Bölüm 5878
Noah, BU Yeşil Bakış’ın BU Şeytan’ın kollarında Kân kaybettiğini izledi ve zihni durmaksızın dönüp, duruyordu.
Shinjitsu.
Bir BU Kâdim Muazzam Varoluş’un, bütün bir Güç bahçesini serbest bırakışını, Varoluş’u yutan bir gözü, Varoluş’un bütün bir bölgesinin silaha dönüşmesini izlemişti; Ve bunların, yağmurun camdan kayıp gitmesi gibi, soluk Siyah bir tabakadan kayıp gittiğini görmüştü. Yüzde birin yarısı, bunun için yeterli olmuştu.
Ve sonra Dev, onun üzerine hükmünü açıklamıştı.
Sen hayatta değilsin.
Artık bunu biraz anlıyordu. Onun üzerine attığı her şey görkemli şey ödünç alınmıştı. Unvan’ı, Miras’knın Kurallar’ı, başkalarının adını duyduklarında hissettikleri korku. Bunların hepsini o kadar uzun süre giymişti ki altında ne olduğunu unutmuştu; Ve üzerinde ödünç alınmış neredeyse hiçbir şey kalmamış bir şey, altındakine uzandığında, orada çok az şey bulmuştu.
Ondan ne kadarını bulacaktı?
Bu sorunun aklına bu kadar çabuk gelmesinden hoşlanmamıştı.
Arenanın diğer ucunda, ikinci Kirtimukha, Bitmemiş Çağların Gardiyanı’yla yüzleşmek için öne çıktı.
Gardiyan ilk hamleyi yaptı. Gri ışıktan oluşan kafesi açıldı ve içinden sakladığı şeyler dışarı döküldü: Binler’ce Boyut, yarım kalmış Sözler, güneşin doğmasından bir nefes önce donmuş bir gün doğumu. Bunlar Dev’in üzerine üşüştü ve dokundukları her yerde, hareketini yarım bıraktılar. Yere inmek üzereyken bir adım yarıda kaldı, kaldırılmış bir kol zirvesinin bir Saç Tel’i kadar altında durdu ve devasa bedeninin tamamı, tamamlanması yasaklanmış Yüzler’ce Ân’da hapsoldu; Kehribar içindeki bir böcek gibi yerinde sabitlendi.
Sonra BU Kir İki’nin derisi üzerinde soluk bir obsidyen parıltısı belirdi.
Ve o, o adımı tamamladı.
Boyutlar çatladı. Yarı söylenmiş sözler sessizliğe dağıldı. BU Kir İki’nin kaldırılmış kolu, etrafını saran her tamamlanmamış Ân’a karşı, yavaşça yayını tamamladı ve başladığı işi bitirmeye karar vermiş bir Varoluş’un sade, telaşsız ağırlığıyla BU Hapishane Bekçisi’nin kafesine indi.
Kafes patladı.
Gri bir ışık arenaya yayıldı. İçindeki donmuş gün doğumu, düşürülmüş bir tabak gibi paramparça oldu ve Gardiyan, vücudunun yarısı çatlamış halde hilale doğru savruldu; yarım kalmış şeyler, yırtık bir çuvaldan kum dökülür gibi içinden dışarı taştı.
Bir kalp atışından daha kısa sürmüştü.
Lifthrasir, Noah’ın yanında yumuşakça güldü.
Sonra sesini yükseltti, böylece tüm Ossuary duyabilsin diye.
“Görünüşe göre benim küçük muhafızlarım, sizin BU Kâdim BU Muazzamlıklar’ınız için biraz fazla gelmiş,” dedi hoş bir sesle. “Peki, bunun yerine şuna ne dersiniz?”
Döndü ve küçük parmağıyla doğrudan Noah’ı işaret etti.
“Eğer sizinkilerden biri, yalnızca baskısıyla buradaki arkadaşımı diz çöktürebilirse, bunu sizin kazandığınız gibi kabul edeceğim. Ve size bilgiyi vereceğim.”
...!
Noah dönüp, sanki Kâdın aklını kaçırmış gibi ona baktı.
Kâdın ise ona, son derece sakin bir şekilde gülümsedi.
Arenanın uzak köşesinde, BU UYKUSUZ İBLİS çoktan harekete geçmişti.
Kanayan BU Yeşil Bakış’ı başka bir Kâdim’in kollarına nazikçe bıraktı ve hilalin dışına doğru süzüldü; Kızgın İplikler’ zevkle seğirip vızıldarken, ışıl ışıl gözleri Noah’a sabitlenmişti.
|“Ah, izin ver,”| dedi. |“Lütfen. İzin... Ver.”|
BU Sonsuz Spiral’in Hükümdar’ı, ağır ve okunaksız bir bakışla ona uzun bir süre baktı. Sonra, çok hafifçe başını eğdi.
BU Şeytan’ın sırıtışı, puslu yüzünü neredeyse ikiye böldü.
Noah, Lifthrasir’e döndü.
“Neden?” dedi sessizce, aralarındaki İplik aracılığıyla. “Bunu neden yaparsın?”
Sesi, İplik üzerinden geri geldi; Yumuşak ve kararlıydı.
“Çünkü Gerçek, baskı altında bulunur.”
BU Şeytan’a baktı, sonra tekrar Noah’a döndü.
“Elinde bir cevher yığını olan bir demirciyi düşün. Onu ısıtır ve çekiçle vurur; Her darbe bir şeyleri dışarı atar: Cüruf, Hava ve Metal’in içinde gerçek Metal olmayan her şeyi. Elini içeri sokup, demiri elle çıkaramaz. Ama baskı uygulayabilir, uygulayabilir ve uygulayabilir; Ve bu baskıdan geriye kalan, başından beri Gerçek olan şeydir.”
Gözleri parlıyordu.
“Shinjitsu öğretilemez. Kimse sana bunu elinden tutarak veremez. Sana bunu söylemiştim ve bu doğru. Ama sen ve ben, ne kadar zayıf da olsa birbirimize bağlıyız. Sana benimkini nasıl bulduğumu, nasıl bir his olduğunu ve nereye baktığımı gösterebilirim. Sen kendininkini ararken, yanında durabilirim. Ve yeterince ağırlık altında, içindeki ödünç alınmış şeyler ilk olarak çökmeye başlayacak. Çöktüklerinde, altında ne kaldığını göreceksin.”
Gülümsedi.
“Shinjitsu’nun yaşadığı yer orasıdır. Ben sana sadece çekici veriyorum.”
...!
Noah ona bakakaldı.
Sonra derin bir nefes verdi, arkasını döndü ve boş arenaya doğru bir adım attı.
Yıldızlar Okyanus’unu aşarak, yürüdü, ta ki BU Yeşil Bakış’ın Kân’ının aktığı o açık alanda tek başına durana kadar; Karla kaplı olmayan kısa bir karanlık mesafenin ötesinde, BU UYKUSUZ İBLİS’le karşı karşıya geldi.
Yakından bakıldığında İblis devasa bir Varoluş’tu. Ateş gibi parlayan uyanıklıkların bir titanı, dev bir şekle bürünmüş; Her bir İplik, Milyonlar’ca uykusuz geceden oluşuyordu; Seğiriyor, vızıldıyor ve yanıyordu. Işıldayan gözleri, açık ve coşkulu bir açlıkla Noah’a bakıyordu.
Noah, bu mücadelenin kendisinin çok ötesinde olduğunu hiç şüphesiz biliyordu.
BU Şeytan’da de bunu biliyordu.
|BU UYKUSUZ İBLİS konuşuyor.|
Sesi yumuşaktı, neredeyse şefkat doluydu.
|“Çok uzun zamandır uyanığım, küçüğüm.”|
İplikleri seğirdi.
|“Senin Varoluş’unun en ufak bir ışıltısı bile ortaya çıkmadan önce uyanıktım. Yol koptuğunda da uyanıktım. O zamandan beri her Çâğ’ın her gecesinde uyanık kaldım, izleyip bekledim. Ve tüm bu zaman boyunca, istediğimde diz çökmeyen tek bir Varoluş’la bile karşılaşmadım.”|
Eğildi ve sırıtışı genişledi.
|“Bakalım ilk olan sen mi olacaksın.”|
HUUM!
Baskı çöktü.
Bu, BU Yeşil Bakış’ın öfkesine hiç benzemiyordu. O bir dalga gibiydi. Bu ise Varoluş’tan düşen bir dağ silsilesiydi. Her yönden Aynı Ân’da Noah’ın üzerine çöktü; Ezici, öğütücü, tam bir ağırlık; BU İblis’in katlandığı her uykusuz gece bir arada ona baskı uyguluyordu ve dizleri anında neredeyse büküldü.
Yere değmeden durdular.
Noah yarı yolda kendini toparladı, tüm vücudu bu ağırlığın altında eğildi ve dayandı.
Çünkü tüm bunlar onun Hayal’i idi.
Ossuary’de geçirdiği tüm zamanını, BU Koza’nın bu bölgesine Hayal’ini tuğla tuğla, Âltın-Mâvi tuğla tuğla döşemeye adamıştı: İpek, Yıldızlar Okyanus’u, aralarındaki karsız karanlık. Etrafındaki Varoluş’un her parçacığı, her yöne, her Sicim, Dalga ve Varoluş Parçacığ’ı sessizce onun olmuştu.
Ve BU İblis’in baskısı ona ulaşmak için tüm bunların içinden geçmek zorundaydı.
Böylece Noah onu inceltmişti.
Ağırlık aşağı inerken, ona ait olandan, ona ait olan Varoluş’tan, etrafındaki Varoluş’un Dokusu’ndan geçti; Ve geçtiği her Parçacık’la birlikte, Noah onu biraz daha hafifletmeyi Hayal etti. Daha yumuşak Hayal Etti, böylece ağırlık içinden daha yavaş çöktü; Aralarındaki boşluğu olduğundan biraz daha Geniş olduğunu Hayal etti; Ve baskının dayandığı her parçacığı, onun altında yol veren, Güc’ün bir parçasını Emen ve aldığı kadarını iletmeyen bir şeye dönüştürdü.
Biraz işe yaradı.
Ona ulaşan ağırlık, BU İblis’in gönderdiği ağırlıktan daha hafifti, ölçülebilir derecede daha hafifti.
Ama yine de BU Kâdim Bir Muazzamlığ’ın ağırlığıydı.
Ve yine de çok fazlaydı.
Dizleri daha da büküldü. Çıplak göğsünde Takımyıldızlar’ı parladı ve çatladı; İçlerinden Beyaz çatlaklar geçti. Çenesindeki don parçalandı. Işıklı boynuzları titredi ve sönükleşti. İçinde, Ağac’jnın bu yük altında inlediğini hissetti; Dalları gıcırdıyor, halkaları geriliyordu ve tüm bunların altında, en derinlerinde, Tek Temel’in bu ağırlığı üstlendiğini ve titrediğini hissetti.
İlk kez bu şekilde titriyordu!
Tek Temel, diz çökmeyi reddeden parçasıydı. Buna inanmıştı ve kendini bunun üzerine inşa etmişti.
Ve yine de eğiliyordu.
|“İşte,”| dedi BU İblis, neredeyse şefkatle mırıldanarak. |“Hissediyorsun, değil mi? Asla bükülmeyeceğini sandığın o şeyi.”|
Sırıtışı muazzamdı.
|“Her şey bükülür, ufaklık. Her şey diz çöker. Bu sadece ağırlık meselesi. Hadi, hâlâ bize katılabilirsin...”|
Baskı iki katına çıktı.
Noah’ın dizleri bir inç daha çöktü.
Ve içinden, o İplik boyunca, Lifthrasir’in sesi geldi; Sakin ve net.
“Karşı koyma.”
Noah dişlerini gıcırdattı.
Tüm gücüyle karşı koyuyordu. Hayal’i, ağırlığa karşı dışarıya doğru dalgalandı; Mâvi-Altın renkli Okyanuslar’ı etrafında kaynıyordu, Sonsuzluğ’u alev alev yanıyordu; sahip olduğu her zerre Güç, büyük bir meydan okuma dalgası Hâl’inde içinden dışarı fışkırıyordu.
Ve baskı daha da ağırlaştı.
“Dur,“ dedi Lifthrasir nazikçe. “Beni dinle. Sesin çok yüksek. Ona fırlattığın her şey içinden dışarı dökülüyor. BU Şeytan, tamamen sen olmayan her şeye baskı uyguluyor. Sesin ne kadar yüksek olursa, onun baskı uygulayabileceği o kadar çok şey olur.“
Noah’ın dizleri yine çöktü.
“O zaman ne yapacağım?” diye bağırdı İplik aracılığıyla.
“Dışarıya değil, içe bak,” dedi kadın. “Gerçek ve tam olarak sana ait olmayan her şeyi bul ve ona dayanmayı bırak.”
Denedi.
Bu, hayatında yaptığı en zor şeydi; Anlatı’yı yazmaktan ve Döngüleri’n ötesine uzanıp, onun Hayal’ine ulaşmaktan bile daha zordu!
Çünkü kendi içinde baktığı her şey, sanki kendisine aitmiş gibi geliyordu.
BU Gerçek İnsan İmparator’u: Nu kesinlikle ona ait değil miydi?
“Bu Unvan’ı sana kim verdi?” diye sordu Lifthrasir yumuşak bir sesle.
BU Miras’ın Oğlu, BJ Uzun Gece’nin bu bölgesinin Epitropos’u.
“Onlara kim isim verdi? Anlamlarını kim belirledi? Onları Gerçek mi yaptın, yoksa sadece üstüne mi giydin?”
O isimleri söylerken, her birine bir baskı bindi ve o, her birinin bu ağırlığın altında çöktüğünü hissetti, sanki dikişleri yırtılmış ödünç alınmış bir palto gibi. BU Miras’ın Oğlu, Lucy’nin Konseyi’nin ona verdiği bir Unvan’dı; Epitropos ise, hâlâ kim olduğunu bilmediği bir el tarafından o yere yerleştirilmiş bir koltuktu.
“BU Uzun Gece”den gelen Güç. İçine çektiği soğuk. Kök’ünü oluşturmak için yuttuğu Vakochev’den gelen Varoluşsal Koryonik Gonadotropin. Küçük Kryoslar, “Gelgit’in“ cömertliğinden kaynaklanan Gânimetler.
Hepsini giymişti ve onlarla güçlenmişti.
Ve hiçbiri onu ayakta tutmuyordu.
Dizleri daha da çöktü. Varoluş’u o kadar zorlandı ki, kollardan aşağıya doğru Beyaz ışık çatlakları akmaya başladı.
“Onları bir kenara atma,” dedi Lifthrasir. “Bir gün, gerçekten senin olabilirler. Ama bugün değil. Bugün, hepsini bir kenara bırak ve onlar gittiğinde hâlâ ayakta kalan şeye bak.”
Noah onları bir kenara bıraktı.
Tek tek, her Unvan’a, her İsme, her Koltuğ’a, her Örgü’ye, kimsenin onun hakkında anlattığı her Hikâye’ye dayanmayı bıraktı. BU Şeytan’ın baskısının, onları bir fırtınadaki cüppeler gibi kendisinden koparmasına izin verdi.
Ve geriye ne kaldığına baktı.
İlk başta, hiçbir şey yoktu.
Sonra, çok küçük, tam kalbinin merkezinde, onu gördü.
Küçük, sessiz bir odada oturan, boş ellerine bakan, elinde hiçbir şey tutmayan, Âlem’i, Unvan’ı ya da herhangi bir Güc’ü olmayan bir çocuk.
Ve yine de Hayal Kuran vardı.
O, ona verilmemiş ve ödünç alınmamış bir şeydi. Onun Hayal’i. Kimse onu bu Hayal ile taçlandırmamış, ona bu Hayal adına bir isim vermemiş ya da onu bu Hayal’in yerine koymamıştı. O çocuk, o odada hiçbir şey olmadan oturmuş ve Hiçlik’ten daha fazlasını Hayal Etmişti; Ve o Hayal, ilk nefesinden itibaren tamamen kendisine aitti.
Bu çok... İnsancaydı.
“İşte,” diye fısıldadı Lifthrasir. “Şu, tam oradaki. Şimdi onu tut, dışarıya yansıtmadan ve içinde bulunduğun her şeyi ona doğru çek.”
O da öyle yaptı.
Hayaller’ini tamamen içine çekti, Okyanus’un akan tüm insanlık Hayaller’ini, ve onları, atmak için bir güçten ziyade üzerinde durulacak bir Gerçek olarak o küçük, sessiz odaya doğru akıtmaya izin verdi. Var olan her Hayalperest İnsan’dı ve o, onların Hayal’ini kurdukları Varoluş idi; İşte bu Gerçek’ti.
Sonsuzluğ’unu içine çekti. Dialetheic, Aynı zamanda kendi zıttı olan bir Gerçek: Boş elleriyle duran çocuk ve Şu Ân’da burada duran Varoluş ikisi de aynı anda Gerçek’ti. Adynatic, gerçekleşene kadar Hayal Edilen imkânsız olan. Noetik, bir şeyin en dibine ulaşan nlayış. Üçünü de içe, kendine doğru çevirdi ve onların kendisini anlamasına izin verdi.
İnsanlığ’ını içine çekti. Acı çeken, gülen, seven ve arzulayan, her şeye rağmen arzulamaya devam eden inatçı, sıradan kalbi.
Dil’İni içine çekti. Ve bunu yaparken, şimdiye kadar oluşturduğu İlk Hârf’i, her zaman olduğu yerde beklerken buldu.
BEN’İM.
Bu sefer, her zamanki gibi dışa doğru değil, içe doğru, kendi içine, o küçük sessiz odaya seslendi; Sadece tanımladığı Varoluş’un dinlediği bir Varoluş Beyan’ı.
BEN’İM!
Hâlâ ağırlığı altında titreyen Temel’ini içine çekti ve onu çocuğun ayaklarının altına bıraktı.
Sonra her şeyi topladı; sahip olduğu her Yeteneğ’i, her Düzen’i, her parça Güc’ü; Ve bunları BU Şeytan’a fırlatmak yerine içe doğru, aşağıya, o küçük odanın Gerçeğ’inin derinliklerine doğru bastırdı, dökülecek hiçbir şey kalmayana kadar.
Uzun bir Ân boyunca, tüm Varoluş’u nefesini tuttu.
Baskı düşmeye devam etti. Dizleri çökmeye devam etti. Neredeyse yere değecekti.
Sonra, çok hafifçe, derisinin üzerinde Âltın, Mâvi ve loş bir ışık yükseldi; O kadar inceydi ki, zar zor görebiliyordu; İkinci bir deri gibi vücuduna yapışan, başının tepesinden ayak tabanlarına kadar uzanan ince, parıldayan bir tabaka.
Ve Noah kendini özgür hissetti!
Baskı hâlâ oradaydı, her bir On’suyla. BU Şeytan hâlâ ondan çok daha güçlüydü, hâlâ çökmekte olan bir Dâğ silsilesinin ağırlığıyla üzerine baskı uyguluyordu. Bütün bunlar tam olarak olduğu gibi kalmıştı.
Ama tutunacak hiçbir şeyi yoktu.
Baskı uyguladı, uyguladı ve ödünç alınmış cüppelerin kaybolduğunu, Unvanlar’ın bir kenara bırakıldığını, isimlerin bir kenara atıldığını gördü. Geriye kalan, küçük, sessiz odadaki çocuktu ve çocuk ayakta kalmıştı çünkü o ağırlığın ondan alabileceği hiçbir şey kalmamıştı.
Noah, ayağa kalkana kadar dizlerini yavaşça ve kararlı bir şekilde düzeltti.
Karsız karanlığın içinde, BU Kâdim BU Muazzamlığ’ın ezici ağırlığının altında, derisinin üzerinde soluk Âltın-Mâvi bir tabaka parıldarken tamamen dik durdu ve başını geriye atıp güldü!
HUUM!
Gülüş, içinden yüksek, vahşi ve neşeli bir şekilde fışkırdı; tüm Ossuary’yi çınlatan bir kahkaha. Kollarını genişçe açtı. Göz bebekleri olmayan açÂltın rengi gözleri parıldıyordu. Başını BU Koza’nın karanlığına doğru geriye eğdi ve güldü, güldü; Sanki az önce başını kaldırıp, Varoluş’un her zaman özgür olduğunu fark etmiş birinin kahkahası gibi.
HUUM!
|Shinjitsu senin içinde ortaya çıktı.|
|Bu bahşedilemez. Miras Alınamaz. Çalınamaz ya da Yutulamaz.|
|Onu kendin buldun.|
|Asimilasyon Oran’ı: %0,1.|
|Shinjitsu’nun ortaya çıkmasıyla birlikte Özellikler’in Yeniden Uyum Sağlıyor.|
|Elinde tuttuğun şey, senin olduğun şeye dönüşüyor.|
|VERITAS: III.1 Düzen’i → Gerçek III.1 Düzen’i.|
|KÖKEN: III.1 Düzen’i → Gerçek III.1 Düzen’i.|
|PONDUS: III.1 Düzen’i → Gerçek III.1 Düzen’i.|
|OSMONTIAN MOIRAI: III.1 Düzen’i → Gerçek III.1 Düzen’i.|
|POTENTIA: Sonsuz. Gerçek.|
...!
|Gerçek Düzen: Tamamen sana ait olan bir Düzen. Ödünç alınan herhangi bir yükün altında daha az eğilir.|
Arenanın diğer ucunda, BU UYKUSUZ İBLİS bakakaldı.
İplikler’İ tamamen hareketsizleşmişti; Devasa vücudundaki her uykusuz nöbet, seğirme Ân’ında donmuş, parlak gözleri ise genişçe açılmış, baskısının tam ortasında dik duran küçük figüre sabitlenmişti. Noah’ın onu tanıdığından beri ilk kez, İblis şok olmuş görünüyordu.
Yönlendirmeler gelmeye devam ediyordu.
|Tek Temel, Gerçek Temel Hal’ine geldi.|
|Sana ait her şeye tutunan hiçbir yük, onu diz çöktüremez.|
|Temel Yetenekler, Shinjitsu altında Yeniden Uyum sağlıyor:|
|I. Uzak Duvar’ı Olmayan Hayal, Uzak Duvar’ı Olmayan Gerçek Hayal Hâl’ine geldi.|
|Hayal’in artık dokunduğu her Parçaçık aracılığıyla Gerçeğ’ini taşıyor. İçinde duran şey, tamamen sana ait bir şey tarafından tutuluyor.|
|II. Yaşanmış Saat’in Hükümdar’ı, Yaşanmış Saat’in Gerçek Hükümdar’ı Hâl’ine geldi.|
|Yaşadığın her Ân, kendi Gerçeğ’ine demirlenmiştir. Bu Ân’ı senden, o Saat’i sadece ödünç almış olanlar alamaz.|
|III. Uyanış Kararname’si, Gerçek Uyanış Kararname’si Hâl’ine geldi.|
|Kararnameler’in, senin kim olduğunun ağırlığını taşır. Ödünç alınmış Otorite, Onlar’ın önünde eğilir.|
|IV. Yaşayan Dilbilgisi, Gerçek Yaşayan Dilbilgisi Hâl’ine gelmiştir.|
|Söylediğiniz her şeyi tam anlamıyla kastediyorsunuz. Sözlerinizde ödünç alınmış hiçbir Anlam yoktur.|
|V. Somutlaştırılmış Tasarım, Gerçek Somutlaştırılmış Tasarım Hâl’ine gelmiştir.|
|İnşa ettiğiniz her şeyin Temeller’inde sizin gerçeğiniz yatmaktadır.|
|VI. Gelgit Taçlı Kahraman, Gerçek Gelgit Taçlı Kahraman Hâl’ine gelmiştir.|
|Hikâyeniz’in Merkez’i sağlam duruyor. Size doğru eğilen İplikler, gerçekte orada olana doğru eğiliyor.|
|VII. Diz Çökmeyen Soğuk, Diz Çökmeyen Gerçek Hâl’ine geldi...|
|VIII. İyimser Antlaşma, Gerçek İyimser Antlaşma Hâl’ine geldi.|
|Ailenizle olan bağlarınız, kim olduğunuzda kök salıyor ve siz geliştikçe, daha da Gerçek Hâl’e geliyor.|
...!
Sonra BU İblis’in şaşkınlığı dağıldı.
Yavaşça, sırıtışı geri geldi. Ama artık farklıydı. Bulanık yüzünde geniş, keskin ve acımasız bir şekilde yayıldı; Dişlerle dolu, tamamen yeni bir aç ve vahşi ilgiyle doluydu. Noah’a, bir kurtun az önce arkasını dönüp, dişlerini gösteren bir geyiğe baktığı gibi baktı.
Arenanın dört bir yanında, Hilal Şeklindeki BU Kâdim BU Muazzam Olanlar sessizce izliyordu. Bakışları soğumuştu: BU Kapalı Kapılar’ın Anne’si, hâlâ tamamlanmamış şeyleri sızdıran çatlak Zindancı, başka bir Kadim’in kollarında solgun ve kanayan BU Yeşil Bakış. Hatta, hepsinin ortasında hareketsiz duran BU Sonsuz Spiralin Hükümdar’ı bile; Sonsuz Boynuzlar’ı karanlığa doğru kıvrılmış, gözleri Noah’a, şimdiye kadar gösterdiği her şeyden daha ağır bir ağırlıkla sabitlenmişti.
İpuçları akıp duruyordu.
|Shinjitsu altında yeniden Uyum Sağlayan diğer Dokumalar:|
|HAYAL GRAMER’İ, GERÇEK HAYAL GRAMER’İ Hâl’ine geldi.|
|Hayal’in içinde, her Neden hâlâ bir Cümle olarak okunur. Artık kendi Cümleler’in, ona ait olmayan hiçbir Gramer tarafından Yeniden Yazılamaz.|
|BU Yürüyen Kış, BU GERÇEK Yürüyen Kış Hâl’ine geldi.|
|Gönderdiğin soğuk, Gerçeğ’ni taşır. Hedeflerinde öncelikle ödünç alınmış olanı bulur.|
|Anahtar Taş’ı Düzen III, Gerçek Anahtartaşı Hâl’ine geldi.|
|Bir Yapı’nın kilit taşını görürsün ve o kilit taşının ne kadarının gerçekten kendisine ait olduğunu anlarsın.|
|Sonsuzluk: Diyalektik, Adynatik, Noetik içe dönmüştür.|
|Sonsuzluğ’un seni anlamaya başladı.|
|Anlatı Yazım’ı: Bağlantı devam ediyor.|
|Yazdıkların gerçeğini daha fazla taşıyacak ve Varoluş’tan ödünç alınanlar daha az olacak.|
|Shinjitsu’n zayıf. Asimilasyon Oran’ın düşük.|
|Ama o sana ait.|
|Ve büyüyecek.|
Arenanın yanında, Lifthrasir parlayan gözlerle onu izledi ve gülümsedi.
Noah başını eğdi.
Kahkahası sönüverdi. Derisinin üzerindeki Âştın-Mâvi tabaka, soluk ve sabit bir şekilde parıldıyordu. BU İblis’in baskısı hâlâ her yönden üzerine çöküyordu; Muazzam, ezici ve onu asla boyun eğdiremeyecek kadar güçlüydü.
BAŞ’I BU UYKUSUZ ŞEYTAN’a, Milyonlar’ca uykusuz Gece’nin Titan ına, her şeyin diz çöktüğünü ve bunun sadece bir ağırlık meselesi olduğunu övünen Varoluş’a acımasız bir ilgiyle genişlemiş parlak gözlere baktı.
Ve Noah gülümsedi.
Yavaş bir gülümsemeydi, bir Tiran’ın gülümsemesi; Soğuk, parlak ve son derece kendinden emin; Diz çökmesi söylenen yerde dik duran ve bunun ne anlama geldiğini tam olarak bilen birinin gülümsemesi.
“Söylesene,” dedi Noah yumuşak bir sesle.
Âltın rengi gözleri alev alev yanıyordu.
“Hayatta mısın?”
...!
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.