Bölüm 5114

Tüm bunları düşünürken, asırlarca süren gözlemlerin ardından dikkatini tamamen ele geçirmiş olan derin düşüncelere dalmışken, ulaşılması imkânsız olması gereken Yollar’dan bir ses kulağına ulaştı.


“Selam.“


Selamlama kayıtsız ve doğaldı; O rahatlığıyla neredeyse tanıdık geliyordu. Bilinci olan biteni kavrayamadan, kendini başını sallayıp, hafifçe karşılık verirken, buldu.


“Selam.“


Sonra gözleri fal taşı gibi açıldı.


Odanın diğer ucunda, BU Gesinde hafif bir şaşkınlık ifadesiyle ona döndü. Kiminle konuştuğunu anlamaya çalışır gibi gözlerini kırpıştırdılar, Algılar’ı algılayamadıkları bir konuşmanın Kaynağ’ını bulmak için etrafındaki alanı tarıyordu. Onları mı çağırmıştı?


Ubergulden Adelheid, Sayısız Çağ boyunca geliştirdiği disiplinle ifadesini kontrol etti.


İçten içe şok olmuştu. Varoluş’unun derinliklerine uzandı, o selamın geçtiği Yollar’ı takip etti ve Kaynağ’ını, Varoluş’unun her yerine entegre edilmiş Sonsuz Quintessence Infiniforce’da buldu. Ses, Osmont’a aitti!


Aralarındaki bağlantı üzerinden gelmişti!


Ama bu... Mümkün olmamalıydı.


Ulaşılamaz Dokumalar’ın içinden nasıl geçip, bir iletişim bile gönderebilmişti? Kurulan bağlantı Tek Yönlü’ydü. Bilgi, iletişim, başka her şey, tam da bu senaryoyu önlemek için uyguladığı önlemler tarafından engellenmiş olmalıydı!


Varoluş’unu doyuran Quintessence Infiniforce’ye odaklandı.


Ve şok edici bir şekilde, o Çok Renk’li Okyansular’ın içinde bir şeyin oluşmaya başladığını görmeye başladı. Hayal’i bir siluet şekillendi, algısı odaklanmayı netleştirdikçe, özellikleri belirginleşti. Osmont’tu; Varoluş’u onun Varoluş’unamentegre ettiği Sonsuzluk’tan oluşuyordu ve tamamen kendi Varoluş’u içinde var olan bir Alan’da Tezahür ediyordu.


Yüz ifadesi ciddileşmişti.


Kendi Dokumalar’ının bir kısmı içsel olarak birleşti; Bilinci, bu izinsiz girişle doğrudan etkileşime geçmek üzere kaydı. Vücudunun içinde. Her tarafta dönen Çok Renk’li Quintessence Infiniforce’nin genişliğinde.


Noah’ın Hayal’i yüzü oluşmayı tamamladı.


Onun bakış açısından, tek görebildiği her yöne uzanan bu Sonsuz Çok Renk’li Okyanuslar’dı. Altın Duvarlar, bu Okyanuslar’ın bulunduğu Alanlar’ın Ötesinde’ki her şeyi tamamen engelliyordu; Tam da bu tür bir sızmayı önlemek için onun inşa ettiği bariyerlerdi. Kendisine ait Infınıforce’nin Ötesi’nde hiçbir şeyi hissedemiyor ya da göremiyordu.


Güzel.


Birkaç saniye sonra, çok gerçek ve çok öfkeli bir Ubergulden Adelheid bu Okyanuslar’ın içinde belirdi.


Yüzeyinin altında zar zor bastırılmış bir öfke barındıran Hâşmetli bir bakışla ona baktı. Altın Reng’i gözleri parıldarken, onun hayali formuna baskı yapan bir Otorite’yle konuştu.


“Seni rahat bırakacak kadar cömert davrandım ama sen bunu mu yapıyorsun? Bir Sınırlı’ya bir Işık Yıl’ı ver, onlar Gigapersekler’e uzanır...“


Sesi, dönen Infiniforce’yi bir bıçak gibi kesti.


“Ne istiyorsun? Orada kendi başına bulaştığın karışıklıkları halledemiyor musun? Şimdi benden yardım mı istiyorsun?“


Onun Hayali formuna yaklaştı; Kendi İç Alan’ında sadece bir yansıma olarak var olmasına rağmen Varoluş’u eziciydi.


“Ben... Sana yardım edemem.“


O, onun için yaptıklarını gerçekten anlamadığı için elinden gelen her şeyle onu azarladı. Ona ne kadar az bağlı olursa, o kadar az fark edilirdi. Çünkü önemli Varoluşlar tarafından fark edilirse, öldürülürdü.


Öldürülecek, o kadar tamamen Silinecek ki, sanki hiç Var Olmamış gibi, Varoluş’u hatta Kavram’ı bile Gözlemlenebilir Varoluş’tan Silinecek’ti.


Kız, onun hayatını korumak için elinden geleni yapmıştı.


Ve o şimdi bunu mu yapıyordu?


Kız, Altın Reng’i gözlerinde sakin bir öfkeyle ona baktı; O ise sakin bir şekilde gözlerini kırpıyordu, Kız’ın öfkesi karşısında ifadesi hiç değişmemişti.


“Kendi işlerimi kendim halledebilirim.“


Sesi sabitti ve neredeyse eğleniyor gibiydi.


“Sadece seni kontrol etmek ve planladığım birkaç şeyi sana bildirmek için ulaştım. Bu kadar öfkeli olacağını beklemiyordum, Ey Büyük Yaldızlı.“


Son cümle neredeyse Alaycı bir tonda çıkmıştı ve Ubergulden Adelheid’in gözleri keskinleşti.


“Bütün bunları beni kontrol etmek için mi yaptın?“


Noah, Altın Duvarlar’ı ve etraflarını saran dönen Infiniforce’ye bakarak, başını salladı.


“Yüzyıllar önce BU Yaldızlı Yaşam Formlar’ının Dokumalar’ını terk edip, Bir Sınırlı olarak yaşamaya başladın, o yüzden durumun berbat olmalı. Şimdi kaçtığın yere geri döndün.“


Gözleri yeniden onun gözlerine döndü.


“Nasıl bir his?“


...!


Nasıl bir duygu?


Ubergulden Adelheid, kendini kelimelerden yoksun bulunca gözlerini kırptı. Böyle bir soruya nasıl cevap vereceğini bile bilmiyordu. Buradan neden ayrıldığını ve kendini bastırarak, Sınırlı Yaşam Formu olarak yaşamayı seçtiğini sadece o biliyordu. Mühendisliğ’inin ona sağladığı her şeyi terk etmesine neden olan koşulları sadece o biliyordu. Ve geri döndükten sonra nasıl hissettiğini de sadece o biliyordu.


Ama bu, kimseyle hiç paylaşmadığı bir şeydi.


Şimdi de paylaşmaya başlamayacaktı.


Yüzünde hiçbir şey belli etmeden, haşmetli tavrını yeniden kazandı. Bakışları Osmont’un hayali formunun üzerinde dolaştı; O’nun Sınıflandırması’nın saklayamayacağı şeyleri görebilen bir Algı’yla onu inceledi.


Gözleri keskin bir şekilde parladı.


“Biraz değişmiş ve gelişmiş görünüyorsun. Benden aldığın o küçük Bağlantı ve Emiş’ten Hoşlanıyor Musun?“


Noah kollarına baktı, sanki kendi dönüşümünü ilk kez fark ediyormuş gibi ilgiyle inceledi.


“Aslında sana bundan bahsedecektim. BU Yaldızlı Yaşam Formlar’ı hakkında pek bir şey bilmiyorum ama yakın gelecekte, bağlantımızı genişletip, daha da Güçlendireceğ’im.“


Yine ona baktı.


“Sadece benim gibi Küçük, Minicik bir Sınır’lı birisinin sana ve Varoluş Rezervler’ine sorun çıkarmayacağından emin olmak istedim. Ayrıca kendimi çok gürültücü olarak ifşa etmek istemiyorum, o yüzden... Hiçbir şey sızmasın diye kendini güçlendir.“


...!


Ubergulden Adelheid bunu duyunca kaşlarını kaldırdı, sonra başını salladı.


“Fazla bir şey yapamazsın. Aramızdaki bağlantı bununla Sınırlı. Bundan eminim ve ben hiçbir şey yapmasam bile, bir Sınır’lı, bir BU Yaldızlı’nın durumunu pek değiştiremez ya da bozamaz.“


Sesinde, anlayıştan doğan bir kesinlik vardı.


“Ben önlemler almamış olsam bile. Kendini her türlü riskten tamamen uzaklaştırmak istiyorsan, benden Sonsuzluk Dokumalar’ını her zaman geri çekebilirsin.“


...!


Bu sözleri söyledikten sonra, Noah yavaşça başını salladı.


“Sadece çok şaşırmaman için bu mesajı iletmek istedim. Eonlar boyunca kaçtığın bir yere geri dönmek kafa karıştırıcı olabilir, umarım iyi uyum sağlıyorsundur.“


Hayali formu kenarlarda titremeye başladı.


“Konuşmak istersen, Sonsuzluğ’a ulaşman yeterli. Ben de seni ve Ubergulden Adelheid ile ilgili her şeyi çok merak ediyorum. Şu an bir Medeniyet Kutsal Savaş’ı ile uğraşıyorum ama gelişmeler oldukça sana haber vereceğim. Dayan, Ey Büyük ve Büyük Yaldızlı Olan.“


...!


Ubergulden Adelheid, onun ağzından gerçek adının söylenmesini ve ardından sözlerini yine alaycı bir şekilde bitirmesini duyunca, gözlerini kocaman açtı!


Kimliğ’ini nasıl öğrenmişti? Uyguladığı önlemler, kimsenin onun gerçekte ne olduğunu algılamasını engellemeliydi.


Ona soracaktı.


Ancak sözleri biter bitmez, Hâyal’i formu dağıldı ve çalkantılı Quintessence Infiniforce’ye geri düştü. Böyle bir bomba attıktan hemen sonra oradan ayrılmıştı; Şimdi ona ulaşmak isteyeceğini, cevap bekleyen soruları olacağını biliyordu.


Ubergulden Adelheid’in gözleri keskin bir şekilde parladı.


Ona asla ulaşmayacaktı. Vücudundaki Quintessence Infiniforce’ye yerleştirdiği Muhafaza’yı kavrayacak, bu iletişimin başından beri gerçekleşmesini engellemesi gereken Bariyerler’i Güçlendirecek’ti.


Ama tam o anda, geniş odada bir ses yankılandı.


“Kardeşim, zamanı geldi.”


...!


Ubergulden Dietrich’in sesi odayı doldururken, odadaki tüm Gesindeler mükemmel bir senkronizasyonla dikkat pozisyonuna geçti.


Nefes alan Altın Duvarlar’dan birinde bir kapı açıldı ve kardeşinin Akıl Almaz Yaldızlı Derece’de Yakışıklı Yüz Hatlar’ı ile gözbebeği olmayan Altın Reng’i Gözler’i ortaya çıktı.


Arkasında birkaç tane daha Yaldızlı Yaşam Formu duruyordu!