‹
Bölüm...
›
Action,Adventure,Demons,Fantasy,Harem,Isekai,Magic,Monster,Novel,Romance,Vampires,War

Bölüm 5877

Hayatta Mısın? I
Yazar: Kozmik_00 Grup: Bağımsız Scanlation Okuma süresi: 8 dk Kelime: 2.043


BU Küçük Kir Bir gözlerini açtı!


Gözleri, vücudunun geri kalanı gibi Obsidiyen gibi Siyah’tı; Parlak ve derindi; Ve gözlerinin derinliklerinde, çok uzun bir koridorun sonunda yanan tek bir mum gibi, küçük ve sabit bir ışık yanıp, sönüyordu.


“BU Yeşil Bakış”a baktı.


Ve Varoluş’taki yırtıkta adım attığından beri ilk kez konuştu.


|Kirtimukha konuşuyor.|


Sesi sessiz, düz ve son derece samimiydi.


|“Hayatta mısın?”|


HUUM!


...!


Soru, arenanın üzerinde asılı kaldı.


BU Yeşil Bakış ona bakakaldı. Sanki sözler onun altındaki bir şeye dokunmuş gibi, Yeşil ışığı titredi.


Sonra Kirtimukha’nın vücudu değişmeye başladı!


Derisinin üzerinde soluk bir ışık belirdi. Vücudu gibi Obsidiyen rengindeydi, o kadar inceydi ki Noah neredeyse fark edemedi. Bir “BU Muazzamlık” parıldayıp, alevlenerek, Varoluş’a yayılırken, bu ışık Dev’in başından ayaklarına kadar sarmaladı; İkinci bir deri gibi sıkı oturan ince siyah bir parlaklık ve orada kaldı.


Hepsi bu kadardı.


Âura, fırtına, Yıldızlar Okyanus’undan yayılan güç dalgası: Hepsi yoktu. Devasa Obsidyen titan, vücudunun üzerinde o soluk tabaka ile arenada duruyordu ve Noah’ın sahip olduğu tüm duyulara göre, daha güçlü olmaktan ziyade daha sessiz Hâl’e gelmiş gibi görünüyordu.


Varoluş’u tamamen durgunlaştı.


Zihni’nin derinliklerinde, Lifthrasir’in sesi İplik üzerinden geldi.


“Görüyor musun?”


Sesi memnun gibiydi.


“Bu Shinjitsu. Ne kadar az olduğuna bir bak. Küçük Kir Bir’in tüm Varoluş’u, Anlatı’sı, BU Muazzamlığ’ı, tüm gücü, Varoluş’unun içinde tutuluyor. Hiçbir şey sızmıyor ya da parlamıyor, ve hiçbir şey görünmek için boşa harcanmıyor. Her şey içe doğru toplanmış ve kendi Gerçeğ’ine sıkıştırılmış; O soluk ışık ise yüzeye ulaşan tek parçası.”


Noah, Obsidyen parlaklığını izledi.


“Çoğu BU Muazzam Olan gürültülüdür,” diye devam etti Lifthrasir yumuşak bir sesle. “Güçleri her yöne doğru dışarı taşar. Işık, baskı ve ihtişam; hepsi ödünç alınmış ve hepsi kendini İkan ediyor. Shinjitsu ise tam tersidir. Sana ait olmayanı giymeyi bıraktığında, geriye kalan budur. Ve geriye kalan şey, eğer Gerçek’se, parlamaya gerek duymaz.”


Arenanın diğer ucunda, BU Yeşil Bakış erik dalını kaldırdı.


|BU Yeşil Bakış konuşuyor.|


Sesi soğuktu.


|“Canlı.”|


Dalı başının üstüne kadar kaldırdı.


|“Sana tam olarak ne kadar canlı olduğunu göstereceğim.”|


Güc’ü bir Ân’da ortaya çıktı!


Vücudundan Yeşil bir ışık, tüm arenayı kaplayan bir dalga gibi fışkırdı; Arkasında ise BU Koza’nın karanlığı yarıldı ve içinde bir göz açıldı.


Arenadan daha büyük, Ossuary’den daha büyük, devasa, Yemyeşil bir göz açıldı; İris’i Yeşil ve Âltın’ın yavaşça dönen bir girdabı, göz bebeği ise siyah bir tohum gibiydi. Göz, onun arkasındaki gökyüzünde asılı duruyordu ve aşağıya bakıyordu.


Bakışları her şeye düştü.


Ve baktığı her şey büyümeye başladı.


BU Yemyeşil Bakış’ın BU Muazzamlığ’ı, Bakış’ın kendisiydi. Bakışının altına düşen her şey onun bahçesi Hâl’ine geliyordu. Büyümesi ona itaat ediyordu. Onu bir Ân’da çiçek açtırabilir, aynı nefeste solup gitmesini sağlayabilir ya da istediği her yere kök salmasını sağlayabilirdi. Göz’ün bakışına yakalanan BU Koza’nın düşen ipeği,  kökler saldı ve erik çiçeklerine dönüştü. Arenanın kenarında sallanan Kader İplikler’i yapraklar çıkardı ve karanlığın kendisi bile yeşermeye başladı.


İki elini göğsünün önünde birleştirdi, parmaklarını sıkı ve kasıtlı bir işaret oluşturacak şekilde birbirine geçirdi.


|BU Yemyeşil Bakış konuşuyor.|


|“BU Kırpışmayan Gözün Meyve Bahçe’si.“|


Arena bir meyve bahçesine dönüştü!


Tek bir Ân’da Kirtimukha’nın etrafında açıldı: Hiçlik’ten fışkıran Sonsuz erik ağacı sıraları, Binler’ce, Milyonlar’ca, Dallar’ı pembe, Beyaz ve Şarap Kırmızı’sı çiçeklerle ağırlaşmış, her yöne yayılmış, arenayı büyük gözün bakışları altında yeşilin hüküm sürdüğü bir Âlem’le çevreliyordu. İçinde, görülmekten kaçış yoktu. Ve görülen her şey, onun yetiştirmesi için oradaydı.


Meyve bahçesi Kirtimukha’ya yöneldi.


Ayaklarının altındaki topraktan Kökler fışkırdı ve ayak bileklerini, baldırlarını, uyluklarını sardı; Nehirler kadar kalın olan bu Kökler, onu sabitlemek için aşağıya doğru uzanıyordu. Her Ağaç’tan dallar aynı anda fırladı; sivriltilmiş Bir Milyon canlı odun mızrağı, göğsüne, boğazına, gözlerine doğru daldı. Çiçekler kopup, jilet fırtınaları gibi dönmeye başladı; Her bir Taç yaprağı bir bıçak kenarı gibiydi. Ve yukarıdaki büyük göz, Bakışının tüm ağırlığıyla üzerine baskı uyguladı; Bedenine çiçek açmasını, içinden kendi Kökler’iini çıkarmasını, ikiye yarılmasını, çiçek açmasını ve yok olup gitmesini emretti.


Bu korkunçtu!


Noah, gözlerini kocaman açarak bunu izledi. Tam gücüyle serbest bırakılmış BU Kâdim Bir Muazzamlık; Varoluş’un bütün bir bölgesi, tek bir nefesle silaha dönüşmüştü.


Kökler, Kirtimukha’nın derisindeki soluk Obsidyen parıltısına ulaştı.


Ve kayıp gitti!


Ne kırıldılar ne de yandılar. Sanki cilalı camın içine kök salmaya çalışmışlar da tutunacak hiçbir şey bulamamışlar gibi, sadece tutunamadılar; Sonra gevşediler, düştüler ve yerde solup gittiler.


Milyonlar’ca Dal, o parlak yüzeye çarptı.


Ve kırıldılar!


Her biri. Temas Ân’ında paramparça oldular; Canlı ahşabın kıymıkları büyük Yeşil bulutlar Hâl’inde etrafa saçıldı, uçları Dev’in vücudunu kaplayan o soluk ışığı bile delemeden ufalandı. Ardından Jillet gibi keskin çiçek fırtınası vurdu ve Yapraklar, pencereden düşen kar taneleri gibi parlak yüzeyden düştü; Zararsız bir şekilde meyve bahçesinin zeminine süzüldüler.


Ve yukarıdaki büyük Yemyeşil göz, tüm Bakışıyla aşağı bastırarak, Kirtimukha’ya çiçek açmasını emretti.


Dev, tam olarak olduğu gibi kaldı.


Emir Obsidyen parlaklığa ulaştı ve altında yanıt verecek hiçbir şey bulamadı. Ödünç alınmışsimler, başkaları tarafından Anlatılan Efsaneler, dışarıdan verilen Invanlar: Dev’in sunabileceği hiçbir şey yoktu. Sadece kendi gerçeği vardı; küçük, sade ve tamamen gerçek; ve o gerçeğin bir bahçeye dönüşmeye hiç niyeti yoktu.


Bakış kayıp gitti.


“İşte,” diye mırıldandı Lifthrasir, Noah’ın zihninde. “Onun tüm BU Muazzamlığ’ı baktığı şeyi ele geçirerek işler. Ama bir şeyi ele geçirmek için, onu gerçekte kendisi olmayan şeylerden tutmalısın. İsimler’inden, Hikâyeler’inden, Varoluş içindeki yerinden. Her Yaşam formunda bunlardan bolca vardır ve o hepsini bunlarla kavrar. Küçük Kir One’da ise neredeyse hiç yoktur. Üzerinde kendine ait olmayan hiçbir şey kalmamıştır. Onun tutunabileceği hiçbir yer yok.”


Kirtimukha bir adım ileri attı.


Meyve bahçesi titredi.


Bir adım daha attı ve ayaklarının altındaki kökler kuruyarak toprağın içine çekildi. Bir adım daha attı ve en yakın ağaç sıralarının gövdeleri ikiye yarılıp yere düştü. Göz’ünü kırpmayan Göz’ün Meyve Bahçesi’nden, tıpkı bir adamın uzun otlarla kaplı bir tarladan yürüdüğü gibi yürüdü; Otlar önce yana doğru eğildi, sonra kırıldı ve sonunda öldü.


BU Yeşil Bakış’ın gözleri fal taşı gibi açıldı!


İki elini de kaldırdı. Üstündeki dev göz parladı, göz bebeği ikiye ayrıldı ve içinden saf BU Yeşil Bakış ışını fışkırdı; O kadar yoğun bir güç sütunu ki, altındaki Yıldız Okyanus’u bir orman filizlenmeye başladı.


Kirtimukha bir yumruğunu kaldırdı.


Parmak eklemlerinin üzerinde, soluk Obsidyen parıltısı zar zor görünüyordu.


Yumruğunu savurdu!


Yumruk, BU Yeşil Bakış ütunuyla karşılaştı ve bir elin dumanın içinden geçmesi gibi, onu delip, geçti. BU Yeşil Bakış’ın savunmalarıyla karşılaştı; Canlı odun, Yemyeşil ışık ve zırh gibi vücudunu saran dokunmuş BU Muazzam Kâtmanlar’ı Üst Üst’e yığılmıştı; Ve ilkbaharda nehir buzunun kırılması gibi bir dizi keskin çatırtıyla hepsini birer birer kırdı.


Ve yumruk, göğsüne isabet etti.


BOOM!


Göğsü ikiye ayrıldı!


Köprücük kemiğinden kaburgalarına kadar uzanan uzun, pürüzlü bir yara açıldı. Yaradan, yeni yapraklar kadar Yeşil ve Minik Yıldız ışıklarıyla dolu, Yeşil ve ışıltılı Kân fışkırdı; O, arenanın öbür ucuna savrulurken Kân, arkasında uzun, parıldayan bir yay çizerek asılı kaldı. Varoluş’taki büyük göz bir kez kırpıştı ve kapandı. Meyve Bâhçe’si bir anda can verdi; Her Ağaç Yeşil toza dönüştü.


Yıldız Kân’ı bırakarak, arenanın kenarına, Kâdimler’in hilal şeklindeki dizilişine doğru uçtu.


Biri onu yakaladı!


BU UYKUSUZ İBLİS, hilal dizilişinden öne çıktı ve onu yanan kollarında kolayca yakaladı, Kızıl sıcak İplikler’ine sıkıca sarıp, kucakladı. Kız orada güçsüzce yatıyordu; Erik Dal’ı düşmüştü, göğsündeki yaradan yemyeşil kan sızıyordu.


BU İblis ona baktı.


Yavaşça, neredeyse şefkatle, bir elini kaldırıp kızın saçlarını okşadı.


Gülümsüyordu. Karanlık, yavaş ve memnun bir gülümsemeydi; Sessizce gerçekleşmesini umduğu bir şeyin gerçekleşmesini izleyen birinin gülümsemesi.


Kirtimukha, boş arenanın ortasında tek başına duruyordu.


|“Sen... Hayatta değilsin.“|


HUUM!


Vücudundaki soluk Obsidiyen parıltı yatıştı, duruldu ve derisinin içine geri çekildi.


Gözleri tekrar kapandı.


Noah’ın yanında, Lifthrasir gülümsedi.


“Shinjitsu’yu uygulayan BU Kâdim Muazzamlar çok azdır,” dedi yumuşak bir sesle, bu sefer herkesin duyabileceği şekilde yüksek sesle. “Nasıl başlayacağını bilenler ise daha da azdır. Bu, Bâhşedilemez, Miras Alınamaz, Çalınamaz ya da Yutulamaz. Yavaşça, Varoluş’un kendi içinde bulunmalıdır ve çoğu Varoluş onu asla bulamaz. Ama sen ve ben söz konusu olduğunda... Çok daha fazla yöntemi mümkün kılabiliriz.”


Eski Varoluşlar’ı. hilal şeklindeki dizilişine, kanayan BU Yeşil Bakış’ı kucaklayan BU İblis’e ve hepsinin ortasında hareketsiz duran BU Sonsuz Spiral’ın Hükümdarı’na baktı.


“Bir BU Kâsim BU Muazzam Olan muhteşemdir,“ dedi Lifthrasir. “Ama Shinjitsu’yu bilen bir Kâdim BU Muazzam Olan, akıl almayacak kadar daha muhteşemdir.“


Obsidyen Dev’in bulunduğu yöne doğru sevgiyle okşadı.


“Ve Küçük Kir Bir, Asimilasyon’un Yüz’de Bir’inin Yarısı’nı bile zar zor elinde tutuyor.“


...!

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi