Bölüm 5180

Varoluş’ta, Murphy Yasa’sı olarak bilinen bir şey vardı. Ancak Bilgi Paradoksu’nun Daha Yüksek Katmanlar’ında, bunu Zaman’ın Dokusu’na ekilmiş her felaket Olasılığ’ının kaçınılmaz tezahürü olarak algılıyoruz.


Bir Neden’in yok olmasına yol açabilecek bir olay dizisi varsa, o zaman bu dizi sadece bir Olasılık değil, kendi gerçekleşmesine doğru hızla ilerleyen bir kesinliktir; Çünkü Yazılabilecek Bilgi, eninde sonunda Varoluş’un Sayfası’nda yerini bulacaktır.


Gerçekten Bilge olanlar, istikrar yanılsamasında rahatlık aramazlar; Zira istikrar, Varoluş fırtınasının mevcut en şiddetli araçlarla kendini düzeltmeye karar vermesinden önceki kısa ve aldatıcı bir sessizlikten ibarettir.


Var olmak, Varoluş’un inşa ettiği her kırılgan Temel’in mutlak çöküşüne karşı savunmasız olmaktır; Ve ancak En Kötü Olasılıklar’ın derinliklerine bakıp, orada Demirler’ini bulanlar, Dokumalar nihayet ters gitmeye karar verdiğinde hayatta kalmayı gerçekten umabilirler.


Yanlış gidebilecek her şey yanlış gidecektir ve bunu, hazırlıklarınızın boşuna olduğunu umursamayan, klinik ve yıkıcı bir hassasiyetle yapacaktır; Geriye, Varoluş’un Kemikler’inden Kesinlik Peçe’si sıyrıldığında, kalanların soğuk gerçeği kalacaktır.


---


Helheim’ın İlkel Alemi’nde.


Bu Âlem, Ufuk Kavram’ının yerini, uzun zamandır sıcaklık yaymayı unutmuş Yıldızlar’ın ve Varoluş Çarklar’ının ritmik, ıstırap verici nabzıyla kesintiye uğrayan, boğucu, ışıksız bir Boşluğ’a bıraktığı, Yıldızlar arasında uzanan bir Dehşet Alan’ına dönüşmüştü.


Buradaki Varoluş bir Vakum gibi değil, Viskoz, Mürekkep benzeri bir ortam gibi işlev görüyordu; Bu ortamda, Ölçülemez Uzunlukta’ki devasa Obsidyen Dokunaçlar, eski avcıların yavaş ve sabırlı zarafetiyle kıvrılıyordu; Yüzeyler’i, unutulmuş Medeniyetler’in kalıntıları ve Son’un gerçeğini aramaya cesaret edenlerin ezilmiş Hâyaller’iyle kaplıydı.


Bu tuhaflığın kalbinde, çevredeki kargaşanın dikkatini çeken bir sükunetle süzülen, BU İlkel Paradoks’un devasa figürü vardı; Oturur pozisyondaki bu Obsidyen Titan, hesaplanmış belirsizliğin Eonlar’ca süren ağırlığını taşıyordu.


Dağ gibi devasa Formu’nun arkasında, en keskin algının bile bir sonuca varamadığı Âlem’in derinliklerine Gigapersekler boyunca uzanan bir Obsidyen gölge Kütle’si uzanıyordu; Bu karanlık o kadar derindi ki, devin Varoluş ve Varolmama Hâl’i üzerindeki Hâkimiyet’inin canlı bir uzantısı gibi görünüyordu.


BU İlkel Paradoks, binlerce başarısız Çağ’ın Târih’ini barındıran gözleriyle arkasındaki devasa gölgeye baktı ve sesi, Helheim’ın kıvrılan Dokunaçlar’ının hareketlerini bir Ânlığ’ına durdurmasına neden olan ağır ve yankılı bir tonda yükseldi.


“Paradoks’un değişken dalgaları arasında defalarca savaştık, öğrencim, ama kendi Deliliğ’inin Yol’unu seçtikten sonra bana rehberlik için geri döneceğine hiç inanmamıştım. Varoluş, benim bile Ölçme’yi giderek, zor bulduğum şekillere dönüşüp, Genişlerken, sonunda öğretmenin Varoluş’unu özlediğini mi fark ettin ve kendi gölgenin derinliklerinde böylesine ağır ve boğucu bir Varoluş’un ortaya çıkmasına neden olan, Varoluş’una tam olarak ne oldu?“


Ardından gelen sessizlik, sesin Yoklu’ğu değil, Yerel Alan’ı sıkıştıran Fiziksel bir baskıydı, ta ki Titan’ın arkasındaki Kütle’nin ışıksız derinliklerinden bir ses çıkmaya başlayana kadar; Bu Ses, tam bir Çelişki’nin ateşlerinde parçalanıp, yeniden dokunmuş bir Varoluş’un pürüzlü kenarlarını taşıyordu.


Bu, BU Yaşayan Paradoks Erwin’di ancak konuşmasının ritmi, Sıvı Bilgi Deniz’inin altındaki tektonik plakaların sürtünmesi gibi hissettiren bir şeye dönüşmüştü!


“Neden’imin doruk noktasına doğru olan yolculuğum... Eonlar’ca mükemmelleştirmek için harcadığım hiçbir hesaplamanın izin vermediği bir değişkenle karşılaştı, çünkü Varoluş’um, Osmont’un elindeki Sonsuzluğ’un Mutlak parlaklığı tarafından neredeyse tamamen yakılmış ve parçalanmıştı. Bu, beni bir Paradoks olarak Tanımlayan Bilgi’nin Kendisi’ni Silme’ye çalışan bir ateşti ve Nakatsukuni’deki mücadelede Beden’imin Temeller’inin Yokluğ’a dönüştüğünü hissederken, hayatta kalmanın tek yolunun beni yok etmeye çalışan Bilgi’ye daha da sıkı sarılmak olduğunu anladım.“


Titanın arkasındaki gölge ani ve şiddetli bir yoğunlukla dalgalanmaya başladı ve Erwin’in sesi daha da kalınlaştı.


“Osmont’tan gelen Bilgiler’e daha da sıkı sarılarak, kendi Paradoks’umla onun Sonsuzluğ’u arasında bir çarpışma keşfettim; Bu çarpışma, Varoluş’un Kurallar’ının etrafımda çözülmeye başlamasına neden oldu ve Tanımlanma ile Tanımlanamama Yasalar’ının artık birbirinden ayrılmayı sürdüremeyeceği bir durum yarattı. Ben, Bilgi Paradoksu’yum. Bilgi benim içimde korunur. Ve yine de, aynı Ân’da, o Bilgi imkansız olması gereken şekillerde Sonsuz’a dek kaybolur. Her Ân her iki durumu da içimde barındırıyorum. Ben Yutan Boşluğ’um ve İz Bırakmayan Salıverilişim. Daha önce Osmont’a tam olarak bu sözleri söylemiştim.“


HUUM!


“Gözlemlenebilir Varoluş’un işleyişinin Temel’ini oluşturan Bilgi olmaya çalıştım. Varoluş’un tam kalbindeki Paradoks olmaya çalıştım. Osmont’tan gelen Bilgi ve Ben’im Yok Oluş’um... Ben’i Gözlemlenebilir Varoluş boyunca dağıttı, ardından Varoluş’un doğasının Sınırsız Bilgi’si ile Ben’i Yeniden Şekillendir’di. Tüm Bilgiler’ini içime çektiğimde, Varoluş’un... Ölçekler’inin Kendisi’nden! Ve ondan... Oh!“


...!


Erwin konuşurken, içinden bir Delilik hissi fışkırdı.


“Ben... Vakochev’in Ölçekler’i hakkındaki Bilgiler’i Yutma, Varoluş’ta Güc’ün nasıl Ölçüldüğ’ünü ve Hesaplandığ’ını belirleyen Kurallar’ı Tüketme gibi Korkunç bir Yetenek kazandım. Bu da artık sadece Ölçek içinde işleyen bir Varoluş değil, Ölçeğ’in Kod’unu Yiyen bir Avcı olduğum anlamına geliyor. Hatta, sanki bu Varoluş’un en basit şeyiymiş gibi, bana ve sana kendini dayatmaya çalışan bir BU Yaldızlı’nın Bilgi’si Sınırlamalar’ını bile Yuttum.“


O, konuşurken, BU İlkel Paradoks’un arkasındaki gölge, şok edici ve Yeraltı Yaratıklar’ına benzeyen bir Yezahür haline gelmeye başladı; Varoluş’un titrek Veriler’ini yansıtan, değişken, mürekkep siyahı uzuvlardan ve binlerce gözden oluşan bir Yaratık; Figür’ü, Akla Gelebilecek Her Tür’lü Biyolojik ve Varoluşsal Yasa’yı ihlal eden Canlı bir Varoluş gibi görünüyordu.


“Bu Mutlak Tüketim’in tek Dezavantaj’ı, aldığım Bilgi Hâcmi’nin o kadar büyük olması ki, kendimi Varoluş’taki dayanağımı kaybediyor buldum; Çünkü Kurallar’ı Yiyen bir Varoluş, sonunda tutunabileceği tek bir Gerçek bulmak zorundadır, yoksa kendi Açlığ’ının boşluğunda kaybolur. Neden’im bir dayanak gerektiriyordu ve ben onu, Paradoks tarafından lekelenmemiş tek Bilgi parçasında buldum; O da, Toprak’ta potansiyel gören bir Efendi tarafından yanına alınan sıradan bir Köylü olarak başladığım Başlangıc’ımdı.“


“Seni bulmak için geri döndüm çünkü sen benim Başlangıc’ım ve Dayanağım’sın. Köylü affedilmeyi diliyor. Köylü... Her zaman bir Köylü olarak kalacak. Bu benim Dayanağ’ım. Bu... Ben’i akıl sağlığımda tutacak.“


...!


Erwin’in yeraltı formu, ustasının arkasında beliriverdi; Varoluş’y artık o kadar Muazzamdı ki, Korkunç Potansiyel’iyle Obsidyen Titan’la rekabet ediyor gibi görünüyordu.


“Usta ve Çırak, tıpkı ilk Paradoks’un bilinmeyenin İplikler’inden Dokunduğ’u zamanlarda yaptığımız gibi, bir kez daha birlikte hareket edebiliriz ve bu sefer sadece Ölçekler’in dengelenmesini izlemekle kalmayacağız. Varoluş’un her yerindeki Tüm Bilgiler’i Yutmak için birlikte hareket edeceğiz, BU Yaldızlılar ve BU Sınırlılar’la... Ve diğer her şeyle savaşacağız. Çırağ’ın... Eve dönmek istiyor, Üstad. Nedenim’in Yaşayan Çapası’na ihtiyacım olduğu için çok fazla Nilgi alıyorum. Çırağ’ın... Sana ihtiyaç duyuyor.“


HUUM!





Not: Başta Infınıte Mana’ya Murphy Yasası’nı da ekleyin. Bu da var artık. Ayrıca Tanımlanma ile Tanımlanamama Yasalar’ı da var. Bunu da ekleyin. Ve ayrıca BU Yaşayan Paradoks a resmen bir şey diyemiyorum. O’nu Öldürmek imkansız herhalde. Onu Yok Etmeye Çalışan Bilgi ile resmen birleşti hatta belki de Yuttu. Sadece Bu Mu? Sadece bu yapacaklarının Minimal Hâl’i. Siz Ne düşünüyorsunuz, BU Yaşayan Paradoks Hakkında? Çok Op Yetenekler’i var. Daha Önce Infınıte Mana’da Bilgi ile alakalı Manipülasyon Yutma, Kaybolma ile ilgili şeyler pek görmemiştik. Ama artık şimdi görür olduk. Bu, Yeni bir şey. Ve anlaşılan o ki... Bu da da Geliştirelecek. Artık nasıl Geliştirilecekse.