Bölüm 5935
Noah avucunu ağaç kabuğunun üzerinde tuttu ve etrafındaki bölge renklerle nabız atmaya başladı; Mâvi-Altın, sarısı ve Obsidiyen rengindeki yavaş dalgalar Okyanus ve Varoluş boyunca yayıldı, sonra da ona geri döndü.
Artık bölgenin her parçasını hissedebiliyordu; Suyu, Derinlikler’i, Mâvi Varoluş’u ve hepsine karışmış BU En Uzun Gece’yi; Ve hepsinin elinin altındaki Ağaç’a, Ağaç aracılığıyla da kendisine bağlı olduğunu hissedebiliyordu. Aklındaki ilk şey bir Çiftlik hayali olduğu için, bölge de bunu hissediyor gibiydi ve daha şiddetli bir şekilde nabız atıyordu; Çünkü ne istediğini anlamış ve ona bunu vermeye karar vermişti.
BOOM!
Önce etrafındaki Alan değişmeye başladı. Okyanus ile Varoluş arasındaki boş yer birbirine çekilip yoğunlaştı; Ağırlık ve Doku kazanana kadar gittikçe ağırlaşıp karardı, sonra aşağıya çöktü ve toprağa dönüştü. Siyah, Âltın rengi ve sıcaktı; Yakından baktığında her bir tanenin içinde minik ışık noktaları görebiliyordu çünkü bu, bir zamanlar Sonsuzluk’la dolu olan Varoluş’tan yapılmış bir topraktı ve Sonsuzluk hâlâ içinde kalmıştı.
Sonra Okyanus hareket etmeye başladı. Sonsuz Mâvi su, her ufuktan Aynı Ân’da içe doğru çekildi; Ölçemeyeceği uzaklıklardan geliyordu ve yaklaşırken daralıyor ve derinleşiyordu; Ya ki tüm o Sonsuz Okyanus, bir Varoluş’un atlayabileceğinden daha geniş olmayan Kanallar’a sıkışana kadar. Bundan Nehirler oluştu, Üç tane; Yeni toprağın içinden parlak ve hızlı bir şekilde akıyorlardı ve her biri Okyanus’un barındırdığı tüm derinliği barındırıyordu; Öyle ki Noah suya baktığında, suyun Sonsuz’a dek aşağıya doğru aktığını Hâlâ görebiliyordu.
Yaratıklar suyla birlikte geldi. Sayıldıkça büyümeye devam eden dikenleri olan küçük balıklar sığ sularda yüzüyordu, içinde çanların bulunduğu Denizanalar’o kıyılar boyunca sürükleniyordu ve en geniş Nehir’de, ön kolundan daha uzun olmayan bir Leviathan yüzeye yakın bir yerde süzülüyordu.
Kabuslar diğer her şeyle birlikte içeri çekilmemişti ve şimdi Üç Yüz On Yedi tanesi de yeni toprağın kenarında bir arada durmuş, şaşkınlıkla oraya bakıyorlardı.
|Varoluş, Hayal’inize cevap veriyor.|
|Varoluş ve Okyanus sıkışıyor.|
|Sıkıştırılmış: ????? Gigaparsek Varoluş.|
|Bir Çiftlik oluşmuş.|
|Boyut: Yaklaşık Bir Mil.|
|Oluştuğu Okyanus’un Sonsuzluğ’unu içinde barındırıyor.|
…!
Ağaç en son değişti; Etrafındaki toprak yerleşirken hızla küçüldü, gövdesi aşağı doğru çekildi ve Dallar’ı içe doğru büküldü, ta ki Noah’ın göğsü kadar bir boya gelene kadar. Artık bir fidan olmuştu; Berrak Cam kabuklu, parlak Mâvi-Altın rengindeydi ve dört küçük dalının her biri bir avuç yaprak taşıyordu: Hayal yaprakları, Göz Kapalı yapraklar, Berrak yapraklar ve Nabız’la aynı ritimde birlikte dönen yapraklar. Noah’ın eli Hâlq ağacın üzerindeydi ve ağaç, eskisi gibi avucuna karşı atmaya devam ediyordu.
|Hayal Gören İnsan Köken Ağac’ı, bir fidan şeklini aldı.|
|Dört Dal’ı, Seviyeler’i ve Öz’ü değişmeden kaldı.|
Noah bir adım geri çekildi ve elindekine baktı. Yaklaşık bir Mil uzunluğunda bir Çiftlik“ti; Siyah-Âltın rengi toprağı, üç parlak Nehri, ortasında küçük Mâvi-Altın rengi bir ağacı vardı ve başka hiçbir şey yoktu; Çok sade görünüyordu. Yine de içinde ne olduğunu hissedebiliyordu: Bilinmeyen Gigaparsekler dolusu Varoluş ve Sonsuzluğ’un bitmek bilmeyen Okyanus’u, sessiz Bir Mil uzunluğundaki bu toprak parçasına sıkıştırılmıştı ve ondan yavaş dalgalar Hâl’inde yayılan Güç, daha önce sahip olduğu her şeyden daha büyüktü.
Ancak onun için önemli olan bu değildi çünkü Güç hiçbir zaman asıl mesele olmamıştı. Buraya Çiftçi olmak için gelmişti, ilk ağacını dikmişti ve artık bir tarlası vardı; Dolayısıyla tek gerçek soru, bir Çiftçi’nin aslında neye ihtiyacı olduğuydu. Fidanın yanındaki ılık toprağa oturdu ve bunu diğer önemli sorunlar kadar ciddiye alarak dikkatlice düşündü.
Bir Çiftçi’nin aletlere ihtiyacı vardı ve bunlardan ilki Çapa’ydı; Çünkü kimse çapası olmadan tarlada çalışamazdı. Sıradan bir Çapa, Sonsuzluktan oluşan Toprağ’i ilk dokunduğunda kırılırdı; Bu yüzden daha dayanıklı bir malzemeden yapılmış olması gerekiyordu. Noah bunun ne olabileceğini bir Ân düşündü, sonra gözleri parladı.
İçindeki Dört O Parçası bir süredir bir akor halinde birlikte uğulduyordu; Neye dönüşmek istediklerine karar veremeden rezonansa giriyorlardı ve o da onlara bir şekil vermenin zamanının geldiğine karar verdi.
İçine uzandı ve onları tek tek dışarı çıkardı; Önce aldığı Beyaz-Âltın Parça’yı ve ondan sonra gelen üçünü, ta ki Dördü de Siyah-Âltın toprağın üzerinde, önünde süzülene kadar. Yakından bakıldığında, o kadar derin ve eski bir sesle çınlıyorlardı ki, Nehirler bir Ân için akışını durdurdu. Noah Hayal’ine uzandı ve içinden Mâvi-Altın renginde, yumuşak, uzun ve parlak İplikler çıkardı; Sonra bu İplikler’le dört Parça’yı elle, tek tek dikkatli dikişler atarak birbirine dikmeye başladı.
Bu uzun zaman aldı çünkü Parçalar başlangıçta direndiler ve İplikler’e karşı çekmeye çalıştılar; Ancak her çekişlerinde o onlara daha fazla Hayal verdi ve dikmeye devam etti. Yavaş yavaş, Dörd’ü bir araya gelerek tek bir parça Hâl’ine geldi, sonra incelip uzadılar; Ta ki Üç’ü Mâvi-Altın İplik’le sarılmış uzun, düz bir sap haline gelene ve Dördüncüsü kavisli, keskin kenarlı geniş bir Beyaz-Altın bıçak olarak düzleşene kadar. Son dikiş sıkıca çekildiğinde, tüm bu süre boyunca mırıldandıkları akor tek bir net Nota dönüştü ve kulağa memnuniyet verici geldi.
HUUUUM!
|O’NUN dört Parçası bir şekle kavuştu.|
|Birlikte Neye Dönüştüler: Bir Çapa.|
|Senin Hayaller’inle dikildiler.|
|Tam Doğa’sı: ?????|
…!
Noah Çapa’yı eline aldı ve ellerinde çevirerek, sapının ağırlığını ve bıçağın dengesini hissetti. Bu, var olan en sade görünümlü aletti ve Dört parça O’DAN yapılmıştı!
Çapa’yı fidanın yanına dayadı ve listenin geri kalanına geçti.
Bir Çiftlik’te hayvanlara da ihtiyaç vardı ve burada Noah ilk gerçek sorunuyla karşılaştı; Çünkü Kendi Seviyesinde’ki bir çiftçinin nereden Hayvan bulabileceğini hiç bilmiyordu. Sıradan hayvanlar, Sonsuzluk’tan yapılmış toprak ve ürünlerin üzerinde çıldırırdı; Bu yüzden daha dayanıklı bir şeye ihtiyaçları olacaktı ve Gu’nun işe yarayıp yaramayacağını merak etti.
Ayrıca, Tarlası’nın kenarında hâlâ sıra halinde duran Üç Yüz On Yedi Kabus’a da bir göz attı; Artık her şeyi görebildikleri için onlar da ona büyük bir belirsizlikle bakıyorlardı.
Tohumlar’a da ihtiyacı olacaktı çünkü bir çiftçi tek bir ağaç dikemezdi. Ayrıca Nehirler’e bakan bir verandası olan bir eve de ihtiyacı olacaktı; Çünkü rüyanın asıl amacı her zaman akşamları ailesiyle birlikte verandada oturup tarlayı seyretmekti.
Biraz daha düşündükten sonra kendi kendine başını salladı.
Noah, Varoluş’un Ötesi’ne uzanarak Kader Labirenti’ne ulaştı; Orada BU Yemyeşil Bakış’ın bedeni hâlâ altın bir koridorun sonunda duruyordu ve onu tek bir adımda çiftliğe getirdi. Kadın Nehirler’in yanında belirdi; Uzun boylu, yeşil ve Kâdim’di; Boş bakışlarıyla toprağa doğru bakıyordu.
Orada dururken, kıyafetleri değişmeye başladı. BU UYKUSUZ GECE’NİN kadını olarak giydiği ağır, süslü cüppeler yumuşadı ve kısaldı; Yerine kolları kıvrılmış sade bir keten gömlek, kahverengi bir iş önlüğü, sağlam pantolonlar ve toprakta yürümek için yapılmış botlar ortaya çıktı. Kâdim İhtişamı hâlâ yavaş, sakin dalgalar halinde ondan yayılıyordu; Etrafındaki Varoluş’u nehirdeki balıkların kıyıya daha yakın yüzmesine neden olan sessiz, Yeşil bir basınçla dolduruyordu.
Noah ona baktı ve başını salladı; Çünkü “BU Uykusuz İblis”in kadınının birkaç gün içinde bir çiftlik işçisi olacağını kim tahmin edebilirdi ki?
Varoluş gerçekten de tahmin edilemezdi!
Çapası’nı tekrar eline aldı ve Otoritesi’nin etrafında dolaşmasına izin verdi; Otorite’si hareket ettikçe, kendi kıyafetleri de değişti. Hayaller ve Kabuslar’dan oluşan cüppesi ile obsidyen tacı kayboldu; Onların yerine sade bir iş gömleği, yıpranmış bir pantolon, sağlam botlar ve geniş bir hasır şapka giyiyordu; Hayaller’i ve Kabuslar’ı ise yumuşak Mâvi-Altın ve Obsidyen-altın ışıklar içinde etrafında yavaşça süzülüyordu.
Çapasını omzuna dayadı ve Bir Mil uzunluğundaki Siyah-Âltın rengi toprağa, Üç Nehre, küçük fidana ve yeni çiftlik işçisine baktı.
Burası onun ilk resmi emeklilik çiftliği olacaktı ve her zaman hayalini kurduğu çiftçi gibi gerçekten yaşamaya çalışacaktı!
Otorite ile pek çok şey yapılabilir ya da kolaylaştırılabilirdi ve o bunu biliyordu ama olabildiğince Otantik olmak, Toprağ’ı kendi elleriyle ve kendi çapasıyla işlemek ve çiftçilerin yaptığı gibi ekin yetiştirmek istiyordu. Hedefi buydu ve Noah gülümsedi, çapanın bıçağını toprağa dayadı ve işe koyuldu!
Etrafında ve üzerinde karın hafifçe düştüğü bir çiftlik… Anlaşılmaz derecede huzurluydu.
—
Çok uzun bir süredir hiçbir şey değildi; Sadece Varoluş’un dört bir yanına dağılmış parçalardan ibaretti; Her biri yoğun ve bekleyen bir Hâlde’ydi, ta ki dördü tek bir yerde toplanıp birlikte uğuldamaya başlayana kadar.
Bu uğultu, onun bildiği ilk şeydi; Hiç bitmeden devam eden alçak bir akor ve bu akorun içinde, yavaşça, bir şey onun orada olduğunu fark etmeye başladı. Başlangıçta pek bir zihin sayılmazdı, sadece gevşek ve sürüklenen bir farkındalıktı; Ama var olduğunu bilmek ve ne için var olduğunu merak etmek için yeterliydi.
Çok erken bir Aşama’da, her şeye dönüşebileceğini anlamıştı. Birbirine bağlı Dört parçası o kadar yoğun bir yapıya sahipti ki, onları bir araya getiren Varoluş bunu yeterince net bir şekilde Hayal Edebildiği sürece, herhangi bir şekli, herhangi bir amacı ve herhangi bir niteliği alabilirdi. Basit bir Varoluş’a sahip bir Yaşam Formu yalnızca basit şeyler isteyebilirdi ve o da bunları verirdi; ancak Varoluş’u derin ve karmaşık olan bir Yaşam Formu, onu etrafındaki her şeyin düzenini değiştirecek bir şeye dönüştürebilirdi. Böylece o, kendi akorunun içinde bekledi, onu elinde tutan kişiyi dinledi ve bunun ne tür bir Yaşam Formu olacağını merak etti.
Onu elinde tutan Varoluş lk başta karmaşık görünmüyordu. Sinyaller’i sessiz ve sadeydi, küçük şeylerle doluydu. Bilinç, bu sinyalleri uzun süre dinledi ve bu Yaşam Formu’nun çok basit mi, yoksa o kadar derin ki derinliği dışarıdan bakıldığında sadece basitlik gibi mi göründüğüne karar veremedi.
Sonra sinyaller değişti ve netleşti; Yaşam Formu ona hangi şekli alması gerektiğini söyledi. Bilinç, bir Silah, bir Taç ya da Varoluş’taki büyük bir kapının anahtarı olmasını beklemişti; Çünkü parçalarından her zaman alması istenen şekiller bunlardı. Oysa sinyal, toprağı kazmak için yapılmış, uzun saplı ve geniş bıçaklı bir tarım aletiydi.
Yeni doğan Bilinç, bunu düşünürken, bir Ân sessiz kaldı; Çünkü ondan hiç bu kadar küçük bir şey olması istenmemişti. Sonra onu tutan Yaşam Formu’na, onu bir arada tutan Hayal İplikler’ine, altlarındaki uzay ve sonsuzluktan oluşmuş toprağa ve bir zamanlar sonsuz bir deniz olan nehirlere tekrar baktı. Yaşam formunun ondan hiç de küçük olmasını istemediğini anlamaya başladı ve böylece sinyalleri takip ederek kendini bir çapa haline getirdi.
Bu şekli alırken, bir çapanın gerçekte ne işe yaradığını düşündü. Bir çapa, sertleşmiş toprağı kırarak Varoluş’u ve Suyun gömülü olanlara ulaşmasını sağlardı; Ve bu çapa kullanıldığında, Varoluş’un kendisinde sertleşmiş her şeyi kıracaktı.
Asırlar boyunca kıpırdamamış toprağı ters çevirecek, Varoluş’un yerleşip, büyümeyi durdurduğu yerleri gevşetecek ve yeni şeylerin nihayet Kök salabileceği Varoluş’un dört bir yanında uzun oluklar açacaktı.
Bu bıçağın her vuruşunun, Varoluş’u eskisinden biraz daha zengin bırakacağına karar verdi. Kestiği yerlerde toprak nefes alacaktı ve toprağın nefes aldığı yerlerde, Yaşam Formu’nun taşıdığı henüz yürünmemiş yollar ekilebilecek ve daha önce var olmasına asla izin verilmeyen şeylere dönüşebilecekti. Zamanla, açtığı olukların Varoluş’un bütün bölgelerini boydan boya geçebileceğine ve buralarda yetişenlerin, o bölgeleri hiçbir silahın daha önce hiçbir şeyi değiştiremediğinden daha derinden değiştireceğine inanıyordu.
En azından inandığı şey buydu, ancak emin olamıyordu; Çünkü çok kısa bir süredir farkında olan, yeni doğmuş ve gevşek bir bilinçti.
Açıklayamadığı muazzam bir acı ve keder hissediyordu. O… Açıklayamıyordu.
Henüz gerçekte ne olduğunu, onu barındıran Yaşam Formu’nun gerçekte ne olduğunu ya da ikisinin birlikte nasıl gelişeceğini bilmiyordu. Tüm bunları, bu tuhaf, basit Yaşam Formu’yla birlikte, Çapa’nın bıçağı toprağa ilk kez dokunduğunda ve iş başladığında, her bir vuruşta öğrenecekti.
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.