekmek için uzandı ve işi bitirmek üzereyken bir şey gözüne çarptı.


Oh?


Kesik, İpliğ’i kesmişti. Ama Anılar’ı kesmemişti. Anılar Özümsenmiş, İçselleştirilmişti; O’nun aldığı her şeyin Achilles’e dönüştüğü gibi, onlar da Achilles’e dönüşmüştü. Böylece çizginin kral tarafında kalmışlardı ve şimdi, Noah’ın avucunun altında, okumak istemediği bir Kitab’ın Sayfalar’ı gibi açık bir şekilde uzanıyorlardı.


Anılar bulanıktı. Kabaydı. Kesilmeyle yarı yarıya tahrip olmuş, neredeyse geri kazanılamaz Hâldeydi. Ama ne hakkında olduklarını anlayacak kadarını görebiliyordu ve ne hakkında oldukları, elinin altındaki kristalimsi şekle ikinci kez bakmasına neden oldu.


BU Muazzam Olanlar. Ve bir Miras!


BU Mühürlü Olan’ın kendisinin taşıdığı Anılar; BU Muazzam Olanlar’la olan ilişkiler ve bir Miras, Lucy’nin inşa ettiği türden bir Yapı… Gerçi, bu Yapı’nın ona mı yoksa başkasına mı ait olduğu, Anı’nın harap Hâl’i nedeniyle anlaşılamıyordu!


Noah, BU Mühürlü Olan’ın BU Devasa Varoluşlar’şa bu kadar derin bir bağlantısı olduğunu düşünmemişti. BU Mühürlü Olan’ın, Miraslar tarafından nasıl korunduğuna dair Bekçi’nin sözlerini hatırladı ve iç çekmekten kendini alamadı!


“Varoluş Sonsuz Derece’de Sngindir,” dedi Noah, krala bakarak, “Ve o kadar çok Güç Örgü’sü barındırır ki, kimse bunları Sayamamıştır. Son zamanlarda büyük ilerlemeler kaydettim. Bu İlerlemeler sayesinde Varoluş’u, hatta Zaman’ı bile eskisinden farklı bir şekilde görebiliyorum. Bu ilerlemeyi ve bu bakış açısını en yakınlarımla nasıl paylaşabileceğimi planlamaya çoktan başladım.”


Achilles’in başındaki elini bir Ân daha orada bıraktı. “Ve deneysel bir deneğe her zaman ihtiyacım vardır.”


Achilles’in kristal gözleri ona doğru yükseldi.


“Sen Boyutsallığ’ını yükseltirken, ben de öğreniyorum. Eninde sonunda kendi ‘Uçsuzluk Kök’ünü’ oluşturma noktasına ulaşman gerekecek. Bu kolay değil. Düşündüğün yerden başlamıyor. Kendi Koryonik Gonadotropin’inle başlıyor; Bu, kendi oluşumunun işaretidir. Ayrıca kendine özgü bir Asimilasyon Faktör’üne sahipsin; Bu da benim yardımımla benzersiz bir Asimilasyon Koryonik Gonadotropi’ni oluşturabileceğin anlamına geliyor.“


Hiçbir şeye, sadece kendisinin işlediğini hissedebildiği bir saate kısa bir an göz attı. “Ama burada Zaman’ım doldu ve seninle daha fazla deney yapabilmek için ortamı değiştirmek zorundayım. Denemek ister misin?”


...!


Bunu sakin bir şekilde sordu. Ama elinin altındaki adam şimdi parlak bir şekilde gülümsüyordu; Kendi Varoluş’unu geri almış ve üstüne bir yol da sunulmuş birinin gülümsemesi gibiydi. Achilles de duyularıyla ona uzandı.


“Teşekkür ederim,” dedi Achilles. “Ve evet. Bana bir saniye ver yeter...”


Altın fırtına dağıldı!


Hayal gibi Okyanuslar uzaklara yuvarlandı, yoğun Bulutlar seyrekleşti ve ikisi, tam da bıraktıkları yerde, Mâvi-Altın ağaçlar ve sarkan karların arasında, Mühürlenmiş Else Boyut’ta bir kez daha duruyorlardı. Ve Achilles Adrastia ayağa kalktı.


Yine ete kemiğe bürünmüştü; Genç kralın yüzü ve Kâdim gözleri vardı, gerçi gözleri artık çok daha genç görünüyordu. Döndü. Arkasında duran, alevleri köz Hâl’ine gelmiş, yüzü hüzünlü Güzel Yeşil Saç’lı Kâdın’a baktı; Üç adımda ona ulaştı, onu kendine çekti ve o kadar sıkı sarıldı ki, izleyen Noah onu kırıp, parçalayacağını sandı.


Sonra onu öptü. Sonra yüksek sesle güldü; Saatler’dir nefesini tutmuş bir adamın kahkahasıydı bu.


“Ben benim,” dedi Achilles, Kâdın’ın saçlarına fısıldayarak. “Tamamen benim!”


...!


“Gerçekten mi?” Rose geri çekilip yüzüne baktı, ellerini yüzünün iki yanına koyarak, araştırırcasına. “Gerçekten mi?!”


“Tamamen benim.”


Rose, yarı kahkaha yarı başka bir şey olan bir ses çıkardı; Sonra onu öpmeye başladı, o da onu öpüyordu; Aralarındaki kucaklaşma, rahatlamadan çok daha sıcak bir şeye, ikisinin de yalnız olmadıklarını tamamen unutmuş olduklarını düşündürecek bir hızla dönüştü.


Noah, bir İnsan olarak, onlara bir Ân süre tanıdı. Onun da bir ailesi vardı. Birini kucaklayıp, onun hâlâ kendisi olduğunu fark etmenin ne demek olduğunu biliyordu.


Beklerken gözünün önünde mesajlar belirdi.


|Gelişen büyük bir Hayal’e müdahale ettin ve onu yönlendirdin.|


|Köken puanın 25 arttı.|


|Anlaşılmaz bir Varoluş’un bakışları, en büyük araçlarından birinin kendisinden nasıl ayrıldığını anlamaya çalışıyor.|


...!


Noah son satıra baktı ve kaşlarını kaldırdı.


Sonra, durmaya hiç niyetli görünmeyen, önünde birbirine sarılmış İki Yaşam Formu“na baktı.


“Süre doldu,” dedi. “Gidelim.”


Köken’i gürledi!


Onun içinden taşarak, Meyve Bahçesi’ni, Kral’ı, Kadın’ı, Öühürlenmiş küçük alanın tamamını içine çekti ve Hayal’ine taşıdı; Sonra Achilles Adrastia ile Rose’u saklandıkları Else Boyut’tan çıkarıp, Kök“]nün tek bir atışıyla başka bir Boyut’a taşıdı.


Güvenliği çok daha sıkı olan bir Boyut’a. Zaman’ın kendisinden kopmuş bir Boyut’a, Kırık Saatler ve numaralandırılmış göktaşlarının arasında, kendisinin bir parçası zaten orada duran bir Boyut’a. Atlas’ın paramparça saatlerin Else Boyu’una!


HUUM!


Ortadan kaybolmuşlardı.


---


Meyve Bahçe’si bomboştu. Ve yavaşça, tıpkı tutulan bir nefesin serbest bırakılması gibi, Mâvi-Altın ağaçlardan tekrar akıp gitti; Yapraklar canlı Pembe rengine geri döndü; Boyut’ta hareketsiz asılı kalan kar ise düştüğünü hatırladı ve düştü.


Birkaç Ân boyunca Else Boyut, yine üzerinde hiç kimsenin bulunmadığı, sürüklenen bir taşın üzerindeki bir Meyve Bahçesi’nden ibaretti.


Sonra, birkaç Ân sonra...


BOOM!


Varoluş yırtıldı!


Bu sefer bir Sayfa değildi. Gözler! Birbiri ardına, Mühürlenmiş Else Boyut’un yükseklerinde devasa gözler zorla açıldı; Bakışların ulaşamayacağı yerlerde, Boyutlar kadar büyük bakışlar göz açıp, kapayıncaya kadar ortaya çıktı ve Pembe Ağaçlar, bakılmanın ağırlığı altında eğildi.


|UYKUSUZ İBLİS, bakışlarını Meyve Bahçesi’nin dört bir yanına gezdirir ve hoşnutsuzdur.|


|“Burada bir Kök vardı. Kokusu hâlâ Ağaçlar’da.”|


|BU ÖDENMEMİŞ TAHSİLATÇI’nın gözleri kısılır.|


|“Aynı Kök. Donmuş ormanda bizi atlatan Kök.”|


|BU KİNLİ HAPİSHANE MÜDÜRÜ şaşkındır.|


|“Gelişimizi nasıl bu kadar çabuk hissetti? Daha gelmeyi bile bitirmemiştik.”|


|BU UYKUSUZ İBLİS, Hapishane Gardiyan’ına cevap vermez. Bakışları aşağıya, Meyve Bahçesi’nin zeminine doğru yönelir.|


|“Ve sen. Bizi buraya yönlendiren sendin. Bir Proj’nin buraya götürüldüğünü söylemiştin.”|


...!



Sözler, Meyve Bahçesi’ne düştü ve aşağıda Varoluş açığa çıktı.


Sonsuzluk pembe ağaçların arasından taştı ve VU İLKEL KAYNAK da onunla birlikte taştı; İkisi, Varoluş’ta hiçbir iki Otorite’nin bir arada akamayacağı bir şekilde birlikte açığa döküldü ve birleşen selin içinden İnsan’sı bir figür adım attı.


Gençti ve Kâdim’di; Bu iki gerçek, birbiriyle çatışmadan üzerinde bir arada duruyordu. Uzun boylu, zayıf ve güneş ışığına hiç ihtiyaç duymamış bir varlık kadar solgundu.


Omuzlarının ötesine uzanan uzun saçları, Beyaz’a doğru soluklaşan soluk Âltın rengindeydi; Yüz hatları ise ince, soğuk ve aristokratikti; Her çizgisi kusursuz bir uyum içindeydi.


Gözleri altındı. Sıcak bir Âltın değildi. Çok derin bir yerin dibinde bulunan bir şeyin altınıydı. Çizmelerine kadar uzanan uzun, koyu renkli bir palto giymişti; Sert, eski moda ve kusursuzdu; Pembe ağaçların arasında duruyordu, sanki binlerce kez böyle yerlerde durmuş ve hepsini de eşit derecede kendinden aşağı görmüş gibi.


O, BU Mühürlü Olan’dı!


Ve o bir beden değildi.


Bu bir kukla değildi. Bu gerçekti, her kabın arkasındaki eldi! Ve Varoluş’u, bir Kök ile birlikte, yavaş, ağır ve Anlaşılamaz bir şekilde nabız gibi atıyordu!


İçinde yerleşmiş, büyüyen ve o kadar yoğun bir Uçsuz Bucaksızlık Kök’ü ki, kar ona yaklaşamıyordu. Kar, etrafına düşüyor, paltosundan bir el genişliği uzaklıkta duruyor ve sanki kışın kendisi bile ona dokunmak istemediğine karar vermişçesine uzaklaşıyordu!


Meyve Bâhçesi’ne soğuk bir bakış attı; Pembe Ağaçlar’a, sürüklenen taşa.


“Eşsiz bir Varoluşsal Asimilasyon Faktör’ü,” dedi BU Mühürlü Olan, “Bu, büyüyen Kök’ümün eşsiz bir Yön’ü olabilirdi. Alındı. Bu büyük bir utanç.”


Sanki kaybını avucunda tartıyormuşçasına solgun elini ters çevirdi. “Yine de sorumlu Varoluş’un kim olduğunu biliyor olabilirim.”


Sonra solgun ve uzun parmaklı iki elini de etrafındaki Varoluş’a kaldırdı ve nefesini içine çekti.


“Onun Kibiri’ni, Tirânlığ’ını ve Zekâsı’nı koklayabiliyorum,” dedi. “Ve onun Sonsuzluğ’unu. O Sonsuzluğ’u tanıyorum. O, şimdiye kadar tüm Varoluş boyunca yaşadığım en büyük kaybım.”


Altın rengi gözleri, Varoluş’ta asılı duran devasa bakışlara yöneldi. “Suçlu, Noah Osmont olarak bilinen bir Yaşam Formu olmalı.”


...!