Bölüm 5814
>>Sör Moriarty.>>
Moriarty’nin Else Boyut Dağ’ı, bir Çâğ boyunca durmaksızın büyüyüp bir kez bile toparlanmamış bir çalışma odası gibi görünüyordu ve her Ân farklı bir Hâl alabilirdi.
Şu Ân’da...
Raflar, dağın içi boş kalbini spiral şeklinde Tırmanıyor, Kitaplar’ın, kemiklerin ve hâlâ seğiren şeylerin bulunduğu kavanozların ağırlığı altında eğiliyordu. Pirinç ve camdan yapılmış aletler baş üstündeki zincirlerden sarkıyordu; Bazıları ölçüm yapıyordu, bazıları ise sadece nasıl yapıldığını hatırlıyordu. Büyük odanın ortasından, örneklerin özenle sıralandığı uzun bir taş masa uzanıyordu; Örnekler, onun küçük ve titiz el yazısıyla etiketlenmişti. Masanın en ucunda ise, bir çarşafın altında, bir süredir üzerinde çalıştığı BU Muazzam Olan’ın yarı kesilmiş kalıntıları yatıyordu.
Kar buraya bile ulaşmıştı. Karanlığın içindeki yüksek bir yerden süzülerek rafların üzerine konmuştu ve Moriarty, kitaplarındaki karı silmeyi çoktan bırakmıştı.
Poona, masasında, konserve gözlerin bulunduğu bir kavanoz ile pastalarının bulunduğu bir tepsinin arasında, bacak bacak üstüne atmış oturmuş, pastaları yiyordu!
“En azından Konsey için gelmiş gibi davranabilirdin,” dedi Moriarty, notlarından başını kaldırmadan.
“Konsey için geldim.” Parmağındaki şekeri yaladı. “Ama pastalar için de geldim.”
Gözlüklerini düzeltti. Miras Toplantısı toplanmadan önce düşünülmesi gereken pek çok şey vardı. Toplantı, bir kopuş ve bir sesle sona ermişti. Sayım, Lucy’nin çatısı altındaki her Kök’e baskı yapıyordu. Ve tahtlardan Üç’ü, koridorlarda onunla konuşmayı kesmişti.
Tam o sırada...
Odadaki Varoluş değişti!
Varoluş ısındı, Yeşil’e büründü ve aniden bahar kokmaya başladı. Moriarty başını kaldırdı. Poona çiğnemeyi bıraktı.
BU Yemyeşil Bakış çalışma odasına adım attı!
Onun için hiçbir kapı açılmadı. O sadece oraya geldi; Taze yapraklar gibi bir bakışa sahip, yumuşak Yeşil ışıktan oluşan uzun bir silüet olarak ve ona en yakın Kar taneleri çiçek yapraklarına dönüşüp yere düştü. Başı, Moriarty’ye kusursuz bir nezaketle, Poona’ya ise biraz daha az nezaketle eğildi.
Sonra O, İhtişamını yükseltti!
BU Muazzam Olan, ondan yavaş, Yeşil bir dalga Hâl’inde yükseldi, dağın oyuğuna doldu ve bir kubbe gibi dağın tamamını kapladı. Moriarty, her şeyin mühürlendiğini hissetti. Else Boyut’una giren ya da çıkan her algı ipliği sessizce kapatılmıştı. Artık dışarıdan kimse içeriyi göremez, duyamaz ya da bir nefes kadarını bile hissedemezdi. Onu tanıdığı onca Çâğ boyunca, onun bu tür bir mahremiyet talep ettiğini hiç görmemişti!
Poona pastasını masaya bıraktı!
“Bu Osmont gerçekten Üçlü’den biri mi?” dedi Yeşil Bakış.
Sesi nazik, yorgun ve son derece mantıklıydı.
“Uçsuz Bucaksızlığımız’ı riske atıp, onun etrafında toplanacak mıyız? Çünkü onu izledim ve diğerlerinden farklı bir şey yapacağa benzemiyor. Hiçbir parlaklık göstermiyor.”
Moriarty kaşlarını çattı!
Gözlüklerini çıkarıp notlarının yanındaki masaya koydu. Poona tamamen hareketsiz kaldı.
“Tam olarak ne demek istiyorsun?” dedi. “Kısa bir süre sonra bir Miras olarak bir araya gelip tüm bu konularda bir yön belirleyeceğiz. Öyleyse neden bunu şimdi, burada, kimsenin duyamayacağı bir kubbenin altında söylüyorsun?”
BU Yeşil Bakış hemen cevap vermedi.
Masasının uzunluğu boyunca, örneklerin ve kavanozların yanından yavaşça yürüdü, Yeşil parmağını taşın üzerinde gezdirdi. Dokunduğu yerlerden karın içinden küçük filizler çıktı.
“Farklı düşünmeye başladım,” dedi. “Pek çok şey hakkında. Üçlü hakkında, kapı hakkında ve onu kimin açması gerektiği ve açabileceği hakkında. Bu Miras hakkında, Lucy’nin onu ne için inşa ettiği hakkında ve kar bu kadar derin olduğunda, onun için inşa ettiği şeyin Hâlâ bir önemi olup, olmadığı hakkında.”
Masanın ucunda, çarşafla örtülmüş cesedin yanında durdu.
“Sanırım Dokumalar’ımız artık aynı çizgide değil, Moriarty.”
“Bunu bana söylemek için gelmek biraz tuhaf.”
“Öyle.” Ona dönerek baktı; bakışları hüzünlü, Yeşil ve çok yaşlıydı. “Bunu sadece bir güvence olarak yaptım, anlarsın ya. Asla kullanmak istemedim. Umarım hiç kullanmak zorunda kalmam.”
Başını yana eğdi.
“Ama Yıllar boyunca birlikte içtiğimiz onca çayı hatırlıyor musun?”
...!
Moriarty hatırladı!
Her şeyi bir Ân’da hatırladı, tıpkı bir akademisyenin Bin kez okuduğu halde fark etmediği bir metindeki tek satırı hatırlaması gibi. Sayısız öğleden sonraları. Onun krallığı, bahar gibi ılık, ve elinde her zaman hafifçe yeşil tadı olan bir fincan. Hoşuna gitmişti. Bir keresinde içinde ne olduğunu sormuştu, o da gülümsemiş ve sadece yapraklar olduğunu söylemişti.
Elini salladı!
İçinden Yeşil bir ışık çıktı!
Derisi’nden, gözlerinin köşelerinden, dokunaçlarının dikişlerinin altından sızıyordu; Sayabileceğinden çok daha uzun bir süredir içinde sessizce büyüyen Zehirli, parıldayan bir Yeşil. Yakmak yerine çiçek açtı, çayın izlediği her yoldan Varoluş’u boyunca yayıldı ve çiçek açtığı her yerde, onun Uçsuz Bucaksızlığ’ı yumuşadı, yavaşladı ve uzaklara kayboldu.
Moriarty sendeledi!
Kendi masasına tutunarak dengede kaldı, bir kavanoz dolusu gözü yere düşürdü; Cam paramparça oldu ve Yeşil ışığın fışkırdığı dokunaçlarına bakakaldı. Uzun Varoluş’u boyunca ilk kez, söyleyecek hiçbir şeyi yoktu.
Poona’nın yüzü değişti!
Yüzündeki neşe tamamen kayboldu. Ne bir çığlık ne de bir kahkaha vardı. Poona masadan kaydı ve Ayaklar’ı yere değdiği Ân’da, bedeni kendini bıraktı. Vücudu yumuşadı, yarı saydam Hâl’e geldi ve dışarıya doğru şişerek, her rengi Aynı Ân’da yansıtan, çalışma odasının yarısını dolduran ve Yeşil ışık kubbesine doğru yükselen, parlak, canlı bir sümük kütlesine dönüştü; İçindeki tek devasa, parlak gözü ise, en ufak bir sıcaklık izi olmadan, BU Yeşil Bakış’a sabitlenmiş Hâl’de yavaşça dönüyordu.
Sonra bütün dağ uğuldadı!
Kökler’inden zirvesine kadar sallandı; Her raf gürültüyle titredi, her alet zincirinde sallandı. Başlarının üzerindeki Yeşil kubbe titredi; Kurılmadı ama bir yerinden kasıtlı olarak açıldı, bir şeyin içeri girmesine izin vermek için.
Uzun taş masanın üzerindeki Varoluş, bir göz kapağı gibi yarıldı!
İçinden devasa, karanlık bir göz dışarı baktı.BU Uykusuz. Sabırlı. Bir kez bile göz kırpmamış bir dikkatle yanıyordu. Göz, kendi masasına doğru sendeleyip yeşil ışık saçan Moriarty’ye ve devasa, parıldayan, sessiz Poona’ya baktı. En son olarak da, masanın ucunda cesedin yanında duran Yeşil Bakış’a baktı ve gözündeki bir şey neredeyse sevgi dolu gibiydi.
|BU Uykusuz Şeytan sana bakıyor.|
|“Devrim zamanı geldi, eski dostum Moriarty.”|
...!
Kubbenin dışında, çok aşağıda, Miras’ın karla kaplı zemininde, Mor-Âltın Nehirler daha hızlı akmaya başlamıştı. Kanallar, hiçbir Bekçi’nin daha önce duymadığı bir tonda uğulduyordu. Aynı anda bir düzine dağda, “Sonsuzluk Acharya’sının Miras’ına” ait olmayan figürler kar fırtınasından çıkıyordu ve etraflarındaki Kar, Kıpkırmızı-Âltın renginde yağıyordu.
İstila başlamıştı!
---
>>BU Yaratık.>>
Anaximander hiçbir şeyin üzerinde oturuyordu.
Bir zamanlar evlerinin bulunduğu belirsizlikte zemin yoktu, sadece yavaşça akan Obsidyen köpük ve içinden sürüklenen Kar vardı ama Anaximander yine de oturacak bir yer bulmuştu. Dizinde açık bir Kitap vardı. Kitab’ın nereden geldiğini BU Yaratık bilmiyordu.
BU Yaratık onu izliyordu.
Bir süredir onu izliyordu. Anaximander, gelecekten gelen Dokumalar’ını almayı kabul ettiğinden beri, o Dokumalar birdenbire Bilgi’nin içine akıp, geldiğinden beri, yanındaki dostu değişmişti. Gözleri daha yaşlı görünüyordu. Elleri Sayfalar’ı daha yavaş çeviriyordu. Ve artık içinde, BU Yaratığ’ın Varoluş’unun tam merkezinde oturduğunu açıkça hissedebildiği bir şey vardı.
Bir Kök!
BU Yaratığ’ın algılarına göre durum aynen böyleydi. Şekli belliydi. Bir Uçsuz Bucaksızlık Kök’ü, bütün ve parlak, tıpkı kırık olanın BU Yaratığ’ın kendi göğsüne Kök salmış olduğu kadar kesin bir şekilde, adamın ortasına kök salmıştı.
Yine de Anaximander, her zamanki gibi, hiçbir Otorite taşımıyordu, tek bir İplikçik bile. Ondan yayılan hiçbir Güç, Ağırlık ya da Baskı yoktu. Bir Kök, uğultu çıkarmalıydı. Etrafındaki Varoluş’a doğru dışa doğru baskı yapmalıydı. Bu ise hiçbir şey yapmıyordu.
BU Yaratık daha yakından baktı ve anladı.
Anaximander’ın yetiştirdiği bir Kök değildi. Kök’ün şekline tam olarak benzeyen içi boş bir şeydi ve Varoluş’un kendisi içine eğilip, onu doldurmuştu. Bilgin etrafındaki köpük o boşluğa doğru kıvrılıyordu. Yanından sürüklenen Kar, düşüşünü çok hafifçe içe doğru büküyordu. Varoluş adama bakmış, içinde bir Kök’ün yer alacağı boşluğa bakmış ve orada bir Kök olduğunu kabul etmişti.
“Bana bakıyorsun,” dedi Anaximander, Kitab’ından başını kaldırmadan.
“Evet,” dedi BU Yaratık.
“Aramızda kalsın ama daha büyük canavar kesinlikle ben değilim, değil mi?”
“...”
BU Yaratık hiçbir şey söylemedi. Arkadaşının göğsündeki, kabulle dolu o boşluğa bakmaya devam etti ve nadiren hissettiği bir şeyi, hafifçe hissetti.
Hayranlık!
Sonra, bir Ân sonra, Varoluş çarpıtılınca kaşlarını çattı!
Yırtılmak yerine, her şey bir Ân’da büküldü; Etraflarındaki Obsidyen köpük, sanki çok ağır bir şey bir kumaş parçasının üzerine adım atmış gibi, belirsizliğin içindeki tek bir noktaya doğru içe doğru büküldü. Kar yağışı durdu. Her bir Kar tanesi asılı kaldı ve titriyordu.
Anaximander kitabını kapattı.
Bir siluet virajın içinden çıktı!
Uzun boylu ve solgundu; Uzun saçları soluk Âltın renginden beyaza doğru geçiyordu; Gözleri Âltın renginde, parlak ve son derece sakindi. Rüzgârda hiç kıpırdamayan uzun, koyu renkli bir palto giyiyordu. Ve içinden hafifçe parlıyordu; Sanki kısa bir süre önce devasa bir şey yemiş ve hâlâ sindiriyormuş gibi, soluk Âltın rengi bir ışık derisinden sızıyordu.
BU Yaratık onu tanıdı; Çünkü o gözler unutulmazdı!
Kendi vatanlarındaki herkes onu tanıyordu. Artık bir vatan kalmamasının sebebi oydu. Onların Gözlemlenebilir Varoluş’unu elinden almış ve geride bu köpükten başka hiçbir şey bırakmamıştı.
“Tekrar merhaba,” dedi BU Mühürlü Olan.
Sesi sıcaktı, nazikti ve ilgilendiğini belli ediyordu; Tıpkı bir konferansta bir akademisyenin başka bir akademisyeni selamlarkenki sesi gibiydi.
“Oldukça uzun zaman oldu. Ve yine de olmadı.” Başını yana eğdi; Köpüğü, Varoluş’ta asılı kalan Kar’ı, ikisini de gözlerine sığdırdı. “Üzülerek söylüyorum ki, bu sefer Ölüm getiriyorum.”
...!
BU Yaratık ve Anaximander birbirlerine yaklaştılar!
İkisi de bunu kasten yapmamıştı. Öylece oldu. Anaximander, Hiçlik’ten oluşan koltuğundan yükseldi ve BU Yaratığ’ın yanına süzüldü; BU Yaratığ’ın Beyaz ve Obsidyen alevleri ikisinin etrafını sardı ve yüzleri ciddiydi.
BU Mühürlü Olan, acele etmeden ilerledi ve Varoluş’unun yarattığı baskı geldi!
Bu baskı, sanki Varoluş’u çöküyormuşçasına belirsizliğin üzerine çöktü. Bu, Uçsuzluk değildi. BU Yaratık bunun öyle olmadığını hissedebiliyordu; Arkasında bir Kapı yoktu bir Tamamlanma yoktu, bitmiş bir İekil yoktu. Ama çok yakındı. O kadar yakındı ki aradaki fark neredeyse önemsizdi; Köpüğün, Kar’ın ve BU Yaratığ’ın kırık Kökü’nün üzerine baskı yapan bir ağırlıktı ta ki göğsündeki çatlak çok hafifçe parlamaya başlayana kadar.
“İnsanlar ölümden korkar,” dedi BU Mühürlü Olan, “çünkü bunun Silinmek anlamına geldiğini düşünürler. Fenerin söneceğini ve odanın Sonsuz’a dek Soğuk ve boş kalacağını sanırlar. Ama Ölmek bu değildir.”
Biraz uzakta durdu ve Âltın rengi gözleri BU Yaratığ’a takıldı.
“Ölüm, daha iyi bir şeyin içebilmesi için bir kaseyi deviren açık bir elden ibarettir.”
Aralarındaki kar titriyordu.
“Bazen Ölüm aslında bir iyiliktir. Çalılıklar arasında çürüyen Yaşlı bir ağaç, toprağı lanetlemez. Toprağ’ı besler ki, daha uzun bir gövde güneşe doğru uzanabilsin. Varoluş’ta hiçbir şey gerçek anlamda yok olmaz. Ağırlık kalır. Taşıdığın ısı ve inatçı Öz, sadece başka birinin Kan’ına dökülür.” Sesi yumuşadı.
“Garip bir şekilde, aslında yürümeyi hiç bırakmıyorsun. Sadece benim aracılığımla yaşamaya devam ediyorsun.”
BU aratık cevap vermedi.
“Ve bak,” dedi BU Mühürlü, neredeyse özür dilercesine. “Adaletsiz olmak istemem. Omzumun arkasında duran silüetleri görebilirsin. Yalnız değilim. Hiçbir zaman yalnız olmadım.”
Arkasında, belirsizlik değişti!
Sırtındaki köpükten şekiller yükseldi; Devasa ve pusluydular, Boyutsallıklar’ı o kadar derindi ki BU Yaratık onları hiç net göremiyordu. Sadece Âuralar’ı görünüyordu; tek bir tepenin arkasından doğan Beş Güneş gibi, BU Mühürlü Olan’ın arkasından dışarı doğru baskı yapıyorlardı. Beş tanesi. Her biri, gerçek Uçsuzluğ’un kusursuz, tamamlanmış ağırlığıyla doluydu!
Beş BU Muazzam Olan, eskiden bir yuva olan köpüğün içinde duruyorlardı.
“Ama bir adama karşı birleşmekten hiç hoşlanmadım,” dedi BU Mühürlü Olan. “Ağzımda acı bir tat bırakıyor, sanki yanmış kıkırdak çiğniyormuşum gibi. O yüzden arkamdakiler kıpırdamayacak. Parmaklarını bile kıpırdatmayacaklar. Sana doğru tek bir adım bile atmayacaklar.”
Gülümsedi.
“Onlar sadece odunun parçalanmasını izlemek için buradalar. Sadece sen ve ben varız.”
...!
İzleyen Beş BU Devasa Varoluş. Kendisi de neredeyse BU Muazzam’a olan bir Varoluş’a ilerliyordu. Ve Kırık Kök’ü olan BU Yaratık ile hiçbir Otorite’si olmayan bir arkadaşı.
Bu felaketti!
BU Mühürlü Olan’ın Âltın rengi gözleri, BU Yaratığ’ın göğsüne, orada hafifçe parıldayan çatlağa ve onun içinde yatan şeye kaydı.
“Gerçekten daha dikkatli olmalısın,” dedi, “ve o kadar parlak bir Kök ile Varoluş’un dışında dolaşmamalısın.”
Gözleri, açık ve coşkulu bir merakla parladı. “Bir Varoluş Kök’ü mü? Vay be. Bu, araştırmaya değer bir Ânomali.”
...!
BU Yaratık ona baktı.
Soluk, parıldayan siluete, onun arkasında doğan Beş güneşe ve bir zamanlar geldiği her şey olan köpüğe baktı. Tüm bunların ağırlığının üzerine, kırık Kök’üne ve yanındaki arkadaşına baskı yaptığını hissetti.
Ve vızıldamaya başladı!
Tiz bir sesle başladı, devasa bedeninin derinliklerinden, belirsizliğin içinden yukarı doğru yayılan bir titreşim. Beyaz ve Obsidyen Âlevler’i daha da yükseldi. Etrafındaki renksiz Köken kaynamaya ve çalkalanmaya başladı. Göğsündeki çatlak alev aldı, içindeki kırık Kök titreyip parladı ve BU Yaratık, beş BU Muazzam Olan ile bir yutucunun ağırlığı altında daha dik durdu ve eğilmedi!
“Varoluş,” dedi BU Yaratık, “Korkusuzdur.”
Etrafındaki köpük sallandı.
“Varoluş direniş gösterir.”
Alevleri karanlığa doğru kükrerek yükseldi ve Varoluş’ta asılı duran kar taneleri dağıldı.
“Ben sadece… Direnmek zorundayım.”
...!
BU Mühürlü Olan, BU Yaratığ’ın alev almasını izledi ve gülümsemesi, neredeyse saygıya benzeyen bir ifadeye dönüştü.
“Sen muhteşem bir Varoluş’sun,” dedi. “Bunu içten söylüyorum. Varoluş’ta, bu durum karşısında senden daha dik durabilecek çok az şey vardır.”
Arkasından doğan Bsş güneşe bir göz attı, sonra Âltın rengi gözlerini BU Yaratığ’a çevirdi. “Ama korkarım ki bu sefer yolun sonu geldi. Osmont bile şu anda çok meşgul olacak ya da çoktan meşgul olmalı.”
BU Yaratış’ın Âlevler’i titremezdi. Ama o ismi duyduğunda gözlerinin arkasında bir şey aniden dondu!
“Varoluş’ta, ne olursa olsun kendilerini Yenilmez sanan bazıları vardır,” diye devam etti BU Mühürlü Olan. “Bugün bunu senin için bir sınava tabi tutalım.”
Ağır bir şeyi kaldırmak üzere olan bir adam gibi omuzlarını gevşekçe salladı. “Karşımda dururken, bir şekilde hayatta kalabilecek misin?”
Bir adım öne attı!
“Asla bilemezsin,” dedi bir ses. “Çılgın Efsaneler ve Masallar her zaman Yazılır.”
...!
Tembel bir sesti. Aceleci değildi, hafifçe eğleniyor gibiydi; Sanki sahibi bir yerlerde duvara yaslanmış, bir süredir tüm bunları dinliyor ve sonunda sıkılıp, sohbete katılmaya karar vermiş gibiydi.
BU Mühürlü Olan durdu. Ve gülümsemesi solmak yerine daha da genişledi!
Arkasını döndü.
Üstlerindeki Belirsizliğ’in içinden bir şey alçalıyordu. Önce Nürekkep geldi, Nehirler Hâl’inde, Siyah ve ışıltılı, karanlıktan aşağı dökülüyor ve bir damla bile dökülmeden Obsidyen köpüğün içinden kıvrılarak akıyordu. Ardından Sayfalar, Binler’ce Sayfa, Beyaz yapraklar gibi mürekkebin etrafında süzülerek aşağıya iniyordu. Ve tüm bunların ortasında, bir bacağını diğerinin üzerine atmış Hâl’de Varoluş’ta oturan bir Kadın belirdi!
Uzun boylu ve ince yapılıydı; Uzun siyah saçları, topuzun içinden geçirilen tek bir Kalem’le özensizce toplanmıştı. Cüppesi kaliteli kağıdın soluk Beyaz rengindeydi ve vücuduna bolca sarkıyordu; Açıkta kalan her Santimlik Cüldi, Eller’i, Bilekler’i, Boğaz’ı, yüzünün yanları Yazılar’la kaplıydı.
Kendi düzgün el yazısıyla yazılmış ince, yoğun Satırlar, sanki hâlâ yazılmakta olduğu gibi vücudunda yavaşça akıp değişiyordu. Gözleri karanlıktı ve hareket ettiklerinde, içlerinde de soluk Metin satırları hareket ediyordu.
Arkasında, zar zor görülebilecek kadar soluk bir şekilde, gözden kaybolana kadar yükselen rafların arasında devasa ve sabırlı bir şey duruyordu. Sadece parlaklığı görünüyordu. Mürekkep ve parşömenlerden oluşan muazzam, sessiz bir ışıltı, tıpkı bir Kütüphane’nin içinde oturup, okuyan Varoluş’u gözetlediği gibi, onun omzunun üzerinden onu izliyordu.
BU MÜREKKEB’İN ANA’SI.
Mythoslar’jn Yazar’ı gelmişti ve BU Yaratık, adının arkasındaki Varoluş’a mürekkep Hârfler’iyle yazıldığını hissetti: Calliope!
BU Yaratık ve Anaximander’in biraz yanına, üstlerine doğru durdu ve BU Mühürlü Olan’ı açık, etkilenmemiş bir ilgiyle baştan aşağı süzdü.
“Küçük bir sapma yapıyorum,” dedi Calliope. “Bu felaketle sonuçlanabilir.”
Omuz silkti. “Ama bir Efsane’nin Son’unu izlemeye dayanamıyorum, anlarsın ya? Çok yazık olurdu.”
Koyu renkli gözleri kısıldı ve derisindeki Yazılar hızlandı. “Ve sen, efsanelerin ölmeye gittiği bir Kara Delik gibi görünüyorsun.”
...!
BU Mühürlü Olan güldü!
Parlak, samimi, sevinç dolu bir kahkahaydı ve tüm belirsizliğin içinde yankılandı; Arkasındaki Beş Devasa Güneş ise titremeye bile gerek duymadı.
“Aslında tam tersi,” dedi, hâlâ gülümsüyordu. “Tüm Efsaneler’inizi Târih boyunca yaşatacağım. Yetenekler’iniz hatırlanacak. Her biri, ben var olduğum sürece içimde güvende tutulacak.”
Soluk ellerini, neredeyse hoş geldin dercesine açtı. “Şimdi. Bakalım kim yaşayacak, kim ölecek.”
HUUM!
Kızıl bir parlaklık ondan fışkırdı!
Göğsünden, gözlerinden ve uzanmış ellerinden fışkırdı; Bu ışık hem Sonsuzluk’tu hem de ondan daha eski bir şeydi; Birbirine bağlanmış ve kaynaşmış, içindeki o kadar derinde ve o kadar Engin bir Kaynak’tan dökülüyordu ki, BU Yaratık onun dibini göremiyordu.
Köpüğün, Kar’ın ve Calliope’nin etrafında savrulan Sayfalar’ın içinden her yöne doğru kükreyerek yayıldı ve dokunduğu her yerde, diğer her şeyin rengi soldu.
Obsidyen köpük Kırmızı’ya döndü, düşen Kar da onunla birlikte. Mürekkep Nehirler’i, Calliope’nin cüppesinin Beyaz’ı, BU Yaratığ’ın kendi Alevler’inin Beyaz’ı ve Obsidyen rengi, hepsi bir Ân’da Kıpkırmızı’ya boyandı.
BU Yaratığ’ın görebildiği kadarıyla, var olan her şey Kırmızı’ydı!
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.