‹
Bölüm...
›
Action,Adventure,Demons,Fantasy,Harem,Isekai,Magic,Monster,Novel,Romance,Vampires,War

Bölüm 5834

Özür Dileme!
Yazar: Kozmik_00 Grup: Bağımsız Scanlation Okuma süresi: 9 dk Kelime: 2.260


Noah kapı eşiğinden içeri adım attı ve arkasında parlaklık kayboldu.


Kendini muhteşem bir manzaraya hazırladı! Belki de Uçsuz Bucaksız bir tonoz. Kayıp Çağlar’ın Kütüphane’si. Ya da uzun bir koridorun sonunda bekleyen bir Tâht ha da bir Miras’ın kurucusu tarafından onu Miras alacak Varoluş’a bırakılmış son bir Silah.


Oysa burnuna çim kokusu geldi!


Bir çiftliğin kenarında duruyordu!


Küçük bir çiftlikti. Toprak yol boyunca uzanan alçak bir ahşap çit vardı; Çitin çıtaları hava koşullarından dolayı gri ve yumuşaklaşmıştı. Çitin ötesinde, düzgün sıralar halinde bir sebze bahçesi uzanıyordu: Direklere tırmanan fasulyeler, geniş yaprakların altında yayılmış kabaklar, kimsenin yabani otlarını ayıklamadığı ucunda biraz yabani hale gelmiş, Yaprak’lı ve Yeşil bir bitki sırası.


Soluk mavi Varoluş’un altında Âltın rengi bir buğday tarlası dalgalanıyordu ve buğdayın Ötesi’nde, meyveleri Kırmızı ve ağır olan altı Elma ağacından oluşan bir meyve bahçesi vardı. Tek bir bulut, acele etmeden süzülüyordu.


Sadece hafif bir esinti, çitlerin ötesinde bir yerlerden gelen kuş cıvıltıları, Kar ve soğuğun yokluğu ve o kadar tam bir “Sayma’ ki“, sanki nefesini tutuyormuş gibi hissettiriyordu.


Noah hareketsizce durdu ve Âltın rengi gözleriyle tüm bunlara baktı.


Burada, hissedebildiği kadarıyla, sadece bir çiftlik vardı. “Gözbebeği Olmayan Altın” toprağın derinliklerine indi ve toprağı buldu. Ağaçlar’ın içine daldı ve odun, Özsu ve Elmalar buldu. Varoluş’a daldı ve Varoluş’unu buldu; Sıradan ve sessiz, hiçbir şeyi gizlemeyen bir Varoluş.


Böylece yürümeye başladı!


Kapıyı açtı ve kapı gıcırdadı. Bahçe sıraları arasındaki toprak yolda yürüdü. Birisi çitlere dayamış bir çapa duruyordu; Sapı, eller tarafından çok uzun süre tutulduğu için pürüzsüz ve koyu bir Hâl almıştı. Taş bir kuyunun yanında, dibindeki çakıl taşlarını görebileceği kadar berrak suyla yarısı dolu ahşap bir kova duruyordu. Buğday tarlasının ortasında, kolları iki yana açılmış, yıpranmış bir hasır şapka ve her iki dirseği yamalı bir palto giymiş bir korkuluk duruyordu.


Yanından geçerken korkuluğun koluna dokundu. Eski bir kumaş. Gerçek bir kumaş. Sadece o kadar.


Garip!


Lucy’den, “Uçsuz Bucaksızlığ’kn Acharya’s’ndan“, Yüzler’ce BU Muazzam Olan’ın onun dönüşünü beklediği bir Miras’ın kurucusundan, korkunç ve muazzam bir şey bırakmasını beklemişti. Oysa ona bir bahçe bırakmıştı.


Yol’hn sonunda bir kulübe duruyordu!


Küçük ve sadeydi; Ahşap ve taştan yapılmış, sazdan çatılı, eğri büğrü bir bacası ve altında bir çiçeklik bulunan tek bir penceresi vardı. Çiçeklikte otlar yetişiyordu. Biri onları özenle sıralar Hâl’inde dikmişti.


Noah kapıyı açtı ve içeri adım attı.


Tek bir oda. Duvara yaslanmış dar bir yatak, yatağın ayak ucunda düzgünce katlanmış bir battaniye. İki sandalyeli ahşap bir masa. Temizce süpürülmüş ocak üzerinde, soğuk küllerin üzerinde bir su ısıtıcısı asılıydı. Kurutulmuş fasulye ve konserve meyve kavanozlarının bulunduğu raflar; Her kavanozun üzerinde küçük, düzgün bir el Yazısıyla etiket vardı. Kapının yanında çamurlu bir çift çizme duruyordu.


Ve masanın üzerinde bir kağıt parçası!


Altın rengindeydi. İnce Âltın rengi, bir kez katlanmış, boş bir fincanın yanında düz bir şekilde duruyordu. Üzerinde Obsidyen Mürekkep’le yazılmış Kelimeler uzanıyordu; Küçük, sıkı ve eğik Hârfler, acele etmeden yazılmış bir elin izini taşıyordu.


Bir mektup!


Noah onu eline aldı!


Parmakları mektuba dokunduğu Ân’da, Kelimeler parlamaya başladı!


|Çocuklarımın seçtiği Varoluş’a,|


|Bunu okuyorsan, seni “BU Miras’jn Oğlu” olarak seçmişler demektir ve büyük beklentilerle, benim bıraktığım Kapı’dan içeri girmişsindir. Üzgünüm. Burada sadece bir Çiftlik var. Ben de uzun zaman önce, tüm bunlardan çok önce, buna çok benzeyen bir Çiftlik’te büyüdüm. “Uçsuz Bucaksızlık’dan“ önce, “Miraslar’dan“ önce, öğrencilerimden hiçbiri bana “Acharya” demeyi öğrenmeden önce. Bunu bulan Varoluş’un, benim nereden geldiğimi görmesini istedim. Küçük başladığımı bilmelerini istedim. Herkes öyle başlar.|


|İstersen otur. Pencerenin yanındaki sandalye daha rahat. Bu biraz zaman alacak.|


|Uzun zaman önce, Varoluş düzgün bir düzen içinde akıyordu. Döngüleri, bir Çiftlik’te mevsimlerin gelip, geçmesi gibi gelip, geçiyordu: Ekim, Büyüme, Hasat, Kış’ın uzun dinlenme dönemi ve sonra yeniden ekim. Her döngünün kendi geceleri vardı ve o geceler soğuktu, ama sona ererdi. Bir döngü içinde yükselen her Varoluş Tırmanabilir’di. Üstümüzde, arka arkaya Kapılar vardı ve içlerinden yukarı doğru uzanan, hiçbirimizin daha önce görmediği kadar Yüksek Bir Yol. Yol zordu. O yolda yürüyenlerin çoğu başarısız oldu. Ama yol oradaydı ve herkes onun orada olduğunu biliyordu; Bu Bilgi ise bir tür ışıktı.|


|Tırmandık. Arkadaşlarım ve Ben. Kardeşler’im, Öğretmenler’im, Öğrenciler’im. Çağlar boyunca Tırmandık, ta ki yolun üzerinde kimsenin geçemeyeceği bir yere varana kadar. Oraya “Dar Geçit” adını verdik. Varoluş’un bir kavşağıydı; Üstümüzdeki yol orada yok denecek kadar daralmıştı, üzerinde durmak imkânsız, ulaşmak imkânsızdı. Dar Geçit’e ulaşmış her Varoluş orada durmuş ya geri dönmüş ya da orada kalmıştı. Orası her şeyin Sınır’ıydı.|


|Ve Dar Geçit’in altında, tüm Yol’u bir arada tutan şey vardı: O.|


|Bunun tam olarak ne olduğunu size söylemeyeceğim. Bir yandan, bunu öğrenmenin bedeli henüz karşılayabileceğinizden daha ağır olurdu. Bir yandan da utandığım için. Bu, bizim için asla Tasarlanmamış’tı. Bu, bir kemerin kilit taşı gibi Yol’u yerinde tutan şeydi. Varoluş’un parçalanmadan bir Döngü’den diğerine Tırmanması’nı sağlayan şey buydu. Kimsenin buna dokunması gerekmiyordu. Kimsenin bunu kullanması gerekmiyordu.|


|Biz O’nu kullandık.|


|Birkaç Varoluş idil. İsimlerini yazmayacağım çünkü bunun için hatırlanmayı hak etmiyorlar, ben de öyle. Biz En Yaşlı, en derin, en emin olanlardık. Herkesten daha uzun süre beklemiştik ve beklemekten yorulmuştuk. İçimizden biri Yol’un altına uzanıp, O’nu Kavrama’nın bir Yol’unu buldu. Ve birbirimize bunun sadece bir Ân süreceğini söyledik. Sadece karşıya geçecek kadar. Sadece yukarıda ne olduğunu görecek kadar. Karşı tarafta bırakacaktık ve her şey eskisi gibi olacaktı.|


|Karşıya geçtik.|


|Ve karşıya geçtiğimiz Ân’da, Yol arkamızda koptu.|


|Sonra ne olduğunu anlatmaya çok uzun zaman harcadım, ama hiçbir zaman doğru Kelimeler’i bulamadım. O, kimseyi taşımak için yapılmamıştı. Tüm ağırlığımızı O’na yüklediğimizde, O çatladı. O parçalandı. O paramparça oldu ve parçaları Varoluş’un Her Yön’üne, uzaklara, genişlere ve derine, hiçbirimizin takip edemeyeceği yerlere savruldu. Ve O, Yol’u bir arada tutamadığı için Yol’un kendisi de dağıldı. Dar Geçit çöktü. Üstlerindeki kapılar, en tepeden başlayarak birbiri ardına paramparça oldu. Varoluş’un Döngüler’ini düzgün bir şekilde sürdüren her şey Bir Ân’da dağıldı.|


|İşte bu, İlk Ayrılık’tı. Bir Savaş değildi. Bir Canavar değildi. Bir düşmanın Varoluş’a yüklediği bir lanet değildi. Bizdik. Birçoğumuz, bize ait olmayana uzanıp, onu elde etmek için her şeyi parçaladık.|


|Biz ayrıldık. Öte tarafa geçtik ve Yolum’uza devam ettik; Geldiğimiz Yol ise arkamızda Sonsuz’a dek kapandı.|


|Ve geri kalan herkes orada kaldı.|


|Henüz Dar Geçit’e ulaşmamış dostlarım. Hayatlar’ı boyunca arkamdan Tırmanan, vardıklarında Yol’un orada olacağına güvenen öğrencilerim. Sadece birkaç adım uzakta kalan kardeşlerim. Hepsi kaldı çünkü artık gidecek hiçbir yer kalmamıştı. Onları bu Hâl’e biz getirdik. Onları “BU Geride Kalanlar” yaptık. Onlar başarısız olmadı. Biz onları yüzüstü bıraktık. Yol’u ellerinden aldık ve onları kırık bir Merdiven’in üzerinde bırakıp, gittik.|


|Bu Düzeltilemez.|


|Ne onlar tarafından, ne de senin tarafından. Biri, Varoluş’un her köşesinden “O’nun“ her parçasını toplayıp,  hepsini yeniden bir araya getirse bile olmaz. Kırılan sadece “O“ değil. Kırılan Yol, Kapılar ve Varoluş’un  kendisinin düzeni. Taşları bularak bir Merdiven’i onaramazsın. Eski şekli artık yok.|


|Ve Varoluş, ona yaptıklarımızı hatırlıyor.|


|İlk Ayrılıktan beri, Döngüler düzensiz bir şekilde dönüyor. Varoluş incinmiş durumda ve incinmiş her şey gibi iyileşmeye çalışıyor; Ancak bu iyileşme süreci nazik değil. Kendisine yapılan yanlışları düzeltmeye çalışıyor. Geceleri, daha önceki Gece’den daha uzun, daha soğuk ve daha tuhaf olacak. Varoluş, bizim açık bıraktıklarımızı kapatacak. Saymadıklar’ımızı Sayacak. Yukarıya uzanan her şeyi Yargılayacak, çünkü yukarıya uzanan son Varoluşlar her şeyi mahvetti. Bu Geceler’in ilkini öbür taraftan gördüm ve size açıkça söylüyorum, daha kötüsü geliyor. BU Uzun Gece, onun öfkesinin sadece Başlangıc’ıdır.|


|Hiçbir Kapı açılmayacak. Kapılar, biz gidebilelim diye paramparça edildi. Yukarıda bir Yol yok. Varoluş yok. Geride bıraktıklarım için, benim gittiğim yere gitme umudu yok.|


|Kehanetler duyacaksınız. Alâmetler’den, Anahtarlar’dan ve Yol’u açacak olanlardan, kardaki işaretlerden ve karanlıktaki vaatlerden söz edilecek. Bunların çoğu, suçluluk duyanlarımız tarafından geride bırakıldı. Terk ettiğimiz Varoluşlar’a tutunacak bir şey vermek istedik. Bazılarımız geçerken, çatlaklara umutlar fısıldadık. Bazılarımız, bir bilmeceyi gerçeğe göre daha nazik olduğuna inanarak Bilmeceler bıraktı. Ben de öyle yaptım. Çocuklarıma bir sandalye, bir fincan çay ve doğru Anahtar’ın bir gün belirli bir Kapı’yı açabileceğine dair bir söz bıraktım. Beni affedin. Bu, yalan olmayan ve bırakmayı bildiğim tek nezaketti ama neredeyse bir yalandı.|


|Yapılacak bir şey varsa, o da budur. “O’nun“ parçaları hâlâ Varoluş’un dört bir yanına dağılmış durumda. Onları toplayanlar, belki de bir zamanlar bizim yaptığımızı yapabilir. Yol’u onarmak değil. Hiçbir şey Yol’u Onaramaz. Ama bizim geçtiğimiz gibi, hiçbirimizin göremediği başka bir Yol’dan geçebilir. Belki. Bilmiyorum. Belki.|


|Burada kendime ait hiçbir iz bırakmıyorum. Zihni’min yankısı yok, sorgulayabileceğin Bilinc’imin bir Parça’sı yok. Bunu yapabilirdim. Yapmamayı seçtim. Bu odada oturup, içeri giren kim olursa olsun onun tarafından affedilmeyi hak etmiyorum. Geride bırakabileceğim tek şey bu Mektup, bu Çiftlik ve Gerçek.|


|Lütfen onlara göz kulak ol. Hepsine. Benim yüzümden burada kaldılar. En azından yanlarında kalmayı seçen birinin olmasını sağla.|


|Çok üzgünüm.|


|Lucy.|


...!


Son kelime Âltın renginin içinde kayboldu.


Noah, elinde Mektup’la küçük, sade kulübede duruyordu ve uzun bir süre kıpırdamadan öylece kaldı.


Dışarıda, esinti buğdayları dalgalandırıyordu. Çitlerin arasında bir kuş şarkı söylüyordu. Korkuluk, yamalı paltosuyla kollarını açmış halde tarlada duruyordu; tıpkı asırlardır durduğu gibi.


Birçok Varoluş Yol’un altından uzanıp, O’na ulaşmıştı. Ve uzanırken, Varoluş’un üzerindeki her Kapı’yı paramparça etmiş, Döngüler’inin düzenini bozmuş ve geri kalan herkesi geride bırakarak, donmalarına neden olmuşlardı.


BU Uzun Gece, Mühürlü Kapı, Sayım, şimdiye kadar üç kez üzerine çöken ve “Nasıl cüret edersin?” diye haykıran Yargı. Kışa adım attığından beri mücadele ettiği tüm o soğuk, kapanan ve acımasız şeyler, Varoluş’un acı çekmesiydi. Varoluş’un iyileşmeye çalışmasıydı. Varoluş’un kendisine yapılanları hatırlamasıydı.


Ve “O’nun” parçaları hâlâ oradaydı!


Varoluş’un dört bir yanına dağılmıştı. Bekliyorlardı!


Noah, Lucy’nin Mektub’unu o kadar sıkı kavradı ki, Âltın rengi kağıt gıcırdadı!

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi