Bölüm 40

Dağa ayak bastıktan bir süre sonra Kara Ayı adı verilen iki dev canavarla karşılaştılar.

Vücutlarının uzunluğu dört metreyi rahatlıkla aşıyordu ve buldukları her insanın üzerine saldıran vahşi yaratıklardı.

Onlarla karşılaşan sıradan bir insanın kendini ölüme hazırlaması gerektiği söylenirdi. Devasa bedenleriyle herhangi bir insanı kolayca geride bırakabilirlerdi.

Bir tanesiyle başa çıkmak zor olabilirdi ama karşılarında iki tane duruyordu.

Genellikle, biri bu canavarı bulduğunda etrafından dolanır, kendilerini görmesine izin vermemeye çalışırlardı. Gücüne nispeten güvenen biri bile kolayca kaybedebilirdi.

Ama...

“Bir süredir şu Kara Ayılardan birini görmemiştim.“

“Evet. Onlardan birini yediğimi hatırlıyorum ama eti sertti ve yenecek gibi değildi.“

“...Zayıflar.“

Üçü de bu canavarlardan etkilenmemiş görünüyordu ve normal bir şekilde yollarına devam ettiler.

Xena ve Celia aynı tür canavarlarla karşılaştıkları diğer zamanları düşündüler ve Helvi tamamen ilgisizdi.

“Sorun yok, değil mi...?“

Theo diğer üçü yanındayken iyi olacağını biliyordu ama yine de Helvi’nin arkasında durdu.

Eğer yalnız olsaydı, canavarların onu bulmaması için elinden geleni yapardı.

Siyah Kara Ayı aniden onları fark etti ve iki ayağının üzerine kalkarak yüksek bir ses çıkardı.

“Eek...!“

Theo, boyunun iki katından fazla olan bu canavarları görünce gözleri yaşararak Helvi’nin arkasına saklandı.

(Ku.... Sevimli...!)

Helvi’nin yüzü, belki de bilinçsizce elbiselerini avuçlayan Theo’ya bakarken biraz kızardı.

(Theo’yu korkuttukları için binlerce ölümü hak ediyorlar ama bana bunu gösterdikleri için onlara teşekkür ediyorum)

Helvi daha önce hiç ilgi duymadığı bu rakiplere karşı kana susamıştı ama aynı zamanda minnettardı.

“Bunun icabına bakacağız.“

“Evet. Sadece izleyin, Helvi ve Theo.“

İki kadın öne çıktı ve her biri bir Kara Ayı’yla yüzleşti.

İlk hareket edenler Xena ve ona bakan Kara Ayı’ydı.

Kara Ayı sağ kolunu kaldırdı ve Xena’ya doğru savurdu. Kolu bir ağaç gövdesi kadar kalındı ve savuruşu çok büyük bir güç taşıyordu.

Normal bir insan kesinlikle havaya uçardı ve hatta belki de anında ölürdü, ama Xena bu saldırıdan kaçmadı, bunun yerine sol koluyla rahatça engelledi.

Ayakları hafifçe yere batarak bu saldırının arkasındaki gerçek gücü gösterdi. Ancak Xena çelik büyüsüyle bu saldırıyı kolayca savuşturabilirdi.

Kara Ayı onun işini tek vuruşta bitiremediği için şaşırmış görünüyordu ama hemen sol koluyla tekrar saldırdı ve Xena’nın gövdesine doğru yanlamasına savurdu.

“Yoisho!“[Ç/N= “Yoisho“ Japonca bir ifadedir ve özellikle sumo güreşçileri tarafından kullanılır. Bu ifade, güreşçilerin mücadele öncesi konsantrasyonlarını artırmak için kullandıkları bir tür tezahürattır. Anlamı “hadi şimdi“ veya “hadi yapalım“ gibi motive edici bir çağrışım taşır.]

Xena sağ bacağını kaldırdı ve canavarın saldırısını, canavarın geriye doğru tökezlemesine neden olan bir tekmeyle püskürttü.

Canavarın kolu kıllarla kaplı ve yağ dolu olmasına rağmen kırılmıştı.

Kara Ayı aşırı güçlenmişti ve sol kolu kırılmıştı ama belki de vahşi doğası nedeniyle korkmadı ve bir kez daha saldırdı.

Bu sefer muhtemelen Xena’yı ısırmak için ağzını açtı.

“Evet, evet küçük ayı.“

Xena sağ yumruğunu savurdu ve kendisine yaklaşan canavara bir yumruk attı.

Yumruğu sol şakağına isabet etti ve koca gövdesini yolundaki ağaçları kırmaya yetecek bir güçle uçurdu.

Kara Ayı tamamen hareketsiz bir şekilde yüzüstü yere yığıldı.

“Pekâlâ. İşim bitti!“

Dedi Xena arkasını dönüp Helvi ve Theo’ya barış işareti yaparken.

“Hmph, kesinlikle bu kadarı bir şey değil.“

“Bu harikaydı Xena!“

“Yaşasın!“

Xena Theo tarafından iltifat edilmekten mutlu görünüyordu.

“Çok yavaştı. Daha hızlı yap.“

Helvi’nin yanında, dövüşünü çoktan bitirmiş olan Celia duruyordu ve iç çekti.

Celia’nın dövüşü sadece bir an sürdü.

Kara Ayı saldırmak için sağ kolunu kaldırmaya çalıştı... Ama yapamadı, çünkü kesilmişti ve yere düşüyordu.

Canavar daha sonra sol kolunu kullanmaya çalıştı, ancak artık orada olmadığını fark etti.

Canavar daha sonra ne yapacağına karar veremeden kafası vücudundan ayrıldı.
Tüm bunlara Celia’nın rüzgâr büyüsü neden olmuştu.

Normal bir büyü Kara Ayı’nın vücuduna nüfuz edemezdi ama Celia onu kolayca kesti.

Normal insanlar bir Kara Ayı’nın saldırılarını durduramazdı ama Xena onları kolayca engelledi ve tek vuruşta işini bitirdi.

Helvi’yi yenememişlerdi ama yine de o dünyanın en güçlüleri arasındaydılar.