Bölüm 5243

Çoğu Varoluş, Kaynağ’ının ne olduğunu bilmez.


Milyarlar’ca Yıl’dır kendini geliştiren, Medeniyetler ve Nedenler biriktiren, Egokar ve Otorite Katmanlar’ının üzerine inşa edilmiş Otorite Katmanlar’ı oluşturan bir Varoluş, kendisinin hangi kısmının Temel, hangi kısmının ise Birikim olduğunu kolayca ayırt edemez; Zira bu Birikim o kadar uzun süredir mevcuttur ki, onu ortadan kaldırmak Kavramsal olarak kendini ortaya çıkarmaktan ziyade kendini ortadan kaldırmak gibi hissettirir.


Bu sorunu tartışacak kadar önemseyen Varoluşlar’ın uzun tarihi boyunca, bu sorundan iki düşünce okulu ortaya çıkmıştır.


İlk Okul, Kaynağ’ın Sâf Potansiyel olduğunu, deneyim, gelişim ya da koşullar tarafından size belirli bir şekil dayatılmadan önceki haliniz olduğunu savunur. Bu görüşe göre Kaynağ’ınıza dönmek, lekesiz bir hazırlığa, bağlanmadan önceki, Kimlik’ten önceki, bu yolu seçip, diğerini seçmediğinizde meydana gelen daralmadan önceki duruma dönmektir.


Bu Akım, Kaynağ’ı bir tür Mükemmellik, şu anki Hâliniz’in belirli bir Versiyon’u Hâl’ine gelmeden önce olabileceğiniz en iyi versiyon olarak görür. Ona dönmek bir armağandır. Bir eve dönüş. Hiçbiri henüz seçilmediği için tüm Olasılıklar’ın açık kaldığı yer.


İkinci Okul buna katılmıyor.


İkinci okul, tüm birikimi soyup, attığınızda bulduğunuz şeyin potansiyel değil Öz olduğunu savunur; Ve Öz mükemmel değildir, sadece gerçektir. Kaynak, olabileceğiniz en iyi versiyon değildir. Seçilen, inşa edilen ve ödünç alınan her şey kaldırıldığında, geriye kalan İndirgenemez şeydir. Hiçbir şeyin size yardım etmediği zamanki Hâliniz’dir.


Ve ikinci Okul, birçok Varoluş için bu İndirgenemez şeyin küçük olduğunu savunur. Korkmuştur. Birikim’in var olduğu sürece tam da o süre boyunca Birikim’in içinde saklanmıştır, Birikim’in önünde durduğu için rahatlamıştır.


Birinci okul, Kaynağ’ınıza dönmenin Aydınlanma olduğunu söyler.


İkinci okul, Kaynağ’ınıza dönmenin, geri dönecek bir şey olup, olmadığını anladığınız Ân olduğunu söyler.


Her iki Okul da bir konuda hemfikirdir: Geri dönüş süreci rahat değildir. Kaynak ne olursa olsun, bulunmak istemez. Bir nedenden ötürü örtülmüştür.


---


Duvar her şeyi aldı.


Noah’ın eli BU Advent Duvarı’na temas ettiği Ân’da, bu temasın onayını bekleyen bir sürecin Ân’i kapsamlılığıyla soyunma başladı. Hadean Sonsuzluk Sütun’u, Kemikler’i ve Organlar’ı, Apeiron Mühendisliğ’i, Pullar’ı, Boynuzlar’ı ve Kuyruğ’u, biriktirdiği Medeniyetler, Haean Organ’ı ve içindeki Mutlak Demir Ocağ’ı... Hepsi, ağırlığı taşıyan yüzeyden kaldırılmanın kesinliği ile ayrıldı; Dış Varoluş’unun her bir bileşeni, bir dizi ayrı kaldırma işlemiyle değil, tek bir kesintisiz hareketle çekildi.


Acı vermedi.


Bu, beklenmedik olan ilk şeydi. Hasar bekliyordu. Bunun yerine deneyimlediği şey, küçülmeydi; Bir Varoluş’un, farkında olmadan ne kadar çok şey taşıdığını keşfetme hissi.


Sonra Kaotik Obsidyen Sonsuzluk vurdu.


Advent Duvarı’nın içindeki Alan, daha önce içinden geçtiği Alanlar anlamında bir Alan değildi. Obsidiyen Siyah’ı Sonsuzluk, daha eski bir şeyin İplikler’iyle iç içe geçmiş, sürekli çalkantılı bir Fırtına olarak var oluyordu; Bu şey, bir Nehri’n kaya tabanına baskı uyguladığı, içinden geçemediği yerlerin kenarlarında dolaştığı gibi, Sonsuzluğ’un baskı uyguladığı, içinden geçtiği ve etrafını sardığı bir şeydi.


Obsidiyen Sonsuzluk, belirli bir Yön’ü olmayan dalgalar Hâl’inde çöküyordu.


Noah içinden geçti.


Soluna baktı.


Adelheid, Fırtına’nın içindeki Altın bir ışıktı. Gerçek bir Işık, Ubergulden Otorite’si ya da Superbius Mühendisliğ’i ya da Eonlar’ca süren gelişimi boyunca inşa ettiği birikmiş kimliğinden herhangi biri değildi. Onun Kaynağ’ıydı. Altın rengi sıcaktı, gerçekti ve tam ifadesinden daha küçüktü ve mücadele ediyordu.


Obsidyen dalgalar ona tekrar tekrar çarpıyordu, her dalga onun dengesinden bir parça alıyordu, Altın, kenarlarında, dayanması için tasarlanmadığı bir baskıya karşı şeklini korumaya çalışan bir şeyin hareketiyle titriyordu.


Noah’ın düşündüğü kadarıyla, o, bulunması için donanımlı olmadığı bir yere konmuş değerli bir şey gibi görünüyordu.


Ona doğru gitti.


Fırtınanın içinden ilerleyen kendi Kaynağ’ı, küçük değildi.


Dışarıdan ona bakan herhangi biri, Adelheid’in Altın ışığının Üç Kat’ından fazla, göz kamaştırıcı, çok renkli bir parlaklık görürdü; Kenarları titremekten ziyade sabitti, çok renkli akıntılar, onlara çarpan Obsidyen Kaos’unun kesintiye uğratması olmadan tam spektrumlarında döngüsel olarak akıyordu.


Dalgalar ona çarptı ve yön değiştirdi. Bu bir Çaba sonucu değildi. Obsidiyen Sonsuzluk Hâlâ Sonsuzluktu ve “O” BU Sonsuz Dil, Duvar Dışsal her şeyi ortadan kaldırmadan önce bile Kaynağ’ının Seviyesi’nde işlev görüyordu; Dil, Kemikler’inde ya da Medeniyetler’inde değil, bunların altında yatan özünde yaşıyordu.


Onun Altın ışığını çok renkli sıcaklığıyla sardı.


|Advent Duvarı - Geçiş Aşaması: Aktif.|


|Şu anda Gözlemlenebilir Varoluş ile BU İlkel Eşik olarak adlandırılan Alan arasındaki Geçiş Alt Tabakası’nı geçiyorsunuz. Duvar, bir bariyerden ziyade bir Filtreleme mekanizması olarak işlev görür. Varoluş’un Tüm Dış Bileşenler’i - Fiziksel Form, Geliştirilmiş Yapı, Medeniyetler, Mühendislik’le Oluşturulmuş Egolar, Birikmiş Metodoloji... Geçiş sırasında Soyulur ve geçiş tamamlanana ya da girişim başarısız olana kadar giriş noktasında tutulur.|


|Soyulduktan sonra geriye kalan, geçiş yapan Varoluş’un Kaynağ’ıdır: Varoluş’un, Geliştirilmeden, Mühendislik’ten ve Birikmiş Otorite’den önceki İndirgenemez Öz’ü. Sadece bu Kaynak Geçiş’i gerçekleştirir.|


|Geçiş Alt Tabaka’sı içindeki obsidyen Sonsuzluk, BU Mortis Nedeni’nin Orijinal ifadesinden Türetilen Terminal Sonsuzluk’tur. Kaynağ’a saldırmak yerine onu test eder, her Varoluş’un İndirgenemez Öz’üne baskı uygulayarak, o İndirgenemez şeyin varışta hayatta kalmak için Yapısal tutarlılığa sahip olup, olmadığını belirler. Bu baskı altında tutarlılığını koruyamayan Kaynaklar, diğer tarafa ulaşamadan çözülür.|


|BU İlk Neden’in Orijinal Ortaya Çıkışına Yakınlık, Terminal Sonsuzluk baskısı altında Kaynak tutarlılığını artırır. BU İlk Neden’den doğrudan bağlantısı olan Soylar, bu baskıyı Ölümcül değil, Aşılabilir olarak algılar.|


|Kaynağ’ınız, Filtreleme sürecinin daha önce kaydetmediği bir düzeyde tutarlılık sergiliyor. BU Sonsuz Dil, Kultivasyon Düzey’inde değil, Kaynak Düzey’inde işler. BU Sonsuz Neden, birikmiş Yapınız’da değil, Kaynağ’ınızda mevcuttur. Her ikisi de Geçiş sırasında sizin için kullanılabilir durumda kalır.|


|Ubergulden Adelheid: Baskı altındaki Kaynak tutarlılığı istikrarlı ancak azalmaktadır. Sonsuzluğ’unuz, bu azalmayı telafi eden Dışsal bir istikrar sağlamaktadır. İstikrar devam ederse, geçiş başarılı olacaktır.|


...!