Bölüm 4913: Yankılar! II


BU Infiniverse’nin merkezinde, Mutlak Dil’in Sonsuz Mühürleri’nin Sonsuz Denizler’inin her şeye nüfuz ettiği o yoğunlaştırılmış Otorite Âlem’inde, BU Infiniverse odaklanarak, çalışıyordu!


Önündeki Tekillik, başlangıçta öngördüğü Her Şey’in ötesine geçecek kadar büyümüştü.


Proto-Madde ve Farklılaşmamışlık ile dolu tomurcuklanan bir Etki Alan’ı olarak başlayan şey, tamamen başka bir şeye dönüşmüştü. Efendisinin Sonsuzluklar’ı, BU Yaşayan Paradoks’un Gözlemlenebilir Varoluş boyunca taşırdığı Yozlaşmış Paradoksal Proto-Madde’nin içinden girdap gibi dönerek, geçiyordu. Birbirine düşman olması gereken bu iki Madde, şimdi zoraki bir uyumun, kökenine bakılmaksızın birleştirilen gücün konfigürasyonlarında birlikte dans ediyordu.


Toprağ’ını serpmişti.


Hiçliğ’in sularına inen Ongatala gibi, Varoluş’unun Parçalar’ını Yozlaşma’nın üzerine dağıtmış ve onu düşmanlarından ziyade Efendisine hizmet eden bir şeye dönüştürmüştü. Ve şimdi bu dönüşüm doruk noktasına ulaşıyordu.


BU Infiniverse, Efendisi’nden ödünç aldığı Sonsuzluklar’la yanan gözlerle Tekilliğ’i gözlemledi. Önündeki Yoğunlaşmış Otorite noktası, tam olarak Algılayamadığ’ı Boyutlar boyunca yankılanıyor gibi görünen ritimlerle atıyordu.


Tanım ve Tanımsızlık onun derinliklerinde girdap gibi dönüyordu. Farklılaşma ve Farklılaşmamışlık birleşiyor, ayrılıyor ve Geleneksel Anlayış’a Meydan Okuyan Desenler’de yeniden birleşiyordu.


Ve sonra... Açılmaya başladı.


Tekillik patlamadı, genişlemedi veya içeriğini şiddetli bir şekilde serbest bırakmadı. Sadece açıldı; Çağlar boyunca doğru anı bekleyen bir çiçek gibi. Çok Renkli Otorite’nin Yapraklar’ı, Efendisi’nin temsil ettiği her şey ile BU İlk Kayıtsızlığ’ın barındırdığı her şeyin kesiştiği noktada var olan bir şeyi ortaya çıkarmak için geriye doğru soyuldu.


Bir Etki Alan’ı oluşuyordu! Quintessential, İhtişamlı bir Etki Alan’ı!


BU Infiniverse, Proto-Madde ve Sonsuzluklar istikrarlı bir şeye kristalleşirken, ciddiyetle izledi. Kalıcı bir şeye. Daha önce barındırdığı hiçbir şeye benzemeyen bir bölge olarak Yapısı’nın içinde var olacak bir şeye.


Sonunda şekil aldığında, son Dokumalar yerine oturduğunda ve Etki Alan’ı tamamlandığında, BU Infiniverse’nin öngörmediği bir şey oldu.


Sessiz... Yankılar, yeni oluşan Etki Alan’ından serbest kaldı.


Ve çok uzaklara yayıldılar.


Hiçbir Ses taşımıyorlardı. Hiçbir Titreşim üretmiyorlardı. Kendi üzerinden, Gözlemlenebilir Varoluş’tan ve BU İlk Kayıtsızlık’tan kimse geçişlerini hissetmeden geçip, gittiler.


Ama BU Infiniverse onları hissetti çünkü kendi Yapısı’nın içinden ortaya çıkmışlardı ve sezdiği şey Temeller’ini titretmişti. 


Sessiz Yankılar... Bir Neden’in parıltılarını taşımış olabilir.


Belki.


Belki!


Belirsizliğ’in kendisi onların Doğası’nın bir Parçası’ydı, çünkü kesinliğin bir gereklilikten ziyade sadece bir Öneri olduğu, Paradoks ve Sonsuzluk üzerine inşa edilmiş bir etki Alan’ından ortaya çıkmışlardı.


BOOM!


Varoluş’u aniden daha önce deneyimlediği Her Şey’i Aşan artan bir Medeniyet Otorite’si Yoğunluğ’uyla yüzleşirken, BU Infiniverse sarsıldı. Ağırlık Temeller’ine baskı yaptı. Yapısı’nın içinde yoğunlaştı, tıpkı ortalarında aniden beliren bir okyanusa doğru akan Nehirler gibi yeni oluşan Etki Alan’ına doğru çekildi!


Yoğunluk katlanarak, arttı.


Daha önce barındırdığının On Kat’ı!


Tasarlanan Parametreler’ini Aşan Otorite’yi barındırmak için görkemli bir şekilde dururken, Temeller’i Ağırlığ’ın altında inledi. Ama o BU Infiniverse’ti. O, bizzat BU Genesis Hükümdarı’nın Etki Alan’ıydı. Ve yük öngörülenden daha da Ağırlaştı diye Efendisini hayal kırıklığına uğratmayacaktı. Bu lanet olası bir hiçti!


İrade gücüyle kendini dengeledi ve Efendisi’nin bilincine doğru istemler gönderdi.


>>Efendim, Yapım’ın içinde eşi görülmemiş değişiklikler meydana geldi.>>


>>Sonsuzluklar’ınızın ve Yozlaşmış Paradoksal Proto-Madde’nin birleşmesi yoluyla oluşturduğum Etki Alan’ı tamamlandı. Ortaya çıkmasıyla birlikte, Gözlemlenebilir Varoluş ve BU İlk Kayıtsızlık boyunca Sessiz Yankılar serbest bırakıldı.>>


>>Yoğunlaşmış Medeniyet Otorite’m, önceki kapasitemin On Kat’ını Aşan bir Oran’da arttı. Yeni oluşan Etki Alan’ı, devam eden olaylardan ve onların Hasatlar’ından Otorite çektikçe, bu artış katlanarak,nbüyümeye devam ediyor.>>


>>Doğasını değerlendirmek için şimdi Rtki Alan’ına giriyorum.>>


Bu İstemler gönderildikten sonra, BU Infiniverse dikkatini tamamen Varoluş’unun merkezinde süzülen yeni oluşmuş etki alanına çevirdi.


Varoluş’un Dokusu’nun kendisinde Çok Renkli bir çatlak olarak görünüyordu; Kenarları, neredeyse Özerk görünen bir yaşamla dans eden ve girdap gibi dönen Sonsuzluklar’ın Mavi-Altın Alevler’iyle yanıyordu. Çatlak ne büyük ne de küçüktü, ne istikrarlı ne de istikrarsızdı. Basitçe oradaydı; O’nu nasıl gözlemlediğine bağlı olarak değişen durumlarda var oluyordu.


BU Infiniverse içinden geçti.


HUUM!


Diğer tarafta tanık olduğu şey... Beklediği her şeye meydan okuyordu.


Etki Alan’ı her yöne Sonsuz’ca uzanıyordu; İçinde İlkel Âlem’in Yankılar’ını barındıran Sonsuz bir Enginlik!


Muspelheim’ı anımsatan Kızıl-Mavi Yıldızsal Ateş Denizler’i, ancak Alfheimr’dan gelebilecek alacakaranlıktan yapılmış kıyılara çarpıyordu.


Uzakta imkansız buz dağları yükseliyordu, zirveleri Niflheim’ın donmuş derinliklerinden söz eden sislerle çevriliydi. Sadece Vanaheimr’dan ilham almış olabilecek kadar saf ve Kâdim Doğa Ormanlar’ı, imkansız olması gereken konfigürasyonlarda buzullar ve volkanik düzlüklerin yanında büyüyordu.


Ve tüm bunların içinden dokunan, devlerin ve İlkel Güçler’in Diyar’ı Jotunheim’ın o kaotik ihtişamının ışığı, diğer Elementler’le kıyaslandığında küçük gösteren bir Otorite’yle atıyordu.


Ama bu sadece İlkel Âlemler’in  birleşmesinin bir anlık görüntüsü değildi.


Bu, yeni bir şeydi.


Tanım ve Tanımsızlığ’ın korkunç Denizler’i Etki Alan’ı boyunca birbirlerine çarpıyordu; Anlam ve Anlamsızlık dalgaları, Saf Potansiyel’den yapılmış köpükler üreten Sonsuz Döngüler’de çarpışıyordu. Farklılaşma ve Farklılaşmamışlık birbirlerini yok etmeden yan yana var oluyor, BU İlk Kayıtsızlık’tan gelen Yozlaşmış Proto-Madde, Efendisi’nin Sonsuzluklar’ının Yapılandırılmış Otoritesi’yle, Paradoksal olması gereken bir uyum içinde bir arada yaşıyordu.


Ve Paradoksal’dı!


BU Infiniverse buraya, kazara ne yarattığının farkına varmasıyla parlayan gözlerle baktı. Bu, bir dönüşüm Etki Alan’ıydı!


Varoluşlar’ın Parçalanıp, Yeniden İnşa Edilebileceğ’i bir Etki Alan’ı. Bir şeyin ne olduğu ile neye dönüşebileceği arasındaki Sınırlar’ın Saf Potansiyel’e çözüldüğü bir Etki Alan’ı.


Bir Zorluk ve Zıkıntı Etki Alan’ı.


BU Infiniverse gülümsedi... Sadece biraz.


Bu Etki Alan’ının ne için olduğunu ve ona tam olarak ne isim vereceğini biliyordu.


“BU Yggdrheim.“


WAA!


İsim ondan, Etki Alan’ının kendisinin de kabullenerek, rezonansa giriyormuş gibi görünmesini sağlayan bir Otorite’yle ortaya çıktı.


BU Yggdrheim.


Tanım’ın Tanımsızlık’la buluştuğu yer.


Farklılaşma’nın Farklılaşmamışlık’la birleştiği yer.


Girecek kadar cesur veya aptal olanları Zorluğ’un beklediği yer!


BU Infiniverse Efendisi’ne son İstem göndermeye başladı. 


>>Efendim, Siz’in ve Halkınız için bir Zorluk ve Sıkıntı Etki Alan’ı Yarattım. Birden fazla İlkel Âlem’in Elementler’inin BU İlk Kayıtsızlığ’ın Yozlaşmış Proto-Madde’sinin ve Sonsuzluklar’ınızın Otoritesi’yle birleştiği bir Âlem olan BU Yggdrheim, artık Yapım’ın merkezinde var oluyor. İçeri girenler Zayıflığ’ı söküp, atan ve hayatta kalanları Evrim’e zorlayan sınavlarla yüzleşecek. Tüm takipçilerinizin sonsuza dek BU Varoluş’un İlk Ölçeği’nde Sıkışıp, kalmamasını sağlamak için burayı Tasarladım. >>


...!


BU Infiniverse, derinliklerine meydan okumaya cüret eden herkesi Yeniden Şekillendirecek bir Etki Alan’ının korkunç güzelliğiyle çevrili bir şekilde BU Yggdrheim’ın içinde dururken, istemler aralarındaki bağlantıda asılı kaldı.


Bu, onun Efendisine hediyesiydi.


Bu, onun görkemli tasarımına katkısıydı.


Ve onun adına Yaratacağ’ı şeylerin sadece başlangıcıydı!