Bölüm 117
Bölüm 117: Baş Belası (1)
Yüzbaşı Bora, Doğu Hava Kilidi’nin önünde duran o kırk kişilik keşif birliğinin başına geçmeden önce son kez bana döndü. Üzerindeki beyaz kar kamuflajı ve sırtındaki ağır telsiz teçhizatıyla tam bir kutup komutanı gibiydi ama gözlerinde koca bir orduyu yöneten bir askerin değil, evde ergen çocuğunu yalnız bırakan çaresiz bir babanın bakışı vardı.
“Şehir sana emanet Alphan,“ dedi Bora, kalın eldivenli elini omzuma koyarak. “Ama daha da önemlisi... O arkanda duran baş belası sana emanet.“
Başımı hafifçe çevirdim.
Eflatun, hava kilidinin beton duvarına yaslanmış, elindeki elmayı küçük bir çakıyla dilimleyerek yiyordu. Üzerindeki o rengarenk yamalı kar tulumunun kollarını sıvamıştı; dağınık kestane rengi saçlarının arasından bana bakıp göz kırptı. Bir elma dilimini havaya atıp ağzıyla yakaladı, sonra da babasına dil çıkardı.
“Bora,“ dedim iç çekerek. “Keşke beni de o karların altına, keşfe götürseydin. O ormandaki devasa yaratıklarla kapışmak bu kızla iki ay geçirmekten daha az tehlikeli görünüyor.“
Bora acı acı sırıttı. “Allah yardımcın olsun evlat. İki ay sonra döndüğümde hem şehri hem seni tek parça bulmayı umuyorum.“
Hava kilidinin ağır çelik kapıları açıldı: *TISSSSS... GÜÜÜÜM.*
Bora ve kırk askeri, dondurucu fırtınanın içine doğru adım atıp gözden kayboldular. Kapılar kapandı, kilitler oturdu. Zümrüt Şehir bir kez daha dış dünyadan yalıtıldı.
Arkamı döndüğüm an Eflatun’la burun buruna geldim.
Aramızda sadece bir karış mesafe vardı. Kocaman ela gözlerini gözlerime dikmişti; burnunun ucundaki hafif çilleri ve yüzündeki o pervasız, meydan okuyan gülümsemeyi ilk defa bu kadar net görüyordum.
“Eee, Şef Bey?“ dedi cilveli bir ses tonuyla, çakısını kapatıp tulumunun cebine atarken. “Babam gittiğine göre artık kuralları baştan yazabiliriz, değil mi?“
Geriye doğru yarım adım attım, otoriter ve mesafeli duruşumu bozmamaya çalıştım. “Hiçbir şey baştan yazılmayacak Eflatun. Burası senin oyun alanın değil. Ben de senin dadın değilim. Karargahıma dönüyorum. Sen de doğruca odana gidiyorsun.“
“Ayy, ne kadar da ciddi...“ dedi Eflatun, dudaklarını büküp sahte bir hayranlıkla bana bakarak. “Korkudan dizlerim titredi valla. Sen hep böyle somurtkan mısın, yoksa bu ’karanlık ve gizemli savaşçı’ havaları sadece bana özel bir gösteri mi?“
“Sabrımı sınama ufaklık,“ dedim, yanımdan geçip karargaha doğru yürümeye başlayarak.
“Ufaklık mı?“ Arkamdan hızlı adımlarla yetişti. Boyu omzuma zor geliyordu ama çıkardığı gürültü koca bir müfreze kadardı. “Bana bak mimar, benden sadece dört beş yaş büyüksün diye bana çocuk muamelesi yapamazsın. Hem boyun iki metre bile değilmiş, yakından bakınca bayağı sıradan görünüyorsun.“
Cevap vermedim. Hızlı adımlarla Sektör 2’deki Güvenlik Karargahı’na girdim. Masamın başına geçtim, ceketimi çıkarıp sandalyenin arkasına astım. Masadaki devriye raporlarına odaklanmak istiyordum ama Eflatun arkamdan içeri daldı, kapıyı ayağıyla *ÇAT* diye kapattı ve doğrudan masamın üzerine oturdu.
Evet, masamın üzerine.
Bağdaş kurdu, çizmelerini çizim kağıtlarımın hemen yanına koydu. Masadaki o antika pirinç pergelimi eline aldı, parmaklarının arasında çevirmeye başladı.
“İn o masadan,“ dedim, sesimi buz gibi bir tona çekerek.
“İnmezsem ne yaparsın?“ dedi Eflatun, öne doğru eğilerek. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki, şeftali kokulu saçlarının kokusu burnuma doldu. Ela gözlerinde o tehlikeli, alaycı kıvılcımlar çakıyordu. “Beni hücreye mi tıkarsın Şef? Hadi tıkasana. Bakalım babama ne hesap vereceksin?“
Pelin odanın köşesindeki monitörlerin önünde belirdi.
Kollarını göğsünde kavuşturmuş, arkasını ekrana yaslamıştı. Yüzünde hayatımda gördüğüm en geniş, en eğlenen tebessüm vardı. Bana doğru bakıp kıkırdadı.
*“Koskoca dört askeri kışlayı havaya uçuran, canavarları dize getiren Alphan Demir...“* diye fısıldadı zihnimdeki o ses, alaycı bir neşeyle. *“Yirmi bir yaşında bir kız çocuğu masana oturunca dili tutuldu bakıyorum. Yanakların mı kızardı senin?“*
“Kızarmadı,“ diye mırıldandım dişlerimin arasından.
“Efendim?“ dedi Eflatun kaşlarını kaldırarak. “Kendi kendine mi konuşuyorsun sen?“
“Masanın üzerinden in dedim Eflatun!“ diye sesimi yükselttim, elimi masaya vurarak.
Eflatun irkilmek yerine kıkırdadı. Gözleri masamın üzerindeki o kırmızı şeritli, her kapıyı açan manyetik master kimlik kartıma takıldı. Çakal gibi sırıttı.
Elini uzattığı gibi kartı kaptı.
“Teşekkür ederim Şef!“ dedi masadan bir kedi gibi yere atlayarak. Kartı tulumunun göğüs cebine soktu, arkasını dönüp kapıya doğru fırladı. “Sektör 3’teki çilek seralarını teftişe çıkıyorum! Bakalım bu kartla oradaki yasak meyvelerden aşırmak ne kadar kolaymış!“
“Eflatun! Bırak o kartı!“
Kapıyı arkasından çarpıp koridora fırladı.
Donakaldım. Birkaç saniye öylece açık kapıya baktım.
Pelin tam kapının eşiğinde durmuş, bana bakıp kahkahalarla gülüyordu. *“Ne duruyorsun Alphan?“* dedi göz kırparak. *“Koş peşinden. Şehrin baş belası kartını çaldı.“*
“Sikerler böyle işi...“ diye homurdandım, tabancamı belime takıp koridora fırlarken.
İki aylık kabusum resmen başlamıştı. Ve bu seferki düşman, ne mermiyle ne de bombayla durdurulabilecek türden değildi.
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.