Bölüm 5284

Erwin’in Gelişen Bilinc’ini taşıyan çok yüzlü Varoluş, Gümüş parıltının ardında düzleşmişti; İfade süreçleri artık şekillerini değiştirip, durmuyor, içsel süreçleri ortadan kaldırılıp, tek bir emirle değiştirilmiş bir şeyin düzlüğünde sabitlenmişti.


Varoluşsal Bir Acedia Dredge.


Şanlı Yaşayan Paradoks. BİLGİ Paradoks’u!


Dördüncü Ölçek’li bir Varoluş’un bile karşı koyamayacağı bir şey tarafından dönüştürülmüş ve değiştirilmişti!


Varoluş’la meşgul bir Varoluş’un karmaşık amacı doğrultusunda hareket eden Obsidyen Dokunaçlar, artık temas ve bulaşma arayışındaki bir şeyin basit amacı doğrultusunda hareket ediyordu.


BU İlkel Paradoks, öğrencisinin ne Hâl’e geldiğine baktı; O bile... Bilinc’ini zar zor koruyabiliyordu.


Hiçbir şey söylemedi ama gözleri bir hüzün... Ve acıma duygusu yansıtıyordu!


---


Çorak Topraklarda, Alexander o gelmeden önce geldiğini hissetmişti.


Göğsündeki Enneagram, çok renkli Sonsuzluk ile parladı ve o bağlantıdan bir şey, bir uyarı aciliyetiyle Alexander’ın Temeller’inden dışarı doğru hareket etti.


Çorak Topraklar’ın üzerindeki Varoluş’unu çatlatan Gümüş-Altın Sütunlar’a baktı.


Kükreyerek, Yay’ını çekti!


OOOH!


BU Genesis Hükümdar’ın işaretindeki Sonsuzluk, Yay’dan geçerek, yoktan var ettiği Ok’a aktı; Ok’un çok renkli ışığı, alçalan Sessizleşme’nin Gümüş-Altın rengiyle çarpışarak, parladı!


Elinden gelen tüm gücüyle en yakın sütuna doğru Ok’unu fırlattı; Bu hareket... Direnmeden kabul etmeyen bir Varoluş’un basit Reddiydi.


Ok isabet etti.


Sütun’un Işığ’ı onu Yut’tu.


Nedensel Sessizlik, Alexander’a ulaştı ve Temeller’inin Dış Katmanlar’ından geçti; O, alınan şeyin giderek, yok oluşunu, alınışın kendisinden daha rahatsız edici buldu!


Elindeki tüm Yetenekler’le ve Enneagram’dan hâlâ akıp gelen Sonsuzluk ile buna karşı savaştı ve zar zor dayandı.


Ağlıyordu.


Varoluş’un neden ona karşı bu kadar Âdaletsiz olduğu karşısında ağlıyordu. 


Ağlıyor ve Savaşıyor’du ve ne Ağlaması’nda ne de Savaşması’nda hiçbir Hâysiyet yoktu!


Çünkü bu Hâysiyet’li bir Ân değildi!


Bu, bir hesaplama yapmış Varoluşlar tarafından sona erdirilme sürecinde olan alt Gözlemlenebilir Varoluş’tu!


Bu sırada...


Varoluşsal Acedia Dredge, Gözlemlenebilir Varoluş içinde çoktan ilerlemeye başlamıştı.


BU Wyld içindeki BU Kat Sakinler’i, BU Formu Olmayan Dehşetler ya da BU İlkel Mimarlar olsun, hepsi Varoluşsal Acedia Dredgeler’i Hâl’ine gelmişti!


Sessizlik’ten önce her Tür ve Sınıflandırmadan Varoluşlar şimdi tek tip Hâl’e gelmişlerdi; Bedenler’i Hâlâ Beden olarak işlev görse de, içlerinden Gümüş-Altın ışık akıyordu ve Gümüş-Altın emrinin diğer tüm amaçların yerini aldığı tek bir amacı takip ediyorlardı.


Emir’in ardından gelen sessizlikte, durum bambaşkaydı.


---


Emirler patlamalarını tamamlamadan önce, BU Infiniverse alt Gözlemlenebilir Varoluş’tan kaybolmuştu.


Noah’ın Emri bağlantıları aracılığıyla ona ulaştığı Ân’da harekete geçmişti; Gemi Ayrılma’sı Yeteneğ’i, tam da bu tür bir ayrılışı göz önünde bulundurularak, inşa edilmiş bir Alan’ın bütünlüğüyle onu BU Tanımlanmamış Topraklar’a taşımıştı. Calabi-Yau Manifoldslar’ı onun gizlenme yeriydi. Tanımlanamayan Boşluklar onun kaçış yoluydu; Tanımlanmış Varoluşlar arasındaki Sınıflandırılmamış Bölgeler, hiçbir Ealdor Sınıf’ı konuşlandırmanın ulaşamayacağı bir Siper sağlıyordu çünkü bu Konuşlandırmalar Gözlemlenebilir Varoluş için tasarlanmıştı ve o artık orada değildi.


Herkesi içinde taşıyordu. Gelişim’inin tüm süreci boyunca, Noah’ın Hâlk’ının Etki Alan’ına getirdiği her Varoluş, onu yuvaları haline getiren her Bu Erken Yaratık, BU Yaşayan Varoluş, BU Kat Sakinler’i ve diğerleri, hepsi de o BU Tanımlanamamış Boşluklar’da ilerlerken, onun Alt Yapı’sı içinde mevcuttu. Ortaya çıkış olayı, tamamlanması için Hâlk’ını içeriye çekmişti; O zamanlar idari bir zorunluluk gibi hissedilen bu zamanlama, farkında olmadan dokunduğu her şeyi kurtaran bir şeyin özel lütfu Hâl’ine gelmişti.


Dışarıda olsalardı, kurtarılamazlardı.


---


Noah, Osmontian Sonsuz Fiziği’nden parlayan Dokuz Ana Neden ışığıyla Erken Örtülü Kıyı’da durdu ve hiçbir şey söylemedi.


Primus Apeiron Beden’inin yanında Taylor duruyordu.


Emirler patladığından beri Varoluşla iletişim Hâlinde’ydi; Onu kaçırılmaya değer kılan Yetenek, şimdi her zaman çalışması için tasarlandığı yönde işliyordu.


Varoluş, alt Gözlemlenebilir Varoluş Kat’ında olan her şeyler hakkında ona Bilgi aktarıyordu.


Yüzünde birbiri ardına hızla değişen ifadeler belirdi ve sonunda öfkeye dönüştü; Felaket niteliğinde bir olay hakkında ayrıntılı Bilgi alan bir Varoluş’un Öfkesi’ydi bu.


“Bunu nasıl yapabilirler?“ Sözcükler, kendi ağırlığı altında ezilmiş bir şekilde ağzından döküldü. “İyi ya da kötü diye bir şeyin olmadığını biliyorum ama gerçekten mi? GERÇEKTEN Mİ?!“


Etrafındaki Boşluğ’a baktı, bir süre önce işgal ettiği Alt Gözlemlenebilir Varoluş’a artık dokunmayan Erken Örtülü Kıyı’ya. “Gözlemlenebilir Varoluş’umda BU Yaldızlı Olanlar ile barış içinde yaşıyordum. Ben... Onlar... Gerçekten mi?!“


Gözleri bir Hükümdar’ın öfkesiyle parlıyordu! Buraya ait olmasa da, yine de hissediyordu!


Noah, pek duygularını dışa vuran biri değildi.


Öfke’si o kadar derinde yanıyordu ki, dışına hiçbir şey yansımıyordu.


Gözlerinin Kristal Mâvi’si, içinde saklı BU Ira Ego’yu tam anlamıyla yakıp, kül eden Osmontian Mutlak Sonsuzluğ’un kendine özgü soğukluğunu taşıyordu.


Dokuz Işık. Dokuz Temel Neden. Muhteşem bir şey inşa etmiş bir Varoluş’un tam öfkesi!


Nefes verdi.


Sonsuzluğ’un Humilitas Egosu’na geçti.


Alçakgönüllülük ve teslimiyetin Boşluğ’u, Somutlaşmış Hiçliğ’in soğuk tamlığıyla onu sardı ve bir adım attı ve Erken Örtülü Kıyı’dan kayboldu.


Alt Gözlemlenebilir Varoluş onu karşıladı.


Primus Apeiron Beden’inin daha önce durduğu yere vardı ve patlamış Ealdor Sınıf’ı Varoluşsal Acedia Mühimmatlar’ının etkilerini, Âktif bir saldırıdan ziyade her yeri kaplayan bir durum olarak çevredeki Varoluş’ta hareket ederken, hissetti; Nedensel Sessizlik çoktan Varoluş’un Dokusu’na yerleşmiş ve Varoluş’un kendisinden ayırt edilemez Hâl’e gelmişti.


Acedia’nın Gümüş-Altın parıltısı, algılayabildiği her şeyin Alt Tabakası’nda yer alıyordu, bölgenin Geometrisi’ni buzun araziyi kapladığı gibi kaplıyordu ve her yönden Aynı Ân’da ona baskı uyguluyordu.


Hiçbir şey bulamadı.


|Osmontian Mutlak Sonsuzluk - Ealdor Sınıf’ı Varoluşsal Acedia Mühimmat’ı etkileriyle Âktif etkileşim.|





Not: Ben, sadece Alexander’e acıyorum. Yolculuğundan beri hiç bu kadar Zorluk’tan geçmemişti. Ölçek 1’e bir gireyim dedi Zorluklar peşini bırakmıyor. Kultivasyon Târih’inde hatta Anime, Fan Anime, Fan Kurgu... En çok acı çeken Mc. Kimse bana Adui’nin Mcler’i kolaylıkla her yeri geçiyor demesin. Kimse demesin. Kimse bu Novel de Zorluk yok demesin. Kimse Adui’nin Mcler’i yeterince acı çekmiyor demesin. Aha olanlar ortada. Hangi karakter bu kadar Acı Çekmiş? Sorarım size? Hangi Karakter?