‹
Bölüm...
›
Action, Comedy, Fantasy, Psychological, Tragedy

Bölüm 7

Yazar: Alchemill Grup: Bağımsız Okuma süresi: 12 dk Kelime: 3.044

◈ Öfkenin Prensi ◈

İngilizce Çeviri: Oblivious (WeTried Translations)
Türkçe Çeviri: Alchemill

Bölüm 7

──────

At pazarındaki olayın üzerinden bir hafta geçmişti.

Harald’ın ciddi bir yarası yoktu, ama hekim tedbir olsun diye bir süre dinlenip toparlanmasını buyurmuştu. Bu yüzden yatağa mahkûmdu.

Elbette Harald hekimin sözünü dinleyecek bir çocuk değildi, ama annesinin öfkesine karşı koyamıyordu.

Gidwin’le Tommy ceza olarak kapatılmıştı. Harald’ı gerektiği gibi koruyamamışlardı.

Üstelik Gidwin görevini aksattığı için babasından, Tommy de hizmet ettiği şövalyeden dayak yemişti.

Tommy de yaralanmıştı, ama yarası beklenenden hafifti. Hatta şövalyesinden yediği dayak daha tehlikeli olmuş olabilirdi.

Hakon, cesaretinden dolayı Harald’ın küçük yaveri yapılmıştı.

Hayır, daha doğrusu cesareti takdir edildiğinden değil, Harald’ın can sıkıntısını giderecek birine ihtiyaç duyulduğundan seçilmişti.

Küçük yaver, genellikle yediyle on yaşları arasında, bir soyluya ya da şövalyeye hizmet edip temel görgü ve davranış kurallarını öğrenen oğlandı. On yaşından itibaren silahtar olabilirdi.

Soylu çocukları bile bazen ünlü hanelerde ya da bağlı oldukları lordun hanesinde küçük yaverlik yapardı. Küçümsenecek bir konum değildi; halktan biri için yükseliş yolunun başlangıcı olabilirdi.

Valerie’ye ceza verilmedi. Elbette ceza verilmesi saçma olurdu. Ödülü hak etmişti, ödüllendirildi de.

Valerie’ye ipek giysiler, pelerin, kemer, deri çizmeler ve kılıç verildi. Önceki giyimine kıyasla kozadan çıkıp kelebeğe dönüşmek gibiydi. Sırf görünüşüyle bile gerçek bir soyludan farkı kalmamıştı.

Üstelik Valerie’nin edindiği Kar adlı atın bakımını kontun hanesi, bir savaş atıymış gibi üstlenecekti.

At beslemenin masrafı muazzamdı; dolayısıyla bir bakıma en büyük ödül buydu.

Yeri gelmişken, Harald hediye demişti, ama Kar’ın bedelini aslında Kont Aethelred ödemişti. Daha doğrusu tek kuruş harcamadan ödemişti.

At taciri, Kar’ın parasını almak için kontun yanına gelmişti. Kontun keyfi o sırada olağanüstü kötüydü. Adama parayı alıp ölmekle parasız ama sağ gitmek arasında seçim yapmasını söyledi.

At tacirinin eli boş ayrılmaktan başka çaresi yoktu.

Yine de giderken Valerie’ye birtakım koşum takımları verdi ve şöyle dedi:

“O insan yiyeni ehlileştirip hiçbir koşum olmadan sırtında iki adam biçtin. Öyle bir manzara kolay görülmez. Bunu da seyirliğin bedeli say. O lanet kontun aksine ben borcumu mutlaka öderim. Gerçek değerini anlayamadığım için kusura bakma.”

At haydutlarından oluşan bir çetenin başına benziyordu, ama beklenmedik biçimde düzgün biriydi.

Her neyse, at pazarındaki olay Winslow Hanesi’nde epey fırtına koparmıştı. Yalnızca Hakon’la Valerie zarar görmeden çıkmıştı.

Bu, Valerie’nin kaygısı olmadığı anlamına gelmiyordu. Belki önemsizdi, ama insanın içine dert olabilecek türdendi.

Valerie gözlerini açtı. Şafaktı.

Şöminedeki odunlar çoktan soğumuş, artık duman bile veremez olmuştu. Yine de oda sıcaktı.

Şimdiki odası genişti. Rahatlıkla dört yatak sığardı. Ranza kullanılsa belki sekiz kişi yaşayabilirdi.

At kuyruğu kılı, yele kılı ve yünle doldurulmuş yatak da kıyas kabul etmeyecek kadar rahat ve ferahtı.

Yine de geç saatlere kadar uyumak yerine erkenden uyanması, yalnızca alışkanlıktandı.

Valerie kalkıp önce yatağını topladı, sonra pencereye gitti. Ahşap kepengi açtı, bir çubukla destekleyip dışarı baktı. Şafağın soğuk havası, zihnine yapışmış kalıntıları silip süpürür gibiydi.

Pencere güneydoğuya bakıyordu. Başını çevirince uzaktaki dağ sırasını görebiliyordu; üzerinde mor, kızıl ve altın rengi şafak ışığı göğe yayılıyordu. Güneş daha görünmeden, sırf varlığıyla dünyayı açıyordu.

Valerie güneşin doğmasını beklemedi. Arkasını döndü, sürahiden leğene su döküp yüzünü yıkadı.

Temiz bir havluyla kurulandıktan sonra havluyu nemlendirip bedenini de kabaca sildi.

Gömleğini giydi, saçlarını eliyle gelişigüzel geriye taradı ve çekmeceyi açıp yiyecek çıkardı. Kâğıda sarılı jambon parçaları, peynir, sert ekmek ve elmalar vardı.

Hançeriyle kesip bir öğünlük miktarı tabağa koydu, sonra oturup yedi.

Ara sıra çerçeveye benzeyen kare pencerenin ötesindeki şafak göğüne, sabaha dönen renklerine baktı.

Yemeğini etrafı kirletmeden bitirince tabağı leğende elinden geldiğince duruladı, havlunun kuru kısmıyla kuruladı.

Sonra hançerini leğendeki suda yıkadı, havlunun başka bir kuru kısmıyla tamamen kuruladı, kamelya yağı sürüp bir kez daha sildi.

Valerie bir havluyu dörde ayırarak bedenini temizlemek, tabağı kurulamak ve hançerin bakımını yapmak için kullanıyordu.

Ancak her şey bittikten sonra havluyu düzgünce katlayıp masanın üzerine özenle bıraktı.

Daha sonra temizliğe gelen hizmetçiler sürahideki suyu değiştirir, leğendeki suyu döker, tabakla havluyu götürüp yerlerine temizlerini getirirdi.

Giydiği kıyafetlere, yemek yiyip yaşadığı yere ve ona hizmet edenlere bakılırsa artık gerçek bir soyludan farkı yoktu.

Yine de Valerie’nin odası her zaman öyle düzenliydi ki içinde birinin yaşadığına inanmak zordu.

Küçük bir alışkanlıktı yalnızca. Ama Valerie, küçük alışkanlıkların birikerek ileride düşmanla karşılaşıldığında belirleyici farklara dönüşeceğine inanırdı.

Bu yüzden sonunda, şöminesiz dar bir odada saman yatakta yaşadığı zamandan değişen hiçbir şey yoktu. Geri dönmeden önce savaş meydanlarını dolaşırken de arka sokaklarda dilenirken de aynıydı.

Valerie giyinmeyi tamamladı, at pazarına giderken Harald’dan ödünç aldığı gambesonu yanına alıp odadan çıktı.
Ç/N=(Gambeson: ortaçağ savaşlarında tek başına zırh olarak veya zincir posta ve levha zırhların altında/üstünde giyilen, çok katmanlı, kapitone (dikişli ve dolgulu) koruyucu bir cekettir.)

Koridorda sabahın erken saatinde işlerine koyulmuş hizmetçileri gördü.

Onu görünce eskisi gibi huzursuz olmak ya da belli etmeden küçümsemek yerine başlarını eğiyorlardı.

Kimileri hızlı bir selamla yanından geçiyor, kimileri oldukça nazikçe selamlıyordu. Genç hizmetçi kızlar da yarı selam verip yarı saklanmaya çalışarak kendi aralarında kıkırdıyordu.

Bu davranış değişikliği, esasen kontun onu resmen tanımasından kaynaklanıyordu. Ödüllendirilmiş, daha iyi bir odaya geçirilmiş, güzelce giydirilmiş Valerie tam anlamıyla göz alıcı bir prense benziyordu.

Hepsinden önemlisi, Valerie’nin başardığı şey genç bir kahramanın işiydi.

Ama nedense Valerie bu değişiklikten pek hoşnut değildi. Eskiden daha iyi olduğunu düşündüğü için deli miydi? Yalnızca rahatsız oluyordu. Artık bilmiyordu.

Valerie hızlı adımlarla kaleden çıktı. Avludan geçerken koruyucu teçhizat giymiş, gayretle çalışan Gidwin’le Tommy’yi gördü.

Ağır taşlar taşıyarak talim alanının etrafında yarışıyor, ardından talim kılıçlarıyla dövüşüyorlardı. Sonra taşları yeniden kaldırıp avlunun etrafında koşuyor, yeniden dövüşüyorlardı.

Bitkin görünüyorlardı, ama gözleri canlıydı. At pazarında yaşananlar onları güçlü biçimde harekete geçirmiş gibiydi.

Yorgunluktan soluk soluğa kalmışlarken Valerie’yle göz göze geldiler. Çenelerini kaldırıp selam verdiler. Yedikleri dayaktan sonra gözleriyle yanaklarındaki şişlik hâlâ inmemişti.

Valerie başıyla kısaca karşılık verdi, sonra doğruca ahıra gitti. Kar’a koşumları taktı, dışarı çıkarıp bindi ve kaleden ayrıldı.

Köyü dolanarak tepeden aşağı dörtnala indi, nehre yöneldi. Daha doğrusu çamaşır yıkama yerine.

Çok geçmeden nehre ulaştı. İner inmez Kar’ın gemini ve başlığını çıkardı.

Bir atı yönetmek için ağzına gem takılır, başlıkla sabitlenir ve dizginler çekilirdi. Sola çekince sola, sağa çekince sağa gidilir, ikisi birden çekilince durulurdu.

Ama gem, atın diş etleriyle dilini doğrudan tahriş eder; başlı başına acı verirdi.

Binicilik bu yüzden hassas el isterdi. Acil durumda sert çekilebilirdi, ama zaman darlığında bile dizginleri nazikçe kullanmak en iyisiydi.

Valerie bu konuda çok ustaydı. Attan her indiğinde gemle başlığı mutlaka çıkarırdı.

Genellikle kaçmasın diye at bağlanırdı, ama Valerie bağlamıyordu.

Kar’ın başını okşayarak yanında getirdiği havuçlarla elmaları yedirdi.

“Yaşamanın kendisi bir dizgin gibi. Özgürlük arayıp kaçarsan bu kez hayatta kalmanın dizgini takılır. Sonunda kurtulamıyorsun.”

Kar onaylar gibi sertçe soludu. Valerie’nin dudaklarına bir gülümseme dokundu.

Valerie başlığı gelişigüzel yere bırakıp çamaşır yıkama yerine yöneldi; Kar’ı da dolaşmakta serbest bıraktı. Sabah erkendi, kimse yoktu.

Çömelip Harald’dan ödünç aldığı gambesonu inceledi. Kan içindeydi. Valerie’nin şu anki en büyük kaygısı buydu. Geri vermeliydi, ama bu lekeler neden çıkmıyordu...?

Başta at pazarından döner dönmez iade etmek istemişti. Ama kan lekeleri yüzünden önce yıkamaya karar vermişti.

Yıkayınca tek bir leke bile çıkmamıştı. İçindeki yün dolgu yüzünden kuruması da bitmek bilmiyordu. Sonra yağmur başlamış, süreç daha da uzamıştı.

Tam bir haftadır o giysiyle uğraşıyordu. Kül suyu, sirke ve idrar dâhil kadınların önerdiği her şeyi denemişti. Yanlışlıkla rengini soldurmuş, domuz kılı fırçayla sertçe ovalayınca kumaşı yıpratmıştı.

Artık olduğu gibi bırakmak daha iyi görünüyordu. Yine de Valerie yün dolguyu ıslatmadan kanı bir şekilde çıkarmaya uğraşıyor, yalnızca küçük noktaları dikkatle nemlendiriyordu. Elbette boşunaydı.

Valerie’nin bu kadar çabalamasının tek sebebi Kontes’ti. Varlığının kendisi bile ona acı veriyor olmalıydı. Oğluna ayırdığı sevgi de elinden alınırsa ne hissederdi?

“Lanet olsun. O zaman çıkarıp geri verseydim ya...”

Valerie çamaşır yıkama yerinde tek başına, kederli kederli oturdu. Ama fazla bekletmek de tuhaf olacaktı. Bugün geri vermeye karar verdi.

Hayır, karar vermeye çalıştı.

Enerji dolu bir oğlu yatağa hapsetmek neredeyse imkânsızdı. Kaç kez azarlamış, üstelemiş, gönlünü yapmaya çalışmıştı?

Hiç olmazsa Hakon geldikten sonra bazen Harald’a harfleri ya da satrancı öğretiyor, bazen üzerine kumaş geçirip efsanevi kahramanları canlandırdığı küçük oyunlar sergiliyordu. Harald ancak bu sayede odasında kalabiliyordu.

Gündüz bütün enerjisini tükettikten sonra gece uykuya dalıyordu.

Kontes Sybild, hem göz kulak olmak hem yanında bulunmak için gününü Harald’ın odasında nakış işleyerek geçirirdi. Harald uyuyunca kendi yatak odasına dönerdi.

Yatağın yanında oturmuş, hafifçe öne eğilerek oğlunun yumuşak, düzenli soluklarla uyuyuşunu izliyordu. Öyle sevimliydi ki sevgisinin derinliği sevinçten çok acıya benziyordu.

Derken kapı çalındı.

Tak, tak.

“Şşşt.”

Sybild içgüdüsel olarak kapıya dönüp geleni susturdu. Kapı daha açılmamıştı bile.

Ama içeri süzülen bir hizmetçi değildi. Sybild’in hiç beklemediği Valerie’ydi. Gözleri büyüyüp titredi.

Valerie içten içe titriyordu, ama dışarıdan olabildiğince sakin ve saygılıydı. Gambesonu uzatarak konuştu.

“Özür dilerim, leydim. Kan lekelerini çıkaramadım. Bu kadar geç geri verdiğim için kusuruma bakmayın.”

Kontes hafif bir şaşkınlıkla gambesonu aldı. Yer yer aşınmış, rengi solmuştu. Hepsinden önemlisi, orasında burasında kan lekeleri vardı.

Harald’ı kurtardığı andaki telaş sanki giysiden ona ulaştı; eli hafifçe titredi.

Ama Valerie başını eğip gitmek üzere döndüğünde Sybild konuştu.

“...Geri vermen gerekmiyor.”

“Efendim?”

“Bu... en başından senin için yapılmıştı, Wid. Asıl bu kadar geç verdiğim için ben özür dilerim.”

“...Ne...?”

Sybild elindeki gambesona baktı. Konuşmadan önce bir an düşündü. Bu, onun da kararlılık göstermesini gerektiren bir şeydi.

Ocaktaki ateş çıtır çıtır yanıyor, ikisini de aydınlatıyordu.

“Bu haneye on beşimde gelin geldim. Harald’a hamile kaldığımda on altı yaşındaydım. Yaklaşık altı ay sonra kont seni buraya getirdi.”

“...”

“Sana hiç içerlemedim desem yalan olur. Her gün ölü tanrıların yasını tuttum. İçimdeki kırgınlığı, kıskançlığı ve nefreti alıp götürmelerini istedim. Yıllarca. Sonra sana acımaya başladım, Wid. Bu küçücük çocuk ne günah işlemişti de anne sevgisinden mahrum kalmıştı?”

Bir bakıma sarsıcı sözlerdi bunlar. En azından Valerie için.

“Sonra kırgınlık birden yeniden kabarıyordu. Bundan dolayı kendimden nefret ediyor, tek başıma suçluluk çekiyordum. Ben de bir kanıt yaratmak istedim. Sana yalnızca nefret duymadığımın kanıtını. İşte bu gambeson o kanıt. İpliğini eğirdim, kumaşını dokudum, kestim, diktim... Hepsi senin içindi, Wid. Sana yeni bir kumaş hazırlayacağım, biraz bekle lütfen. Bir de...”

Sybild’in sesi kesildi. Uyuyan Harald’a döndü. Canını acıtacak kadar sevdiği varlığa ve...

Sybild, Valerie’ye baktı. Her zamanki gibi gözlerini hemen kaçırmak ya da gitmek yerine bu kez doğrudan yüzleşti. Valerie’ye hâlâ genç görünüyordu.

“Bundan sonra sen de istersen, Wid, ben annen olurum. Olur mu?”

Valerie o sözlerle neredeyse ağlayacaktı. Ama gözleri yalnızca hafifçe kızardı. Dişlerini sıkıp sonunda dayandı. Valerie’ye göre onun gibi birine gözyaşı dökmek yasaktı.

Sebebi, geri dönmeden önce yaşananlardı. Kontun gözleri önünde bu kadını vahşice öldürmemiş miydi? Ağlamaya hakkı yoktu.

Aynı anda ne kadar korkak biri olduğunu da anladı. İçtenlikten korkup kaçmıştı. Yaptığı tek şey oyunlara, entrikalara başvurarak insanları kullanmak olmuştu.

Valerie ilk kez kendinden utandı.

“Hayır. Bunu yapmanıza gerek yok. Hak etmiyorum.”

“...”

“Bildiğiniz gibi leydim, kont sizden önce iki kez evlenmiş. İki karısı da doğum yaparken ölmüş. Kont bu yüzden böyle şeylerden korkuyor. Aslında sizi de Harald’ı da çok seviyor. Yalnızca hanesini ve topraklarını korumaya çalışırken duygulara kapılacak vakti olmuyor. Bu yüzden kontun ilgisizliğine çok üzülmenize gerek yok.”

Valerie’yi dinleyen Sybild içten içe hayrete düştü.

Kendisinin bile anlamadığı böylesine derin meseleleri düşünmüştü. Kavrayışı ve inceliği karşısında söyleyecek söz bulamıyordu.

“Lütfen bu aramızda kalsın. Ben gayrimeşru çocuk değilim. Kendi annemle babam var. Kont beni yalnızca verdiği bir söz yüzünden büyütüyor.”

Ne? Sanki az önce muazzam bir şey duymuştu. Sybild’in bu sözleri anlamlandırıp kabul etmek için zamana ihtiyacı vardı. Yüzünde hem şaşkınlık hem kafa karışıklığı okunuyordu.

“Yine de söylediğiniz o tek söz sayesinde bu hane hayatta kalabilir. Ben artık gideyim.”

Valerie sonuna kadar sakin ve saygılı bir sesle konuştu. Sonra yumuşak bir gülümsemeyle Kontes’in önünde eğilip odadan çıktı.

Her hâlükârda önemli olan, birbirlerine karşı bir yakınlık duymalarıydı. Hiç olmazsa yalan üzerine kurulu değildi. İçtendi.

Çok geçmeden Valerie’ye düzgünce onarılmış bir gambeson getirildi. O giysiyi diğer bütün eşyalarından üstün tuttu.

İlk kez yalnızca kendisine ait bir şeye sahipmiş gibi hissediyordu.

2. Kısım: Herkesin Sevme Biçimi. Son.

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi