‹
Bölüm...
›
Action, Comedy, Fantasy, Psychological, Tragedy

Bölüm 0

Prolog
Yazar: Alchemill Grup: Bağımsız Okuma süresi: 7 dk Kelime: 1.695

◈ Öfkenin Prensi ◈

İngilizce Çeviri: Oblivious (WeTried Translations)
Türkçe Çeviri: Alchemill

Bölüm 0: Prolog

──────

Bu yalnızca bir cevap. Neden yaşamam gerektiği sorusuna verilmiş bir cevap.

Bu soruyu, kendi hayatıma son vererek yanıtlayacağım.

Ben Valerie. Volsung (Vǫlsungr) Hanedanı’nın on dördüncü prensiyim. Ama yirmi yaşıma gelene kadar bundan haberim yoktu. Winslow Kontu’nun gayrimeşru oğlu olarak büyüdüm.

Sebebi, krallığın taht veraseti usulüydü. Prensler doğar doğmaz annelerinden alınır, kimliklerini bilmeden yetiştirilirdi. Ancak kral öldüğünde kim olduklarını öğrenir, ardından kardeşleriyle taht mücadelesine girişirlerdi.

Kısacası tahta çıkabilmek için bütün erkek kardeşlerimi ve yeğenlerimi öldürüp tek başıma sağ kalmalıydım. Benden büyük ya da küçük olmalarının önemi yoktu. Ya hepsini öldürecektim ya da onlar beni öldürecekti.

Bu alışılmadık, hatta barbarca veraset usulü, krallıkta hâlâ süren bir kabile geleneğiydi. Zaten krallık da yaklaşık altmış yıl önce, bu Astria topraklarının fethedilmesiyle kurulmuştu.

Fetihten önce burada yaşayan, şimdi boyunduruğumuz altında olan yerli halk, yani Astrialılar, bize Kuzeyliler derdi.

Taht veraseti, hem karşı gelinemeyecek bir yasa hem de bir tür dinî ayindi. Volsung Hanedanı, ölmüş tanrıların son soyuydu. İnsanlar, prenslerden yalnızca biri hayatta kalıp kral olduğunda ona sadakat gösterenlerin Cennet’e gideceğine inanırdı.

Prensler, veraset mücadelesi başlayana kadar özel koruma altındaydı. Kral ölünce bu koruma da kalkardı.

Lordlarla soylular, destekledikleri prensi tahta çıkarmak için entrika çevirmekten, suikast düzenlemekten, hatta savaş açmaktan çekinmezdi. Adına taht veraseti deniyordu, ama aslında bütün ülke bir iktidar kavgasına sürükleniyordu.

Üstelik adil bir mücadele de değildi. Kimi prensler kimliklerini erkenden öğrenip önceden yandaş toplarken kimileri mücadeleye katılamayacak kadar küçük olurdu.

Kralın öldüğü gün, babam sandığım Kont Aethelred hemen beni öldürmeye kalkıştı. Bağlı olduğu lord başka bir prensi destekliyordu.

Prens olduğumu o zaman öğrendim. Volsung Hanedanı’nda yalnızca erkek soyuna geçen bir özellik bulunduğunu da.

Prensler doğduğunda gözleri ışıldardı. Bu ışık zamanla azalırdı. Ama söylenene göre karbon kâğıdına benzer bir şey kullanıldığında ya da çok karanlık bir yerde dikkatle bakıldığında, gözlerinde hâlâ belli belirsiz bir parıltı seçilirdi.

İnsanlar bunu kutsal sayardı. Kimileri, Volsung erkeklerinin gözlerinde kılıçlarla doğduğunu söylerdi. Kimileri de onlara şafak yıldızları derdi.

Ama kutsal olup olmamasının hayatta kalmama bir yararı yoktu. Tersine, tamamen gizlemem gereken bir şeydi.

Winslow Kontu’nun hanesinden canımı zar zor kurtardıktan sonra yapmadığım iş kalmadı. Soğukla açlığın acısı başka hiçbir şeye benzemiyordu. Beni her şeyi yapabilecek hâle getirmişlerdi. Dilenmiştim. Bir parça ekmek için adam bile öldürmüştüm.

Hırsızlar Loncası’na katılınca durumum biraz düzeldi. Ama herkesin doldurması gereken bir kotası vardı. Yankesicilikten ya da hırsızlıktan kazanıp loncaya teslim etmemiz gereken belli bir tutar. O tutarı denkleştiremezsen parmaklarını keserlerdi.

Birkaç lonca arkadaşına iyi niyetle yardım ettim. Karşılığında sol elimin serçe ve yüzük parmaklarından oldum.

Aradan altı ay kadar geçtiğinde gecenin gölgelerinden artık korkmuyordum. Üzerime tam oturan bir giysi kadar alışmıştım onlara. İlk suikast işimi o sıralarda aldım.

Hedefim, köpek dövüşlerinin yapıldığı bir yerde köpek satan bir adamdı. Bahis parasından çaldığını söylüyorlardı. Öldürdükten sonra cesedini parçalayıp eziyet görmüş köpeklere yedirdim.

Tefeciler, yozlaşmış rahipler, loncadaki hainler, beceriksiz pezevenkler, sapık büyücüler... Her türden insan öldürdüm.

Suikastçılıktan iki şey öğrendim. Birincisi, öldürülemeyecek insan yoktu. İkincisi, insanları iyi ve kötü diye ayırmanın anlamı yoktu.

Ama lonca, kimi öldüreceğini yalnızca kazanç hesabıyla seçiyordu. Bu yüzden gücünün bir sınırı vardı. Arka sokaklara korku salıp hükmedebilirdi; devlerin dünyasındaysa sıçandan farkı yoktu.

Kral öleli üç yıl olmuştu. İç savaş giderek şiddetleniyordu. Bir prensin ordusu şehri işgal edip önüne geleni öldürmeye başladığında loncanın elinden, asker postalları altında ezilip ölmekten başka bir şey gelmedi.

Lonca çıkarı için öldürürdü. Gerçek güç sahiplerininse öldürmek için özel bir sebebe ihtiyacı yoktu.

Öyleyse belki benim de bir sebebe ihtiyacım yoktu. Benim yapamayacağım ne vardı? Ben de prenstim.

Şehri işgal eden prensi, yani kardeşimi hemen bir suikastla öldürdüm. Sonra askerlerinin karşısına çıktım.

“Ben on dördüncü prens Valerie. Seçin. Ya beni öldürüp başımı başka bir prense götürürsünüz ya da peşimden gelirsiniz.”

Seçin demiştim, ama aslında seçenekleri yoktu. Bir prense el kaldırmak az cesaret istemezdi. Üstelik peşinden gittikleri prensin yerini ancak başka bir prens alabilirdi.

Derhâl lonca ustasıyla yöneticilerinin yakalanıp asılmasını emrettim. Biriktirdikleri servet ve şehrin bütün mali kaynakları, tek kuruş eksilmeden benim elime geçti.

Böylece bir süre yağmaya başvurmadan ordunun masraflarını karşılayabildim.

Ardından emrimdeki soyluları tasfiye ettim. Önceki prense hizmet etmiş olanlara güvenemezdim.

Topraklarına el koyup bunları ağırlıklı olarak yetenekli birlik komutanlarıyla şövalyelere dirlik olarak dağıttım.

Orduyu tamamen denetimime aldıktan sonra gücümü genişletmeye başladım. Güçlülerin ailelerini rehin alıp onları tehdit ettim. Çıkarına düşkünleri rüşvetle satın aldım. Onuruna düşkünlerin adını iftira ve entrikalarla lekeledim.

Taht Veraseti Savaşı kılıfına sokulmuştu, ama gerçekte soygunla haraçtan başka bir şey değildi. Ben de bu işlerde herkesten ustaydım.

Savaşta da hiç yenilmedim. Sayıca katbekat üstün düşmanları yendim. Düşmanı sabırsızlandırıp aldatırsan, kendi içinde bölünmesini sağlarsan, kalabalığın avantaj olmaktan çıkıp yüke dönüşeceğini biliyordum.

Büyüdüğüm Winslow Kontluğu’nu ele geçirince Kont Aethelred’in ailesini gözlerinin önünde acımasızca infaz ettim. En son onu da parçalara ayırdım.

Şaşılacak şeydi; hiçbir şey hissetmedim. Bunun bana daha fazla haz vereceğini sanmıştım.

Sonrasında kendimi daha da az dizginledim. Kullanabileceğim ne varsa kullandım. Para, onur, mevki, arzu, aşk, dostluk... Her şeyi.

Sonuna kadar sömürüp işime yaramadıklarında bir kenara attım. Engel olanları, kim olduklarına ya da kaç kişi olduklarına bakmadan öldürdüm. Tek bir yeğenimi saklandığı yerden çıkarmak için koca bir şehri bile yaktım.

Kimileri, bir insanın nasıl böyle olabildiğini soruyordu. Kimileri de bana sonuna kadar sadık kalmanın onur olduğunu söylüyordu.

Peşimden gelen herkes perişan oldu. Hayatıma giren her kadın mutsuz oldu.

Yine de bana karşı çıkmak gittikçe daha imkânsız hâle geldi. Sonunda bütün erkek kardeşlerimi ve yeğenlerimi öldürdüğümde insanlar bana Kalpsiz Valerie demeye başladı.

Ertesi gün taç giyecektim. Ama törenin arifesinde kraliyet kalesine yalnızca ağır bir sessizlik hâkimdi. Soylusu da sıradan insanı da benden korkuyordu.

Kralın yatak odası fazlasıyla sadeydi. Sıradan bir duvar halısı, en ufak bir süs bile yoktu. Hayır, bir kralın yatak odasından çok, ıssız bir kışlaya benziyordu.

Kalın perdeler odayı karartıyordu. Aralarından ince güneş ışıkları sızıyordu. Kızıl ışıklar. Batan güneşin ışığı ayaklarımın üzerinden kayıp gidiyordu.

İnsanlar yarına çıkabilmek için bir umuda tutunurdu. Kralın kendilerini Cennet’e götüreceği inancı da bu umutlardan biriydi.

Ne yazık ki benim umudum yoktu. Kraliyet soyu sonuna gelmişken benim için anlam taşıyan tek bir şey kalmıştı.

Efsanelerde bir ejderhayı öldürdüğü anlatılan kraliyet kılıcını elime aldım. Adı Gramr’dı.

Kılıcı çekip namlusunu inceledim. Yüz yılı aşmıştı, ama ağzı hâlâ yenisi kadar keskindi. Gün batımının kızıllığı namlu boyunca akıp ucunda bir damla hâlinde toplandı.
Ç/N=(Kılıcın namlusu, kılıcın kesici, delici ve metalden oluşan ana gövdesidir.)

Kabzasını yerde bir köşeye dayadım. Boğazımı ucuna yaslayıp hiç tereddüt etmeden ağırlığımı üzerine bıraktım.

Kraliyet soyunu kendi elimle sona erdirmek. 

Yaşamaya karşı öfkem de buydu, cevabım da.

Prolog: Bir Cevap.

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi