Bölüm 24

“Raaa!!“

Bir canavarın korkunç çığlığı tüm ormanda yankılandı.

Gövdesi parçalandı ve üst ve alt bedeni ayrı ayrı yere çarptı.

“Teşekkür ederim Helvi.“

“Hmph, bu kadarı hiç sorun değil.“

Helvi, Theo’yu aniden saldıran canavardan korumak için onun önüne geçti. Büyüsünü bir saniye içinde etkinleştirdi ve goblin ikiye bölündü.

Helvi için bu, kolunu rahatça sallayarak öldürebileceği bir düşmandı ama Theo bu sürpriz saldırıdan etkilenebilirdi.

Helvi, Theo’nun vücudunda tek bir yara bile istemiyordu ve çevresine her zamankinden çok daha fazla dikkat ediyordu.

“Yine de çok fazla canavar var.“

“Evet, genelde o kadar da kötü değildir...“

Theo’nun genellikle şifalı bitkiler topladığı yerde canavarlarla karşılaşma oranı düşüktü.

Daha fazla şifalı bitkinin yetiştiği yerler de vardı ama onlar daha tehlikeliydi.

Ama o gün çok fazla canavar vardı.

Helvi, menzilinde bulduğu her canavarı karşılarına çıkmadan önce öldürüyordu ama yine de çok fazla canavarla karşılaşıyorlardı.

Sebebini bilmiyorlardı... Ama bir bakıma sebep Helvi’nin kendisiydi.

Helvi efsanevi Chimera’yı kolayca alt etti. Bu canavarın sadece varlığı bile tüm bölgenin ekosistemini yok ediyordu.

İnsanlar, önce saldırmazlarsa Yanartaş’ın kendilerine saldırmayacağını biliyor ve onu kendi haline bırakıyorlardı ama diğer canavarlar o kadar akıllı değildi ve kaçmak ya da savaşmak gibi iki seçenekle baş başa kalıyorlardı.

Savaşanlar tamamen ezildi, kaçanlar ise Chimera yenildiğinde aniden geri döndü.

Bu nedenle orman canavarlarla doluydu, ancak bu sadece geçiciydi ve birkaç gün sonra orman normale döndü.

“Şifalı otları toplamayı bitirdin mi Theo?“

“Sadece biraz daha.“

“Pekâlâ. Beklediğimden daha fazla zaman alıyor.“

“Madem buradasın, daha fazla bitki olan bir yere gitmeliydik... Üzgünüm.“

Theo fazla düşünmeden her zaman gittiği yere gitti ama yanında bu kadar güçlü bir kadın varken, biraz daha güçlü canavarların olduğu bir yerde bile iyi olacağını varsayıyordu.

Helvi’yi gereksiz yere yorduğunu düşündüğü için, şifalı ot aramak için her yeri dolaşarak işleri bu kadar verimsiz bir şekilde yaptığı için kendini kötü hissetti.

“Ne? Özür dileyecek bir şey yok. Daha önce hiç şifalı ot toplamak gibi bir şey yapmamıştım, bu yüzden yeni ve eğlenceli geliyor. Ayrıca...“

“Ah..“

Helvi Theo’ya arkadan sarıldı ve başını onun omzuna koydu.

Yüzleri ancak birbirine değmeyecek kadar yakındı.

“Burada kimse bizi göremez... Başkalarının bizi izlemesinden endişe etmeden etrafta dolaşabiliriz.“

“H-helvi, ama canavarlar...“

“Sorun değil, sonuncusu da gittiğine göre etrafımızda başka canavar kalmadı. Ben öyle diyorum, bundan emin olabilirsiniz.“

Helvi, Fiore ve diğer resepsiyonistlerle önceki gece olanlar hakkında konuştuktan sonra kendini tutamadı.

“Theo, bu tarafa dön... Yapamam... Öp.“

Sonraki onlarca dakika boyunca görevi unuttular ve tamamen öpüşmeye odaklandılar.

Theo şifalı bitkileri her zamankinden daha hızlı topladı, ancak daha geç bitirdi.

(Uu, Helvi’yi yine öptüm...! Sonra farkına bile varmadan geç oldu... Ama iyi hissettirdi...)

(Ahh, harika... Theo’nun dudakları tattığım tüm yiyecek ve içeceklerden daha tatlı... Eve döndüğümüzde bir kez daha tatmak istiyorum...!)

Ama ikisinin de pişmanlığı yoktu.

◇ ◇ ◇

“Bir süredir Nemophila’ya gitmemiştik.“

Dedi bir kadın, kasabaya bakan bir tepenin üzerinde dururken.

Hâlâ uzaktaydılar ama geceleyin oraya ulaşacaklardı.

“Bir yıl belki?“

Yanındaki kadın nostaljik bir şekilde aşağıdaki kasabaya baktı.

“Nasıl olduğunu merak ediyorum.“

“Umarım biraz daha güçlenmiştir.“

İki kadın bir zamanlar birlikte grup kurdukları çocuğu düşündü.

Aralarındaki güç farkı çok büyük olduğu ve daha zor görevlerde onu yanlarına alamayacakları için grubu dağıtmışlardı ama veda etmek kolay değildi.

“Sadece bekle Theo.“
“Seni görmeye geliyoruz.“

İkili, Theo ile bir kez daha buluşmak üzere Nemophila’ya doğru yürüdü.