Bölüm 5439

Antik tapınağa girdiler.


İçeride pek çok heykel duruyordu ve her biri rahatsız edici derecede gerçekçi görünüyordu; Sanki her zaman taştan oluşmamışlarmış gibi, taşta son derece gerçekçi bir şekilde yakalanmış figürlerdi. Noah, yanlarından geçerken, bakışlarını üzerlerinde gezdirdi ve Ryaenara, rahat ve telaşsız bir şekilde konuştu.


“Biliyorsun,” dedi, “Bazen bir şey, sırf kendini hiç belli etmediği için güvende kalır. Karanlıkta, göze çarpmadan durur ve kimse onu avlamaya çalışmaz çünkü kimse onun avlanmaya değer olduğunu bilmez. Ama sınandığı Ân’da, Varoluş’a neye dönüşebileceğine dair en ufak bir ipucu bile ortaya çıktığı Ân’da, Potansiyel’le beslenen her Akıl Almaz Derece’de Güç’lü Varoluş, o Büyüyeme’den onu Yutmak için koşar.“ Ona doğru bir bakış attı.


“Korkarım ki ben de sana bunu yaptım. İstemeden seni açığa çıkardım. Bir İki Kanat çıkmasını bekleyere  küçük testim yaptım ama sen bunun yerine Sınırsız Potansiyel’e sahip biri oldun...“


HUUM!


Sınırsız Potansiyel.


Noah, Ryaenara onu gerçekçi heykellerin yanından geçerek, daha derine doğru götürürken, bu sözleri sakin bir şekilde dinledi; Ta ki Ryaenara karanlık bir heykelin önünde durup, elini sallayana kadar. Heykel’in üzerinde bir ışık parladı ve heykel aydınlandı.


Heybetli ve etkileyici, dik duran bir Adam heykeli. Yüz, Noah’a hiçbir şey ifade etmiyordu; Tanınmaz, bir Yabancı’nın yüz hatlarıydı. Ama gözler, içinde soğuk ve acımasız bir ifadeyle işlenmişti; Taş’a donmuş korkunç bir Kibir vardı ve bu gözler onu kendine çekiyordu.


“Söylesene,” dedi Ryaenara. “Bu heykel… Sana birini hatırlatıyor mu?”


...!


Tuhaf bir soruydu ve Noah heykeli yakından inceledi.


Yüz ona hiçbir şey ifade etmiyordu. Ama Gözler... Gözler’e ne kadar uzun bakarsa, Zihni’nde o kadar çok bir titreme hissediyordu; Dsrin bir tanıma hissi onu rahatsız ediyordu ve sonra aniden aklına geldi; Yüz’ü sertleşti. Etrafında Mavi Niyet dalgalandı, Osmontian Kaynağ’ı Sonsuzluğ’u hazırlık Hâl’inde parıldadı ve Ryaenara’ya soğuk bir bakış attı.


Onun tepkisi karşısında Ryaenara’nın gülümsemesi daha da parladı.


“Mmm. Evet,” dedi memnun bir şekilde. “Bu, ‘Mühürlü Olan’ın giydiği başka bir Beden’in heykeli. Yüz, Beden’den Beden’e değişir ma gözler asla tam olarak değişmez. Onu görme talihsizliğini yaşamışsan, gözlerinden her zaman onu tanıyabilirsin.”


BOOM!


Evet. Gözler, ‘Mühürlü Olan’ın gözleriydi.


Ve böyle bir heykelin burada, bu gizli Boyut’ta durması, Noah’ın hiç de hoşuna gitmeyen bir anlama geliyordu. Bu, Mühürlü Olan’ın, Noah’ın kendine inandırdığıdan çok daha derine, Kaynak Yaşam Formları’nın arasına yerleşmiş olduğu anlamına geliyordu. Düşmanın büyüklüğünü kavramaya başladığını sanmıştı. Ama sürekli olarak öyle olmadığı gösteriliyordu!


Bakışları haşmetli ve ağırlaştı.


“Sen,” dedi. “Sen, Mühürlü Olan’ın bir Takipçi’si misin? Adam’ı takdir etmeliyim. Bu kadar iyi, bu kadar derin, bu kadar yaygın olmak… Neredeyse etkileyici.”


Mühürlü Olan’ı, halihazırda düşündüğünden daha da muazzam biri olarak görmesi gerekiyordu. Tahminini her yukarı doğru Revize ettiğinde, yeterince yukarıya Revize edemediği ortaya çıkıyordu ve lanet olsun, o şey başkalarının ona duyduğu korkuyu hak etmeye devam ediyordu!


Yine de.


Ryaenara daha da parlak bir gülümsemeyle gülümsedi.


“Şey,” dedi. “Evet ve Hayır. Ben ‘Mühürlü Olan’ın bir Takipçisi’yim ama aynı zamanda değilim de.”


Bunu söylerken, gülümsemesi Şeytan’i ve görkemli bir Hal aldı, sanki Varoluş’un En İyi Şakası’nı anlatıyormuş gibi.


HUUM!


Sözler bir bilmece gibi düştü ve Noah’ın gözleri keskinleşti. Bir Takipçi ama aynı zamanda değil. Eğer O Mühürlü Olan’ı takip ediyorsa ve aynı zamanda etmiyorsa...


Gözleri parladı ve sordu.


“O zaman,” dedi, “Kim’in Takipçisi’sin?”


BOOM!



Sözleri ağır gelmişti ve Ryaenara saf bir sevinçle ellerini çırptı.


“İşte,” dedi, Yüz’ü Işıl Işıl’dı. “İşte şimdi doğru soruları soruyorsun!”


Son derece sevinçliydi ve bir Ân sonra parmaklarını şıklattı. “Mühürlü Olan’ın“ Heykel’i karardı ve tapınağı baştan sona Aşırı bir Karanlık Yut’tu; O kadar tam bir Karanlık’tı ki, Noah, Sonsuz bir Gece’nin ortasında tek bir Mavi mum gibi tek başına parlıyordu, Niyet’i asla sönmüyordu.


Ryaenara’nın silueti o Karanlığ’ın içinde bir belirip, bir kayboluyordu. Uzakta belirdi, elinde bir Kitap tutuyordu, Sayfalar’ını çevirirken, mırıldanıyordu; Sonra Mesafe’yi kat etmeden bir Ân’da onun birkaç İnç uzağına geldi, hem Yakın hem de Uzakta’ydı; Açık Kkitab’ı ona doğru çevirdi ki, Sayfa’yı Okuyabilsin.


|Bir sonraki hedefiniz En Yüksek Önem’e sahip olarak belirlenmiştir. Tam öncelikle ilerleyin.|


|Hedef: Noah Osmont.|


|Güç: İlkel Niyet veya Daha Üstü bir Güc’ü kullandığı doğrulandı... |


|Kişilik: Pragmatik. Tirân’ca...|


|Mevcut konum: Effluvium Kutsal Alan...|


|Bilinen Zayıflıkları: Kadınlar. Aile Bağlar’ı.|


|İstismar Kılavuz’u: Hedef’in Tirânlığ’ı ve Soğukkanlılığ’ı, geleneksel baskı yöntemlerini işe yaramaz kılar. Tehdit edilerek hiçbir şeye Zorlanamaz...|


Noah, parlayan gözlerle o Tek Sayfa’yı okudu.


BU Mühürlü Olan, bu korkunç Kadın’ı bir tuzak olarak göndermişti. Bir baştan çıkarma, yumuşak bir yaklaşım, yanında olmasını isteyeceği bir şey. Ve Kadın şu Ân’a kadar bu işi olağanüstü derecede kötü yapıyordu, o kadar kötü ki hiç denemiyor gibi görünüyordu, aksine tamamen kendine ait bir şey yapıyor gibiydi!


Kadın yine uzaklara süzülürken, kaygısız gülümsemesi geri döndü, sonra yakına geldi, Karanlık’ta gelip gidip duruyordu, bir burada, bir yoktu.


“Erkekler,” dedi Ryaenara, eğlenerek. “Her zaman bu kadar emir verici. Şunu yap, oraya git, şunu baştan çıkar. Bir Kız’ın kendi planları olabileceğini bir kez bile düşünmezler.” Başını yana eğdi. “Söylesene. Dürüstçe. Sence senin için iyi bir tuzak olur muydum? Yemi yutmuş olur muydun?”


Bunu kışkırtıcı bir şekilde sordu ve Noah hemen başını salladı.


“Ne olduğunu bilseydim bile,” dedi sakin bir sesle. “Yine de yemi yutardım, oyuna gelirdim ve seni tam da senin beni kullanmayı düşündüğün şekilde kullanırdım; Bu anlaşmadan alabileceğim her türlü faydayı sonuna kadar sömürürdüm. Şeklini görebildiğim bir tuzağa aldırmam. Tuzaklar, kendilerini zeki sanan fırsatlardan ibarettir.”


Ryaenara parlak ve samimi bir şekilde güldü ve başını salladı.


“Her zamanki gibi kendinden eminsin,” dedi. “Bu iyi bir Özellik. Aynı zamanda Tehlike’li bir Özellik. Neyse. Eğer görev hâlâ o olsaydı, bal kavanozu rolünü seve seve oynardım. Ama benim o küçük testim her şeyi değiştirdi, anlıyor musun? Her şeyi.” Gülümsemesi Şeytan’i bir ifadeye büründü.


“Çünkü ‘Mühürlü Olan’ sana sahip olamaz, ey Osmont. Şimdi olamaz. Benim bildiklerimi bilmeden olmaz. Çünkü sen O’na Ulaşma Potansiyel’ine sahipsin. ‘Mühürlü Olan’ın kendisi durdurulmadan önce Ulaşmaya İnanılmaz Derece’de yaklaştığı şeyin ta kendisine. Artık seni neden bu kadar çok istediğini anlıyorum. Ve onun senden asla mahrum bırakılmaması gerektiğini, ondan çok daha iyi anlıyorum. Hayır, hayır, hayır.”


HUUM!


Gülümsemesi tamamen Şeytan’i bir Hâl aldı ve karanlıkta ona doğru eğildi.


“Hayır,” dedi. “Sana ihtiyacım var. O’na doğru giden Yol’da ilerlemen gerekiyor. Soy’a doğru. Büyük bir Miras’a doğru. Ve… Geri Kalanlar’a doğru.”


HUUM!





Not: Ne diyeceğimi bilemiyorum. Bir Sürü Yeni Şeyler ve O’na Ulaşmak. Ayrıca İsim’i söyleyerek saldırmak... Nerede olurlarsa olsunlar... Fazla Saçma. Fan Kurgu’da Görülen Bir Şey. Ayrıca tebrikler. Bir Cilt daha bitti. Güncel de. Yeni Cilt Başladı. 25. Cilt. Gerçek Varoluşlar.





Not: Ne Cilt oldu ama? Nereden Nereye? Bir Aşkınlık Sonsuzluğ’u henüz göremedik. O’nun dışında Ansiklopedi Şeklinde bir Cilt oldu. Adui’ye diğer Cild’in Mutlak Saçma olması gerektiğini, Sadece Sonsuzluğ’a ve Kimliğ’e değil çok çok daha Kapsamlı Şeyler’e de odaklanmamız gerektiğini söyledim. Aşırı ama Aşırı Saçma ve Bu Cilt’ten bile daha Kapsamlı yani Ansiklopedi olsun dedim. Ayrıca Noah herhangi bir şey kazandığında, bunu Göz gibi Uzvu olsun dedim. Pâsif Yetenek’ten bile daha iyi bu. Bizzat Uzvun Hâline Gelme’si. Zaten bu olacak. Çünkü Kimlik de artık devrede. Ve Çok ama Çok Daha Fazla’sı.