‹
Bölüm...
›
Action,Adventure,Demons,Fantasy,Harem,Isekai,Magic,Monster,Novel,Romance,Vampires,War

Bölüm 5854

Yakınsama!
Yazar: Kozmik_00 Grup: Bağımsız Scanlation Okuma süresi: 16 dk Kelime: 3.967


>>Ölçekler’in Yaratıcı’sı.>>


Vakochev tabutunun kapağının üzerine çıktığı Ân’da, BU Solmayan Koruluk sarsılmaz bir baskı altında eğildi!


Her yöne doğru, yükselen bir gelgit kadar istikrarlı bir şekilde, ondan muazzam bir ağırlık yayıldı. Bu ağırlığın altında, ağaçların tepesinden süzülen Yemyeşil ışık sönükleşti. Varoluş’ta asılı duran kar, sanki Varoluş tutuşunu bırakmışçasına ani bir hızla aşağıya doğru yuvarlandı! Açıklık boyunca, Binler’ce Köken Yaşam Formu alınlarını kar yığınlarına bastırıp,  hareketsiz kaldı; İçlerindeki Yaşam’ın Köken’i sessizliğe gömüldü.


Sonra o ağırlık dalgalar Hâl’inde patladı!


HUUM!


Bronz teninden birbiri ardına döküldüler; Her dalga bir öncekinden daha Muazzam’dı, süzülen Else Boyut’un üzerinden yayıldı ve kenarlarından Ötesinde’ki karanlığa doğru akıp, gitti! Dağ sıralarından daha uzun Kâdim ağaçlar, yaz fırtınasındaki Çimenler gibi sallanıyordu. Dallar’ının içinde yuvalanmış Boyutlar, yuvalarında sallanıyordu! Adanın çok altında, Gigaparsekler boyunca uzanan Kökler, durdurulamaz bir akıntıya kapılmış, tek bir ritimle sallanıyordu.


Açıklığın üzerinde, Dokuz Göz kamaştırıcı Güneş titriyordu!


Saatsiz Kral’ın parlaklığı, mutlak bir durgunluğa dönüştü!


Dalgalar yükselmeye devam etti. Kâdim Güneşler’i geçip, daha da yükseklere ulaştılar, ta ki basit bir tabutun tepesinde duran Bronz Ten’li Hükümdar, dalgaların boyuna eşitmiş gibi görünene ya da yukarıdan onlara tepeden bakıyormuş gibi görünene kadar!


Başının üstünde, küçük yuvarlak Obsidyen Balçık, derin bir memnuniyetle dalgalandı.


Vakochev aşağıya baktı.


Tabut’un altında, açıklık mutlak bir sessizlik içinde ikiye ayrıldı!


Karla kaplı balçık, Kökler ve Koru’nun Kâdim zemini genişçe açıldı, altındaki Sınırsız Okyanus’u ortaya çıkardı.


Obsidiyen. Sonsuz! Yüzey’i kusursuzca pürüzsüz ve mükemmel bir Siyahlık’ta uzanıyordu; Kâdim güneşlerin aydınlatabileceği her zemini geride bırakarak, BU Koru’dan daha uzağa, Miras’ın kendisinden bile daha uzağa uzanıyordu. Güneşler’in parıltısını bütünüyle Yuttu. Ve derinliklerinden, Varoluş’a isimler verilmeden çok önce atmaya başlamış İlkel bir kalp gibi, yavaş ve ritmik bir nabız geliyordu.


BU İlkel Kaynak!


Ve onun her bir İpliğ’i... Vakochev’in BU Muazzamlığ’ını barındırıyordu.


BU MUAZZAMLIK!


O ayna yüzeyinin üzerinde, Siyah Merdivenler ortaya çıktı.


Obsidyen derinliklerden bir basamak bir basamak Yükseliyorlar’dı; Her bir Basamak yoğun bir rezonansla uğulduyor, aşağıdaki karanlığa doğru uzun, düz bir çizgi oluşturuyordu.


Vakochev ilk basamağa adım attı.


|Ölçekler’in Yaratıcı’sı konuşuyor.|


|“Beni takip edin.“|


Takip edip etmeyeceklerine kendileri karar versinler diye onları yalnız bıraktı; Doğal olarak, onu takip ettiler!


Dokuz Kâdim ışık içe doğru çekildi, parlaklıklarını sığacak şekilde yoğunlaştırdı ve onun peşinden BU İlkel Kaynağ’ın Merdivenler’ine doğru süzüldü. Arkalarında, BU Koruluğ’un zemini, düşen bir taşın üzerine kapanan su gibi birbirine kenetlendi; Binler’ce meditasyoncu soğukta diz çökmüş Hâl’de kalırken, zümrüt parıltısı yukarıdaki yapraklara geri döndü.


Merdivenler Uçurum,un derinliklerine daldı!


Obsidyen Okyanus’un içinden aşağı indiler; Okyanus, Kuru ve ağırlıksız bir şekilde etraflarında ikiye ayrıldı ve devasa bir el gibi inişlerini kucakladı. Her adımda BU İlkel Kaynağ’ın nabzı daha da güçlendi. Karanlıkta, sıcak ve Kâdim dev akıntılar akıp, gidiyordu; Güneşler’in Kelime dağarcığının ötesinde Fenomenler taşıyorlardı. Uzak kıvılcımlar, ışığın en İlkel Tohumlar’ı gibi titriyordu; Yanlarında ise Varoluş Yasası’nın ilk taslaklarını akla getiren, sürüklenen hatlar vardı!


BU Işıktan Önce Hatırlayan Güneş, aralarındaki en yaşlı olanı, bu eşsiz Muazzamlık manzarası karşısında saf hayranlığın düşük sesli bir iniltisini bıraktı.


Vakochev ölçülü bir ritimle yürüyordu. Başının üstünde, Balçık sessizce süzülüyordu; Yüzey’i, sanki ritmi tutuyormuşçasına BU İlkel Kaynağ’ın nabzıyla dalgalanıyordu.


Yürüyüş derinliklerde devam etti.


Sonra Merdivenler sona erdi!


Merdivenlerin dibinde, derin karla kaplı, BU İlkel Kaynağ’ın geniş ve düz bir alanı uzanıyordu.


Güneşler oldukları yerde durdu!


Her yöne doğru Miller’ce uzanan Siyah Obsidiyen’in üzerinde kalın bir kar tabakası uzanıyordu; Kar, boşluktan düşerek sadece sıcak boşluğun ait olduğu bir zemine konmuştu. O soğuğun ısırığı hiç şüpheye yer bırakmıyordu.


BU Uzun Gece, BU İlkel Kaynağ’ın içinde kök salmıştı!


Ve kar yığınlarının ortasında, bir titan bağlı halde asılı duruyordu!


Zayıf ve heybetli bir şekilde duruyordu; Tüm vücudu dondurulmuştu. Vücudu, Eski Çağlar’da oyulmuş eski bir buz parçasına benziyordu; Soluk Gri ve Yarı saydamdı. O buzlu kabuğun altında, topuklarından boğazına kadar uzanan binlerce, On Binler’ce çizik, soğuk Gök Mâvi’si bir ateşle parlıyordu. Dar kafasının tepesinde, buz sarkıtları pürüzlü bir taç oluşturuyordu.


Gözlerinin olması gereken yerde, iki küçük pul sallanıyordu; Buzlu kirişlerin üzerinde yavaşça sallanan donmuş tavalar gibiydi.


Bir elinde, yüzeyi daha fazla çizgiyle kaplı buzdan bir sayma tahtası tutuyordu.


Diğer elinde ise hiçbir şey yoktu. O el boştu ve uzanmış durumdaydı, sanki zincirler kapanırken bir şeye uzanıyormuş gibi.


O zincirler, BU Kaynağ’ın kendisinden dövülmüştü. Obsidiyen’den yapılmış uzun Siyah halkalar Kar’dan fışkırarak uzuvlarına, boğazına ve göğsüne dolanmış, aynı derin nabızla uğulduyordu; ve zincirlerin dokunduğu her yerde, vücudundaki Buz duman çıkarıyordu!


Pul gözleri yavaşça döndü ve Vakochev’i buldu.


|Ölçekler’in Yaratıcı’sı konuşuyor.|


|“Bu bir Varoluşsal Epitropos.”|


Dokuz Güneş, ışıklarını gergin noktalar halinde topladı.


|“Onun Unvan’ı, BU Ödenmemiş Kışlar’ın Değerlendiricisi’dir. Kendisi gibi pek çok Varoluş gibi, bir Varoluş bölgesi boyunca BU Uzun Gece’nin akışını yönetir. Beni aramaya geldi.”|



Vakochev, zincirlenmiş figüre, bir zanaatkarın aletini inceler gibi sakin bir mesafeyle baktı.


|“Beni tartmak niyetindeydi. Yaptığım Ölçekler için ne kadar borçlu olduğumu yargılamak ve tahsil etmek üzere kışını göndermek için. Onun gibi pek çoğu, Uzun Gece’nin ajanlarıdır. Borçlu olduğuna karar verdikleri her şeye doğru Soğuğ’u sürüklerler.“|


Dokuz’una doğru döndü.


|“Soğuğ’un kendisi umurumda değil. Soğuk, doğanın bir parçasıdır. Kışlar gelir. Çok yaşlanmış şeyler dökülür ve ilkbaharda yenileri büyür. Bunu defalarca gördüm. Buna kızmıyorum.“|


Karanlık gözleri hepsini sarmaladı.


|“Ama içine açgözlülük dokunduğunda Kış değişir. Kibir dokunduğunda. Kıskançlık. Gurur. Bir canlının arzularının her bir Dokuma’sı, akışa örülür. O zaman BU Uzun Gece doğal bir döngü olmaktan çıkar. Bir felakete dönüşür.“|


Aralarına kar taneleri süzülüyordu.


|“Bir Varoluşsal Epitropos’a ulaşmak zordur. Ama eğer ulaşırsanız, Varoluş’un uçsuz bucaksız Genişliğ’ünde hüküm süren Soğuk hafifletilebilir. Ve bazıları, yolun kopmasından sonra Varoluş’un dört bir yanına dağılmış ve asla tutmaması gereken eller tarafından toplanmış O’nun Parçalarını barındırır.“|


Karda zincirlenmiş varlığa baktı.


|“Bunlar hedefleriniz olabilir. Onları ele geçirirsen, Varoluş’tan büyük Ölçü’de haksız zorlukları ortadan kaldırmış olursun.“|


Bir duraksama.


|“Ben zorluklardan yanayım. Zorluklar, her şeyin var olma değerini kazandıran şeydir. Ama sebepsiz yıkıma karşıyım. Hatta ‘ BUUzun Gece’yi ve onun getirdiği her türlü zorluğu bile destekliyorum.“|


Sesi sabit kaldı.


|“Tabii ki doğal olduğu sürece.“|


...!


Dokuz Kadim Güneş birbirlerine baktılar.


Farklı renk tonları karanlığın içinde dönüp, duruyordu; Modern Miraslar’ın kuruluşundan bile önceki Kâdim bir Dil’de sohbet ediyorlardı. Bahçıvan’ın yumuşak yeşili, Gelgit-Ana’nın Kırmızı-Âltın rengine doğru eğildi; Batmayan Göz, Dokumacı’nın huzursuz renklerini barındırıyordu; Taçlı Açlığ’ın soluk ışığı inceldi ve keskinleşti.


Sonunda içlerinden biri yüksek sesle konuştu.


|BU Bitmemiş Yolların Dokumacı’sı konuşuyor.|


|“Bu Epitroposler’i nasıl bulabiliriz?“|


Cevap, doğrudan Vakochev’in tepesinden geldi!


Küçük, yuvarlak obsidyen sümük bir kez dalgalandı. Sonra iki kez. Ardından yüzeyi ince, geniş, sevinç dolu bir ağza dönüştü!


|Masamuk, Boyutsal Yiyici, konuşuyor.|


|“BU Muazzam Olanlar ve diğerlerinin en çok nerede öldüğünü öğrenin,”| dedi, derin bir kuyuya atılan bir çakıl taşı gibi bir sesle. |“Onları bulacaksınız.”|


Balçığ’ın ağzı kapandı. Tekrar yuvarlak şekline geri döndü ve hareketsiz kaldı.


Hepsi zincirlenmiş Epitropos’a bakmak için döndü!


Dinlemiş. Pul gibi gözleri sallanmayı kesmişti. Artık düz duruyorlardı, her iki göz de tamamen hareketsiz, Vakochev’e sabitlenmişti ve vücudundan parlayan sayım işaretleri daha parlak, soğuk, Mâvi ve nefret dolu bir şekilde yanıyordu!


|BU Ödenmemiş Kışlar’ın Değerlendirici’si nefretle yanıyor.|


Sesi ince ve kuruydu, donmuş bir göletin üzerinde bıçağın sürtünmesi gibi.


|“Gece Soğuk ve Donsuz, ve herkes için yargı günü gelecek.”|


Etrafındaki kar, çok yavaşça yükselmeye başladı!


|“Varoluş’unuz boyunca ne kadar karma biriktirmiş olursanız olun... Yanlışlar düzeltilmeli. Borçlar ödenmeli.”|


Boş eli, obsidyen zincirlere karşı gerildi, Vakochev’e doğru uzandı ve parmaklarındaki buz duman çıkarıp çatladı!


|“Varoluş sönmeli ve iyileşmeli... Hoşuna gitse de gitmese de.“|


...!


Vakochev ona baktı.


Sadece baktı, uzun bir an boyunca, karanlık, sakin gözleriyle. Kafasındaki Masamuk bir kez dalgalandı.


Sonra bir elini kaldırdı ve salladı!


BOOM!


BU İlkel Kaynak cevap verdi!


Epitropos’un etrafındaki Onsidiyen’den Nehirler Hâl’inde yükseldi. Okyanus’ran yükselen uzun siyah akıntılar, yanıyorlardı. Ateş’ten ziyade Sonsuzluk’la. Her Nehir, Son’u Olmayan, Sınırsız, Siyah ve Aynı Ân’da göz kamaştırıcı bir ışıkla parlıyordu; Sanki her akıntı, şimdiye kadar var olmuş ya da var olabilecek her şeyin tamamını taşıyordu ve doğrudan bakmak için fazla parlaktı. Dokuz Güneş bile bu parlaklığın karşısında sönük kalıyordu.


SHIING!


Nehirler Epitropos’un etrafında dolanıyordu: Bacaklarının ve göğsünün etrafında, uzanan elinin, Sayım tahtasının, dar Taç’lı Baş’ının etrafında. Obsidyen Zincirler’in üzerinden, içinden ve yanından dolanıyorlardı; Gittikçe daha sıkı, daha sıkı, ta ki karda donmuş Varoluş, ayaklarından buz sarkıtlarından oluşan Tac’ının uçlarına kadar yanan BU Kaynak’la sarılana kadar; Akıntılar arasında sadece pul gibi gözleri görünüyordu, şimdi çılgınca sallanıyor, ileri geri, ileri geri!


Etrafındaki Kar yükselmeyi bıraktı, düştü ve BU Kaynağ’a dokunmadan yanıp, yok oldu.


|“Varlığın, bir Döngü boyunca inşa ettiklerimin üzerine ağırlığını koydu. Her Miras. Her Hayat. Her Borç. Ve sonunda, senin gibiler gelip, bana ne borcum olduğunu mu söylemeye geldi?”|


Yanan Nehirler bir tur daha sıkılaştı!


|“Doğru ve Yanlış, her hesaplamanın dışında yaşar. Her Kış’ın, Her Tâht’ın, Buz’a oyulmuş Her Borc’un dışında. Onlar da Varoluş’un elinde tutulacak şeyler değildir.”|


Karanlık gözleri, sallanan Ölçeğ’i tutuyordu.


|“Onlar, ayağa kalkıp karar verenlere aittir. Ve ben Yaratıldığ’ımdan beri her Çâğ’da ayağa kalktım, kalkmaya da devam edeceğim.“|


Masamuğ’un başındaki yüzey, hüzünlü bir gülümsemeye benzer bir şekle büründü.


|“Neyin doğru, neyin yanlış olduğuna kendim karar vereceğim. Soğuk karar vermeyecek. Gece karar vermeyecek. Ve sen de karar vermeyeceksin.“|


Ondan yüzünü çevirip, karanlıkta bekleyen Dokuz Kâdim Güneş’e doğru döndü.


|“Her zamanki gibi,“| dedi Vakochev, |“Ben Sebat Edeceğ’im.“|


Arkasında, BU Ödenmemiş Kışlar’ın Değerlendirici’si, yanan Kaynağ’ın Nehirler’i içinde asılı duruyordu; Hiçbir zincirin bağlayamayacağı kadar sıkı bir şekilde bağlanmış, Ölçek gözleri hâlâ sallanıyor, sabit kalıyordu.


Şimdilik!


---


O Ân’da, Vakochev durakladı!


Bir şey dikkatinin sınırına dokunmuştu. Uzaklarda, BU İlkel Kaynağ’ın başka bir kesiminde, yalnızca davet edilenlerin ulaşabileceği bir yere bir Varoluş gelmişti. İki Varoluş.


Başını hafifçe o yöne çevirdi. Sonra karanlıkta asılı duran Dokuz Kâdim Güneş’e tekrar baktı ve bir ev sahibinin masadaki misafirlerine selam verdiği gibi, onlara nazikçe başını salladı.


|“Lütfen beni mazur görün. Başka misafirlerim var.”|


Yanan Nehirler’ine hapsolmuş BU Ödenmemiş Kışlar Değerlendiricisi’ne bir kez göz attı.


|“Bu Epitropos’un doğasını burada inceleyebilir ve ona aşina olabilirsiniz.”|


...!


Sonra ortadan kayboldu!


Ayrılışı, ne bir Adım ne de bir Ses çıkmadan gerçekleşti. Durduğu yerdeki Kar, sadece Boş Varoluş’a dönüşmüştü! Yalnızca küçük, yuvarlak Obsidyen Balçım kalmıştı; Başının hizasındaki boşlukta asılı duruyordu, yerini kaybetmiş olmaktan hiç rahatsız görünmüyordu. Bir kez dalgalandı, sonra duruldu ve tam olarak olduğu yerde kaldı.


Yine de Dokuz Güneş, Vakochev’i hâlâ hissedebiliyordu.


Varoluş’u, tüm Obsidyen Okuyanus’u boyunca uzanıyordu; Engin, sakin ve sabırlı, her şeye baskı uyguluyordu. BU İlkel Kaynağ’ın nabzında, BU Değerlendirici’nin etrafındaki yanan Nehirler’de, karanlığın kendisindeydi. Gitmişti,
 ama yine de buradaydı.


BU Saatsiz Kral’ın ışığı, sessiz bir değerlendirmeyle bir kez titredi.


—


BU İlkel Kaynağ’ın başka bir yerinde, yoğun kardan uzakta, Obsidyen Okuyanus’u sakin ve hareketsiz yatıyordu; Üzerinde İki Figür duruyordu.


İlki, Sonsuz bir alacakaranlığın ışığına bürünmüş bir Kadın’dı. Yüzünün önünde, biri diğerinin içinde, onu tamamen gizleyen iki Âltın Hâle yavaşça dönüyordu. Bir elinde, tek bir Sonsuz halka şeklinde bükülmüş ve eğrisi boyunca sivri uçlu bir yüzük takıyordu. Alacakaranlık, bir şal gibi ona yapışmıştı. Durduğu yerde, BU İlkel Kaynağ’ın karanlığı hafifçe kehribar rengine bürünüyordu, sanki Sonsuz bir gün batımının ışığı ondan sızıp, oraya akıyormuş gibi.


BU ANILAR’A DALMIŞ DUL!


İkinci figür, onun bir adım arkasında duruyordu; Sanki bir Çizimci’nin Kâlem’inden çıkmış bir Taslak gibi karanlığın üzerine çizilmişti. Uzun boylu, ince yapılı, soluk Âltın renginde ince çizgilerden oluşuyordu; Her çizgi kesin ve Ölçülü, her Eklem ve Açı tamdı. Göğsünden, BU Dul’un elindeki yüzükle aynı bükülmüş halka hafifçe parlıyordu. Gözleri, bir aletin mercekleri kadar sabit, iki küçük ışık dairesiydi; Şimdiden etrafındaki Temeller’i inceliyordu!


Atlas!


Vakochev, sanki hep orada duruyormuş gibi önlerine geldi!


İkisine de sakin bir şekilde baktı ve bekledi.


|BU ANILAR’A DALMIŞ DUL, Ölçekler’in Yaratıcısı’nı selamlar.|


Sesi sessiz ve düzgündü.


|“BU Uykusuz İblis’e ve Varoluş’un Koruyucuları’nın diğer üyelerine sıkı sıkıya bağlı olan ya da olmuş olanlara bir mesaj gönderdin.”|


Yüzünün önündeki Hâleler döndü.


|“Sana, onların uzun zaman önce öldürdüğü bir Mühendis’i getiriyorum.”|


Vakochev’in karanlık gözleri, ondan arkasında duran Âltın çizgilerden oluşan siluete kaydı. Sonra tekrar ona döndü.


Gözleri üzerinde kaldı.


|“Sen de Varoluş’un Muhafızları’ndan geliyorsun.”|


Sesi, derin bir taş kadar düz ve soğuktu; Dul’un ayaklarının altındaki Obsidyen Okyanus, ani bir gerilimle titredi!


|“Seni tam burada ikiye bölebilirim.”|


BOOM!


BU İlkel Kaynak, sözlerini bitirmeden ona cevap verdi! BU Dul’un etrafındaki karanlık sıkılaştı, ondan sızan alacakaranlık ışığı aniden derisinin içine geri itildi ve uzun bir nefes boyunca Obsidyen Okyanus’un tamamı, onun ciddiyetini görmek için bekleyerek, tamamen hareketsiz kaldı.


Yine de BU Dul, yerinden kıpırdamadı.


Halolar’jnın arkasında, yüzünün şekli biraz değişti. Belki de kaşlarını çatmıştı.


|“Deneyebilirsin,”| dedi sakin bir sesle. |“Sen hâlâ yaralı, Yaşlı bir Varoluş’sun.”|


Etrafındaki alacakaranlık, baskın Siyah’ın karşısında bir kez parladı!


|“O zamandan beri BU Muhafızlar’dan uzaklaştım. Ve şimdi...”|


Gerisini söylemedi.


Âltın çizgilerden oluşan figür, omzunun ötesinden ilerleyerek, aralarındaki boşluğa adım attı.


|Atlas, BU BÜYÜK Mühendis, ortalığı yatıştırmaya çalışıyor.|


Sesi kuru, keskin ve çok yorgundu.


|“Gençler çok şey başardılar.”|


Vakochev’e sabit, her şeyi tartan gözleriyle baktı.


|“Gerisini bana bırak. Ben Bilgi ve İstihbarat getiriyorum. Her şeyi kendim yapmak istemiştim. Ama işler tahmin ettiğimden çok daha hızlı ilerliyor. O yüzden...”|


Sanki yeniden hesaplama yapıyormuşçasına vücudunun hatları hafifçe değişti.


|“Eskiden, Senin BU Muazzamlığ’ını bölüp, neredeyse çökertmeye çalışanların arasında dolaşırdım. Salonlarını biliyordum. İsimlerini biliyordum. Kim kimin düşmanı olduğunu biliyordum. Ama şimdi işler belirsiz. İşin içinde çok daha fazla Fraksiyon var. Çok daha fazla grup. Ben öldüğüm zamankinden daha fazlası.”|


Vakochev, elini küçümseyici bir hareketle salladı.


|“Eğer bana ‘BU Muhafızlar’ ve diğer ‘BI Mirasçılar’ın ‘BI Uzun Gece’ güçleriyle ittifak kurduğunu söylemeye geldiysen, bunu zaten tahmin ediyordum.“|


BU İlkel Kaynağın karanlığı, BU Dul’un etrafında hafifçe azaldı.


|“Varoluş uçsuz bucaksızdır. Her şey mümkündür. ‘BU Uzun Gece’, her türlü ideal ile yozlaşmıştır ve ideallerin olduğu yerde, yapılacak anlaşmalar da vardır. Bunların hiçbiri beni şaşırtmaz.“|


Atlas’tan Dul’a, oradan da tekrar Atlas’a baktı.


|“Seninle buluşmayı başka bir nedenden dolayı kabul ettim. BU Uykusuz İblis, evet. Diğerleri hakkındaki Bilgiler, evet. Ama aynı zamanda...”|


Tabutundan kalktığından beri ilk kez, sakinliğinin ardında bir şey kıpırdadı.


|“Riven. BU Mühürlü Olan.”|


WAA!


Üçünün etrafındaki BU İlkel Kaynak bir Ân’da dondu!


|“Neden Varoluş’un her yerinde o şey hakkında fısıltıları giderek daha fazla duyuyorum? Bu Uykusuz İblis onunla ne tür bir proje yürütüyor? O kadar... Önemli olmamalıydı.“|


Karanlık gözleri BU Atlas’ın merceklerine kilitlendi.


|“En çok bunu bilmek istiyorum. Bana bunu söyle, sonra diğer planlar hakkında konuşabiliriz.“|


...!


Atlas uzun bir süre sessiz kaldı.


Vücudundaki ince Âltın çizgiler tamamen hareketsizdi. Sonra, yavaşça hareket etmeye başladılar, açıları değişti.


|“Buna cevap verebilmek için, Riven’dan daha eskiye gitmem gerekiyor. BU Uykusuz İblis’ten daha eskiye. Benden daha eskiye.“|


Lens gözleri Vakochev’den, etraflarındaki BU İlkel Kaynağ’ın karanlığına döndü.


|“İlk elin Hikâyesi’ni biliyorsun.“|


Dul’un Hâle’si dönmeyi kesti!


|“Miraslar ortaya çıkmadan önce. Saymaya değer Döngüler oluşmadan önce. Ben Doğmadan önce ve ölmeden çok önce, O zaten oradaydı. Ve bir Varoluş elini uzattı ve O’nu kavradı. İlk el. Kâlem’i ilk tutan.“|


Yüz hatları keskinleşti.


|“Her şeyin Sınır’ında duruyordu. Mutlak Yaratıcılık. Tavan’ı olmayan bir Varoluş. Her şey Kalem’ine açıktı. Tamamen kazanmıştı. Hiçbirimizin asla kazanamayacağı kadar.”|


|“Elinde tuttuğuna baktı. Bir kez.”|



Bir duraklama.


|“Ve sonra kendi Varoluş’unu oyup, çıkardı. Kendi Köken’ini. Onları kendi eliyle kendinden kopardı ve kazandığı tam O Ân’da son buldu.“|


Obsidyen Okuyanus, altlarında yavaş ve derin bir şekilde nabız gibi atıyordu.


|“Bu Hikâye’yi anlatan herkes burada durur. Bir ibret Hikâye’si. Varoluş’un en büyük zaferi, kimsenin anlayamayacağı Nedenler’öe bir nefeslik sürede çöpe atıldı.“|


Atlas’ın mercek gibi gözleri Vakochev’e geri döndü, sabit ve parlak!


|“Uzun bir süre farklı bir soru sordum. Neden yaptığını değil, daha çok koparıp attığı şeye ne olduğunu.“|


Siyah, birdenbire sessizliğe büründü!


|“Bir Varoluş hâlâ Varoluş’unj sürdürüyor, Ölçekler’in Yaratıcı’sı. Bir Köken de öyle. Özellikle de ‘O’nu barındıran bir Köken. Bir yerlere düştüler. Ve hâlâ oradalar. İçinde kimse olmayan bir Varoluş. Hiçbir şeye ait olmayan bir Köken.”|


Bu sözlerin etkisini bekledi.


|“BU Muhafızlar, ben daha doğmadan önce bile onları arıyorlardı.“|


Sonra sesi alçaldı; Kuru, keskin ve çok yorgun bir tondaydı.


|“Ve şimdi bana, Riven’in fısıltılarının neden Varoluş’un her yerine yayıldığını soruyorsun. Neden onun gibi bir şeyin etrafında bir proje kurduklarını.“|


|“Riven başından beri bölünmüştü. İçinde bir boşluk vardı. Onlar... Şanslı olup, onun içine sığacak Anlaşılmaz bir Efsane’nin ufak bir parçasını bulmuş olabilirler. Gerisi bir gizem.“|


Atlas’ın vücudundaki Âltın çizgiler bir kez daha mutlak bir hareketsizliğe kilitlendi.


Yanında, BU Dul tamamen hareketsiz duruyordu. Ancak etrafındaki alacakaranlık solmuştu ve BU İlkel Kaynağ’a sızan kehribar rengi, soluk bir İplik Hâl’ine gelmişti.


Vakochev, tek bir kasını bile kıpırdatmadan kara Okyanus’un üzerinde duruyordu!


Tabut’undan kalktığından beri ikinci kez, sakinliğinin ardında bir şey kıpırdadı. Bu sefer, kaybolmadan önce bir nefes daha uzun süre kaldı.


Atlas devam etti.


|“Bunu kendim doğrulamak istedim, çünkü şu anda 5 BU Muazzam Olan tarafından korunan bir Riven cesedine bakıyorum. Dul ve ben, BU MÜREKKEP’İN ANA KADIN’I ile onları geri püskürtüyoruz; Daha net cevaplar almak istiyorsan, müdahale etmek ister misin?“


...!


Üçünün etrafında, BU İlkel Kaynak bir kez nabız gibi attı!

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi