Bölüm 5876
Bunu Noah’a doğrudan bakarak söyledi!
Devin omzunda duran Lifthrasir başını çevirip, o da Noah’a baktı; Karanlık gözleri ani ve coşkulu bir ilgiyle parladı.
Sonsuz Spiral’in Hükümdarı’nın bakışları ağırlaştı.
Bakışlarını yavaşça BU Şeytan’a çevirdi ve bu bakışın ağırlığı, huzursuz bir köpeğin boynuna konan bir el gibi, kızgın ipliklerin üzerine bastırdı. Tek kelime etmeden verilen açık bir uyarıydı.BU Şeytan’ın gülümsemesi devam etti, ama İplikler’i hareketsiz kaldı.
Sonra Hükümdar, hilalin önünden geçerek bir adım öne çıktı; Sonsuz Boynuzlar’ı karanlığa doğru kıvrılırken, Ossuary’deki herkese buraya kimin liderlik ettiğini açıkça gösterdi.
|“Elbette, sunabileceğimiz pek çok şey var,”| dedi sakin bir sesle. |“Miras’ımız bunlarla dolu.”|
Devin omzundaki küçük figüre baktı.
|“Hanımefendi ne istediğini zaten biliyor mu? Madem ki siz... Kader ile iç içe görünüyorsunuz.”|
Lifthrasir gülümsedi.
“Sizlere ‘BU Çözülmüş Ata’ya’ dair bilgileri bizzat ben vereceğim,” dedi. “Karşılığında birer dövüş. Her birinizle ayrı ayrı.”
Eğilip, altındaki Obsidyen omzuna, sanki iri ve uslu bir köpeği okşar gibi sevgiyle okşadı.
“Buradaki minikler. Küçük Kir Bir.” Yanlarındaki İkinci Dev’i işaret etti. “Ve Küçük Kir İki.”
Sonra Kâdimler’in oluşturduğu hilal şeklindeki gruba geri baktı.
“Aranızdan ikisini seçin ve onlarla dövüşsünler. Eğer sizinkiler her iki dövüşü de kazanırsa, bedel bu kadar. Bilgi sizin olur. Ne dersiniz?”
...!
Noah parlayan gözlerle izliyordu.
Uyandırdığı bu canavar tam olarak ne yapıyordu?
Onun Kirtimukha’sı, Öyküler’i, Efsaneler’i, Unvanlar’ı ve bir Öykü’nün inanılmasıyla kazandığı ağırlığı Yutuyor’du. Ve önünde duran Varoluşlar Kâdim Devler’di; Her biri Çâğlar öncesine dayanan bir Öykü’ye sarılmıştı.
Bir dövüş.
Herkesin gözü önünde, tam burada, Kâdim Devler’in Öyküler’ini sessizce Kirtimukha’sına yedirmeye ve buna bir anlaşma demeye mi çalışıyordu?
O, sadece Yüz Yıllık bir Ömrü olduğu için, Kâdın’ın sessiz bir yere çekilip, kalan zamanını orada geçireceğini düşünmüştü. Küçük bir ev, Gri saçlar ve akşamları yanında biri.
Görünüşe göre yanılmıştı.
Kâdın, o yılların her birini sonuna kadar yaşamayı amaçlıyordu. Adeta açgözlüydü!
BU Sonsuz Spiral’in Hükümdar’ı, Kâdın’ın teklifini uzun bir süre düşündü.
Sonra elini salladı.
|“Kabul.“|
Arkasındaki hilale döndü.
BU Uykusuz İblis çoktan öne doğru eğilmişti; İplikler’i Beyaz-Sıcak bir şekilde parıldıyor, harekete geçmeye hazırdı. Hükümdar’ın gözleri üzerinde durmadan üzerinden geçti.
|“BU Yemyeşil Bakış. Gardiyan.“|
BU İblis olduğu yerde kaldı. Gülümsemesi devam etti. Hatta gülümsemesi daha da parladı; Sanki göz ardı edilmesi, başına gelebilecek her şeyden daha çok onu eğlendirmiş gibiydi.
BU Yeşil Bakış, etrafında Yeşil ışığı çiçek açar gibi yayılırken, elindeki tek erik dalı hâlâ yavaşça dönüyordu. Yanında, Gri Işığ’ın Kafes’i uğultu çıkararak, içindeki donmuş gün doğumu hareket ettikçe titreyen, BU Bitmemiş Çağlar’ın Zindancı’sı geldi.
Noah, BU Yeşil Bakış’a baktı.
Ve daha iyi düşünemeden, kendisinden çok daha güçlü Varoluşlar’ın arasında konuşmaya başladı.
|“Ona dikkat edin,”| dedi yumuşak bir sesle, kimseye özel olarak değil. |“Eski Miras’ını ucuz bir şey gibi ihanet etti. Yeni Miras’ını ne kadar çabuk ihanet edeceğini kim bilir.”|
HUUM!
Ossuary’nin etrafındaki Varoluş vızıldadı.
BU Yeşil Bakış durdu. Başını yavaşça çevirdi ve gözleri Noah’ı buldu; Gözleri çok soğuktu. Yeşil ışığı parladı. Elindeki erik dalı hareketsiz kaldı. Güc’ü, bir Uçurum’u Tırmanan dalga gibi etrafında yükseldi; Engin, Yeşil ve öfkeli bir şekilde, Yıldızlar Okyanus’unu aşarak, ona doğru bastırdı.
Ama ona ulaşamadan durdu.
Çünkü Ossuary’nin kendisi önce yükseldi!
Her yönden Yıldızlar Okyanus’undan Obsidyen ve Âştın ışıktan oluşan Hayal’i dalgalar yükseldi, orada bulunan her Bir Büyüğ’ün başının üzerinden kıvrılarak geçti. Düşen ipeğin içinden, Kâdimler’in hilalinden, BU Yeşil Bakış’ın öfkesinin yeşil dalgasından geçtiler ve dokundukları her yerde, Ossuary’deki Kader’in her bir İpliğ’i gerildi.
|Kader’in İlk Gu’su uyarıyor.|
Sesi Ossuary’nin her yerine yankılandı; Bir düzine ses tek bir ses gibi konuşuyordu.
|“Değişimin belirlenmiş kurallarına uyun.”|
Obsidyen ve Âötın dalgalar hepsinin üzerinde asılı duruyordu.
|“Yoksa bazılarınız ölmeye başlayabilir.”|
...!
Güc’ü, kapanan bir Varoluş gibi Ossuary’nin üzerine yayıldı.
Uzun bir Ân boyunca kimse kıpırdamadı.
Sonra “BU Yemyeşil Bakış’ın“ Yeşil ışığı yeniden etrafını sardı. Noah’tan kasten yüzünü çevirip, bunun yerine ilk obsidyen Dev’e baktı.
Noah hafifçe gülümsedi.
Varoluş’u vızıldıyordu. Çünkü, lanet olsun.
BU Kâdim Uçsuzluk hâlâ çok uzaktaydı!
Şimdi, onların arasında dururken bunu her zamankinden daha net hissedebiliyordu. BU Yeşil Bakış’ın öfkesi ona sadece bir kalp atışı kadar süreyle baskı yapmıştı ve bu muhteşemdi. Eziciydi. O III. Düzey’deydi ve BJ Kâdim Muazzam Varoluşlar neredeyse IV. Düzey gibi hissettiriyordu.
Neredeyse.
Tam olarak emin olamıyordu. Onun Düzeyler’i ile Muazzamlık Merdiven’i farklı şeyleri Ölçüyor’du. III. Düzey’deyken, BU Kâdim Muazzam Varoluşlar’ın bile yapamadığı şeyleri yapabilirdi: Silinmiş bir Hayal’e ulaşmak için Döngüler’in Ötesi’ne uzanmak, BI Uzun Gece’nin akışının içinde Yargı’dan saklanmak, Varoluş’ , başka bir şey olduğunu unutana kadar Hayal’iyle sessizce Yeniden Yazmak.
Yine de, Sâf, ham Güç açısından, onlar hâlâ ondan daha sert vuruyorlardı.
Hâlâ bunu kafasında tartarken Lifthrasir ellerini çırptı.
“Tamam, tamam,” dedi neşeyle. “Başlayalım. Küçük Kir Bir, Varoluş’u ihanetle lekelenmiş BU Yeşil Kâdın’a karşı.”
...!
BU Yeşil Bakış’ın ışığı titredi.
BU Muazzamlık dalgaları Yıldızlar Okyanus’unda dışarıya doğru yayıldı, düşen ipeği bir kenara iterek, ilk Kirtimukha ile BU Yeşil Kadın arasında karanlık, geniş ve boş bir arena açtı. Diğer BU Kâdim Olanlar, arenanın kenarlarına çekildiler. İkinci Kirtimukha, Bitmemiş Çağlar’ın Gardiyanı’nın yanında sessizce durarak sırasını bekliyordu.
Lifthrasir, Dev’in omzundan aşağı süzüldü.
Karsız Varoluş’ta hafif ve rahat bir şekilde süzüldü ve Noah’ın yanına, omzuna yakın bir yere kondu; Sanki bir gösteriyi izlemek için yerlerine yerleşen iki arkadaş gibiydiler.
Ve sonra sesi, onun içinde konuştu!
Ses, aralarındaki bağdan geldi; Daha önce bulamadığı, o kadar ince ve zayıf ki, neredeyse hiç yokmuş gibi görünen bağdan. Hayal’inin tek bir İpliğ’i boyunca akan bir fısıltı.
“Ben minnettar bir Varoluş’um,” dedi Lifthrasir, zihninin içinde. “Hikâyem’in, ortaya çıktıkça seninkine cesaret vereceğini biliyorum. Ama yine de bana verdiğin kıvılcım için sana layıkıyla teşekkür etmek istiyorum. Bu yüzden anlamlı bir şey yapacağım.”
Karanlık gözleri arenaya sabitlenmişti.
“Babamın, gitmeden önce bana öğrettiği bir şey. Yakında BU Küçük Kir Bir aracılığıyla bunu izleyebileceğiz. Çünkü bu, Gerçeğ’e uzanıyor. Etrafımızdaki Engin ve Kayıtsız Varoluş’a göre, kendine karşı dürüst olmak.”
Hafifçe gülümsedi.
“Buna Shinjitsu derdi.”
WAA!
Bu Kelime, bir çan sesi gibi Noah’ın Varoluş’unun içinden geçti.
“Bu, babamın kullandığı eski bir Dil’den geliyor,” diye devam etti Lifthrasir sessizce. “Belki de birçok Dil’den daha eskidir. Gerçeğ,i, Samimiyet’i, Varoluş’u tamamen Gerçek gibi görünme Niteliğ’ini ve Gerçeğ’in kendisini, hepsini birden ifade eder. Shinjitsu, bunların hepsidir.”
Arenada, ilk Kirtimukha sakin yüzünü BU Yeşil Bakış’a çevirdi.
“Daha zayıf Yaşam Formlar’ı, Daha küçük Ölçek’te daha Küçük Dokumalar yoluyla kendi gerçekliklerine ulaşmaya çalışırlar,” dedi Lifthrasir. “Bunun için İsimler’i var: Yol Erişim’i, Varoluşsal Erişim ve Medeniyet Erişimi; Her biri Yüz’de olarak Ölçülür. Yaşadıkları Varoluş’a göre, Gerçekler’inin ne kadarına ulaşabildikleri.“
Sesi yumuşadı.
“Shinjitsu, Varoluş’un bir Dokuması’dır; Bu tür küçük Ölçüler’in Ötesi’nde bir Beceridir. Yalnızca BU Kâdim Muazzamlık Seviyesi’nde ve üzerindeki Yaşam Formlar’ı onunla rezonansa girmeye başlayabilir. Ve onların arasında bile, çok azı bunu öğrenebilir. Bu, Bahşedilemez, Miras Alınamaz ya da Çalınamaz. Karanlık bir Oda’da sadece ellerinizle kendi yüzünüzü bulmak gibi, yavaşça, kendi içinde bulunmalıdır. Çoğu Kâdim, bunu tek bir adım bile ilerletemeden Yaşar ve Ölür.“
Ona yan gözle baktı.
“Bunun Ölçüsü’ne Asimilasyon Oran’ı denir.“
Noah kıpırdamadan dinledi.
“Her BU Muazzam Olan, kendilerine ait olmayan pek çok şeyi üstlenir,” dedi Lifthrasir. “Başkalarının onlara verdiği Unvanlar. Başkalarının onlar hakkında anlattığı Efsaneler. Miraslar’ının Kurallar’ı. Varoluş’un beklentileri. Onlardan önce gelen herkesin Anlatılar’ı. Bütün bunlar, ödünç alınmış cüppelerin Kâtmanlar’ı gibi, gerçekte ne oldukları şeyin üstüne oturur.”
Arenada, BU Yeşil Bakış erik dalını kaldırdı ve etrafında Yeşil bir ışık toplandı.
Asimilasyon Oranı, bir Varoluş’un ne kadarının gerçekten kendisine ait olduğudur. Varoluş’un ne kadarının kendi Gerçeğ’ine tam olarak Âsimile edildiği ve ne kadar azının ödünç kalmış olduğu ile ilgilidir. Sıfır’da, bir Varoluş tamamen ödünç alınmış giysilerden ibarettir; bunların altında kendisine ait hiçbir şey yoktur. Yüz’de ise...“
Bir Ân durakladı.
“Yüz Seviyesi’nde, ödünç alınmış hiçbir şey kalmaz. O Varoluş’un Her Parça’sı kendisidir; Tamamen Gerçek, tamamen Samimi ve tamamen Gerçek’yir. Ve Varoluş, ne kadar sağır ve kör olursa olsun, onu gerçek olarak kabul etmekten başka çaresi yoktur.”
İlk Kirtimukha, Obsidyen yumruğunu kaldırdı.
“Yüksek Asimilasyon Oran’ına sahip bir Varoluş, yalnızca Gücü’nden daha ağır basar. Sana baskı uyguladığında, Gerçeğ’i de onunla birlikte baskı yapar ve içindeki ödünç alınmış her şey bunun altında ezilir. Ona vurduğunda, sadece Beden’ine değil, tüm Gerçeğ’ine vurursun; Ve arkasında daha az Gerçek barındıran bir Darbe, daha fazlasını barındırana karşı Kırılır. Sana baktığında, cüppelerinin Ötesi’ne, senin gerçekte ne kadarının orada olduğuna bakar.”
Gülümsedi.
“Aynı Güc’e sahip İki BU Kâdim BU Muazzam Olan karşı karşıya gelirse, her seferinde Asimilasyon Oran’ı Daha Yüksek olan kazanır. Ve Shinjitsu’su çok Yüksek olan bir Varoluş, hiçbir Sistem’de yeri olmayan şeyler yapabilir. Kendi Öykü’sü içinden ortaya çıkmaya başlar; Benzersiz, Tekrarlanamaz; Çünkü nihayetinde Gerçeğ’i ile Varoluş’u arasında duran hiçbir şey kalmaz.”
Gözleri tekrar arenaya döndü.
“Babam’ınki çok yüksekti. Herkesten Daha Yüksek’ti ama o bile %100’e yaklaşamadı.”
...!
İlk Kirtimukha’nın dingin Obsidyen yüzü, tamamen BU Yeşil Bakış’a döndü.
Ve Varoluş’taki yırtıkta ortaya çıktığından beri ilk kez, gözleri açılmaya başladı!
“İzle,” diye fısıldadı Lifthrasir, Noah’ın zihninde. “Küçük Kir Bir, başkalarının ödünç aldığı cüppeleri Yutan bir Anlatı’dan doğdu. Bakalım BU Yeşil Kâdın’ın ne kadarı gerçekten kendisine ait.”
Bölgenin her yerine parlaklık yayılmaya başladı!
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.