MANGA-TR
Bölüm 195
‹
Bölüm...
›
Action, Adventure, Fantasy, Romance

Bölüm 195

Çarpışarak İlerleme
Yazar: Raban Grup: Bağımsız Okuma süresi: 5 dk Kelime: 1.240

Bölüm 195 - Çarpışarak İlerleme
Çeviri: Raban
 
Herkes dört bir yandan kuşatılınca Sunny, Cassie ve Kai de savaşa katılmak zorunda kaldı.
 
Sunny, kör kızla okçu için pek endişelenmiyordu. Çünkü hem Taş Azize hem de Sessiz Dansçı ikisini de koruyordu.
 
Kana susamış iskeletlerin karşılaşabileceği en kötü düşman belki de Gölge’siydi. Taş Azize, duygusuz bir savaş makinesinin soğukkanlılığıyla hareket ediyor, tek bir hamlesinde bile hata yapmıyordu. Yanlardan yaklaşmaya cesaret eden her düşmanın saldırısını kılıcı ve kalkanıyla karşılıyor, ardından biçip geçiyordu. Sergilediği bu zarif ve ölümcül dans görülmeye değerdi.
 
Sessiz Dansçı ise havada hızla süzülerek Gölge’ye destek oluyor, onun sarsılmaz savunmasında oluşan en küçük açığı dahi hızla kapatıyordu. İkisini de aşmayı başaran olursa karşısında Kai’yi buluyordu. Okçu, falkatasını balta gibi savuruyor, yaşayan ölüleri birer ağaçmış gibi sağa sola deviriyordu.
 
Bir yandan da Cassie’nin elini tutuyor, yeraltı mezarlarının karanlık labirentinde ona yol gösteriyordu. Yine de kör kızın etrafını algılama ve yönünü bulma becerisi son üç ayda epey gelişmiş gibiydi. Belki de bunu uçan meçle arasındaki bağa borçluydu. En azından artık tahta asasıyla destek almadan hızla ilerleyebiliyordu.
 
O ikisini izleyen Sunny’nin biraz keyfi kaçtı. Kai de Cassie de olağanüstü güzeldi. Karanlığın ve ölülerin ortasında el ele ilerliyorlardı. Yakışıklı genç öteki eliyle zarif kılıcını savuruyor adeta dans ediyordu. Sanki bir kitabın kapağından fırlamış gibi görünüyorlardı, öylesine masalsıydı. Birbirlerine de yakışıyorlardı.
 
Sunny’ye gelince…
 
Eh, en azından yalnız değildi; ona eşlik eden huysuz bir gölgesi vardı. Bir de taşı vardı tabii… Sıradan Taş…
 
Ama şu an kendine acıyacak zaman değildi. Durmadan ilerleyerek sürdürdükleri bu amansız çarpışmada en önemli ikinci görev ona düşüyordu; grubun arkasını tek başına korumak.
 
’Size neler yapabildiğimi göstereyim…’
 
Düştükleri yerden kalkıp ekibe arkadan saldıran iskeletlerin sayısı arttıkça Sunny de daha fazla çabalamak zorunda kaldı.
 
Başta bir seferde yalnızca tek bir yaratıkla dövüşüyordu. Muazzam hızlarına ve güçlerine rağmen iskeletleri alt etmek o kadar da zor değildi. Düşünme yetisinden yoksun gibiydiler; vahşice dosdoğru üzerlerine geliyorlardı. Elbette, dikkatsiz biri bu vahşi yaratıkların elinde çoktan parçalanmış olurdu…
 
Ama Sunny artık o yedi ay önceki güçsüz ve deneyimsiz çocuk değildi. Unutulmuş Kıyı’da atlattığı korkunç badireler, boyun eğmez iradesi ve sarsılmaz kararlılığı onu da diğerleri gibi korkulacak bir yaratığa dönüştürmüştü.
 
Hatta iş acımasızlığa geldiğinde, iskeletler Sunny’nin eline su bile dökemezdi.
 
Yaşayan ölülerin sert kemiklerini daha kolay kesebilmek için gölgesini Geceyarısı Parçası’na sardı. Taş Azize’yle yaptığı antrenmanlarda öğrendiği ne varsa şimdi hepsini düşmanlarını parçalamak için kullanıyordu.
 
Suskun heykelden öğrendiği sağlam ve açık vermeyen tekniği, Nephis’in öğrettiği akıcı dövüş stiliyle ustaca birleştiriyor; iskeletleri birbiri ardına yere seriyordu. Kılıcı durmadan kesiyor, biçiyor, delip geçiyordu. Parçalanan kemikler etrafa savrulup takırtılarla sağa sola düşüyordu.
 
Elbette, grubun gerisinde kalmadan bu şekilde savaşmak kolay değildi. Sunny daha önce hiç koşarken dövüşme alıştırması yapmamıştı. Hele hele geri geri giderken hiç. Ama Effie’nin sözleri aklındaydı; gruptan koparsan öldün demekti. Bu yüzden arkadaşlarıyla arasının fazla açılmamasına dikkat ediyordu.
 
Başta işler kolay sayılmazdı ama en azından üstesinden gelebileceği düzeydeydi. Hatta Sunny, son bir haftada öğrendiklerini uygulamak için bundan daha iyi bir fırsat bulamayacağını düşünüyordu. Bu çarpışma, alıştığı savaşlardan ve avlardan bütünüyle farklı olsa da gayet iyi iş görüyordu.
 
Karanlık Şehrin dar sokaklarında geceleri avlanır, düşmanına hep gölgelerden saldırırdı. Amacı, savaşı tek hamlede bitirmekti. İlk hamle ondan geldiği için dövüşün gidişatını da kendisi belirliyordu.
 
Şimdiyse durum tam tersiydi. Saldırıya uğrayan Sunny’ydi. Düşmanları karanlıktan çıkıp bir anda üzerine atlıyordu. Savunmaya çekilmek zorunda kalmıştı; kendi saldırısını planlamak yerine, karşısındakinin hamlesine göre hareket ediyordu.
 
Yine de başa çıkıyordu. Er ya da geç böyle bir durumla karşılaşacağını öngörmüş, tekniğini türlü tehlikelere uyum sağlayabilecek biçimde geliştirmişti. Öğrendiklerini şimdi gerçek bir dövüşte uyguluyor, her hareketi biraz daha içselleştiriyordu. Nephis’in de dediği gibi, bin saatlik alıştırma bile tek bir gerçek dövüş kadar etkili değildi.
 
…Ama sonra işler yavaş yavaş değişmeye başladı.
 
Birkaç iskeleti acımasızca biçtikten sonra iki tanesi birden aynı anda saldırdı. Sunny küfrederek yana eğildi; iskeletlerden birinin kafasını ezmesinden kıl payı kurtulmuştu. Diğerinin sert darbesini kılıcıyla karşıladı. Çarpışmanın gücü onu birkaç adım geriye itti. Dengesini güçlükle korudu.
 
Yaratıkların saldırmaya devam etmesine fırsat vermeden öne atılıp vücudunu döndürdü. Birinin göğsüne tekme attı ve ondan aldığı güçle kendini diğerine doğru iterek fırlattı. Ağırlığının tamamını verdiği kılıcını yukarıdan aşağıya savurdu.
 
İskelet, kırık kemiklerden oluşan bir yığın hâlinde dağıldı. Geceyarısı Parçası’nın keskin kenarı taşlara sürtününce etrafa kıvılcımlar saçıldı. Sunny, kendini o hızla durduramayacağını biliyordu. Hareketini kesmeye çalışmak yerine devam ettirip öne doğru eğilerek omzunun üzerinden yuvarlandı. Öteki yaratığın saldırısını karşılamak için tam zamanında ayağa kalkmıştı.
 
Kılıcı havada keskin bir yay çizerek iskeletin iki kolunu da kopardı. Sunny hemen yana adım atıp yaratığın yanına geçti. Ardından kılıcını yere yakın, yatay bir darbeyle savurarak bacaklarını kesti.
 
Geceyarısı Parçası’nın ucunu kafatasına saplayıp yakın zamanda ayağa kalkamayacağından emin olduktan sonra ekibe yetişmek için koşmaya başladı.
 
Arkadaşlarına bir göz attı ve henüz kimsenin ölmediğini görünce hızla arkasını döndü; sıradaki yaratığı karşılamaya hazırdı.
 
Ama gördüğü manzara karşısında ağzından istemsizce küfür döküldü.
 
’S*ktir!’
 
Üç iskelet daha, kemikten yüzlerinde donup kalmış tehditkâr sırıtışlarla ona doğru koşuyordu.
 
 

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi