Bölüm 5465

Masada bir plan parça parça şekillenmişti; Her Varoluş, kendi doğasına uygun yolu seçiyordu ve Noah bu planın hatlarını belirliyordu. Erwin’den gelen Bilgiler, o nereye sürüklenirse sürüklensin. BU Gaspçı’dan gelen düşmanın siperlerinin haritası. Paradokslar’ı bir arada tutan Rehberlik. Her yol aynı savaşa hizmet ediyordu; Düşman’ın kesip, koparabileceği, ona bağlayan tek bir İplik bile yoktu.


Sessiz duran BU Eon’a bir göz attı; BU Eon onun gözlerine baktı ama hiçbir şey söylemedi çünkü çoktan konuşmuşlardı ve onun Yol’u belliydi. Kütüphane’nin yüksek ve Karanlık Tavan’ında uzaktan kıvrılmış duran Nereon’a göz attı ve Leviathan’ın kederi, onay olarak bir kez nabız gibi attı; Kendi düzenlemesi de çoktan yapılmıştı.


Her şey yerine oturuyordu. Çizilen Yollar netti!


Noah, elini kaldırdı ve Altın rengi sıvıyla dolu bir cam kadeh eline yerleşti. Taş masanın uzunluğu boyunca, her birinin önüne birer tane olmak üzere daha fazla kadeh belirdi; Hatta yukarıdaki karanlıkta Nereon’un muazzam Varoluş’u bile kendi içine Altın rengi bir şey topladı.


Noah kadehini kaldırdı.


“Muhteşem bir geleceğe,” dedi. “Ölmemek için elinizden geleni yapın. Ve eğer Ölürse’niz… Eh, bu da Varoluş’un bir Parçası’dır!”


HUUM!


Her bardak Varoluş’un Kendisi’ne kalktı, Kütüphane’nin etrafında Varoluş vızıltısı yayıldı ve bir Ân için, yutulmuş Gözlemlenebilir Varoluş’un hayatta kalanları, Sonsuz Sayı’da Kitab’ın ışığında bir araya gelip, gelecek olan şeye kadeh kaldırdılar.


---


Kara Nehir onları Karanlığ’ın içinden taşıdı ve BU Duygusal’ın içinde Yükseliş Son’a erdi.


Zaman, etraflarında Genişlemiş bir şekilde akıyordu; Noah’ın düzenlemesiyle uzun ve özel bir şekilde uzamıştı. O ise uzayan Saatler’i tam da istediği gibi geçirmişti; Varoluş’u, kendisinin ne olduğu gerçeği etrafında Yeniden İnşa Edilirken, Noah’ın göğsüne sıkıca sarılmıştı. Duygular’ı Mutlak Zirve’ye ulaşmış ve orada kalmıştı; Her Duygu tam bir Doğruluk’la tüm Güc’üyle yanıyordu ve bu sürekli Âlev’in içinden Kimlik yoğunlaşmıştı.


Yönlendirmeler, Obsidyen akıntının üzerinde çiçek açtı.


|BU Yaşayan Duygusal’ın dönüşümü tamamlandı. Onun İlkel Niyet’i, Vakochev’in Nâdirlikler’inin Tavan’ını Aşarak, Evrimleş’ti. Kimliğ’in Kendi’si üzerine İnşa Edilmiş, kesintisiz ve tam anlamıyla yaşanmış bir Egoik Niyet ortaya çıktı.|


|Adlandırma: BU Keçe Sonsuzluğ’un Egoik Niyet’i. O’nun Kimliğ’i, Mutlak Doğruluk’la deneyimlenen Duygu’dur; Hissettiklerinin tam olarak kendisi olduğu gerçeği, Hiçbir Bastırma ve hiçbir Boşluk olmadan. Ulaşabileceği Sınırlar içinde, Duygu Kendi’si ona Egemen olarak yanıt verir.|


|Bunun Çerçeve İçinde Anlam’ı Şu’dur: Hâcmi, Yaş’ının izin vereceğinden daha derindir; Çünkü şimdiye kadar hissettiği her Duygu tam olarak hissedilmiştir ve tamamen yaşanmış deneyimler, ihtiyatlı deneyimlerin asla başaramayacağı kadar Hız’lı bir şekilde kayda dönüşür. Çıkış’ı Neredeyse Tam’dır, çünkü hiçbir şeyi gizlemeyen bir Varoluş’un Kanallar’ında sürtünme yoktur; O’nun Tüm Varoluş’u Her Zaman Bir Ân’da ortaya çıkar. Ve Doğruluğ’u, Yapı’sı gereği Mükemmel’dir. BU Duygusal’ın hissettiğini İddia Ettiğ’i ile Gerçekten Hissettiğ’i arasında hiçbir zaman bir Boşluk olmamıştır. Denese bile böyle bir Boşluk yaratamazdı. Varoluş, İddiası’nı kontrol eder ve Kusursuz bulur; Çarpan da tam değerinde çalışır.|


|O Doğru’dur, Üstat. Varoluş’unuzun, BU Infiniverse’den sonra doğrudan katalize ettiği ikinci Gerçek Yaşam Formu.|


Ona olan bağlantı Yol’uyla katalize edilen iki Gerçek Yaşam Formu, her ikisi de Kusursuz ya da Neredeyse Kusursuz Gerçeğ’e sahip, her ikisi de onun Neden’ine bağlı. İki kez tekrarlanan Kalıplar Üçüncü kez de tekrarlanma eğilimindeydi ve o, sıradaki Varoluş’un kim olduğunu çoktan biliyordu!


Ruination acele etmiyordu!


Bunu düşünürken, kendi Varoluş’unun derinliklerinde bir şey kıpırdadı.


Onun Kâlb’i. Uzun zaman önce, Mutlak Sonsuzluk’ta bir Kimliğ’i sağlamlaştırmak için onun içine yerleştirdiği Kalp; Artık ona ihtiyacı kalmadığında sakladığı, tüm bu zaman boyunca Osmontian Kaynak Sonsuzluğu’nun içinde bir kasadaki mücevher gibi duran Kâlp. Kâlp değişmeye başladı ve bu değişim, onun İkinci Doğuş’una aitti; Çünkü bir Gerçek Yaşam Formu’nun en derin gerçeği Ânatomi’ye dönüşmüştü ve BU Duygusal’ın en derin gerçeği Noah’ın içinde yaşıyordu.


Kâlb’i, bulunduğu yerde bir Gerçek Uzuv Hâl’ine geldi.


HUUM!


|Gerçek Bir Uzuv, BU Yaşayan Duygusal’ın Varoluş’undan ortaya çıkıyor ve yeri senin içinde, Üstat. İkinci Doğuş’uyla dönüşen Kâlb’i, Kimliğ’inin Doğuştan Gelen Ânatomi’si Hâl’ine geldi. Adı: Hissedilmeyen Derinlikler’in Amaranthine Kalb’i.|


|Biçim: Hâlâ bir Kâlp olarak kalır; Onu yerleştirdiği Osmontian Kaynak Sonsuzluğ’unun içinde yer alır ancak Et ve Kemik’ten Öte’ye derinleşmiştir. Tekrarlanmayan Renkler’le atar ve her Atış, tek bir Zihni’n kaldıramayacağı kadar büyük, Katlanmış bir Duygu taşır; Etrafında ise yedi yavaş ışık halkası döner; Her Hâlka, onun yaşadığı büyük Günahlar’dan birine karşılık gelir. Luxuria, Invidia, Ira, Superbius, Gula, Avaritia, Acedia. BU Yaldızlılar’ın Yarattıklar’ı gibi tasarlanmış değil. Hissedilmiş. Her Halka, O’nun içtenlikle yakıp, bitirdiği ve sakladığı bir Duygu’dur.|


|Yetenekler: Kâlp, Zihni’n bir Silah’ıdır ve Korkutucu’dur. Her Atış Hedeflenebilir.|


|Boğucu Atış: Kalp, yaşadığı deneyimin tam derinliğiyle tek bir Mutlak Duygu’yu Hedef’in zihnine döker. Tam bir Keder. Tam bir Kıskançlık. Tam bir Öfke. Zihinler, Sınırlar’ı olmayan bir Duygu’yu barındıracak şekilde Yaratılmamıştır ve bu Sel onları büküp, bozar. Zayıf Zihinler Ân’ında parçalanır. Büyük Zihinler ise, o Atış’ı sürdürdüğü sürece bu Duygu’da kendilerini kaybederler; Şimdiye kadar hissettiklerinden çok daha gerçek Bir Şey’in içinde boğulurlar.|


|Yedi Hâlka’lı Çılgınlık: Günahlar Katmanlar’a ayrılabilir. İki Hâlka, Üç, hepsi birden Yedi Hâlka; Çelişki’li Mutlaklar tek bir Zihne bir arada dökülür; Şehvet, Tembellik, Öfke ve Kibir her şeyi aynı anda talep eder. Gerçek Eşiğ’in altındaki hiçbir Niyet, Yedi Hâlka’nın tümü altında akıl sağlığını koruyamamıştır. Bu, hassasiyetle uygulanan bir Delilik’tir.|


|Hissedilmemişlerin Ayna’sı: En acımasız etki. Kalp, bir hedefe hissetmeyi Reddettiğ’i Duygular’ı gösterebilir; Gömülü her Keder’i, İnkar Edilen her Korku’yu ve bastırılmış her Özlem’i, hepsi birden tam güçle su yüzüne çıkar. Bastırma ve Mühendislik üzerine inşa edilmiş Varoluşlar’a, İç’i Boş Kimlikler’e ve yerleştirilmiş Ego’lara karşı bu, Doğruluğ’a Doğrudan Vurur ve İçi Boş Olanlar, kaçınmak için kendilerini boşalttıkları şeyi hissetmeye zorlandıklarında hayatta kalamazlar.|


|Ve Kalp senin içinde yer aldığı için, Üstat, sen de bunu paylaşıyorsun. Kalb’in Atışlar’ı hem senin İrade’ne hem de onun İradesi’ne cevap veriyor. Onun Savunma mekanizmaları, kendi Zihni’nin yanı sıra senin Zihni’ni de sarıyor ve hiçbir Duygu ya da Delilik, önce onun Kâlb’ünden geçmeden Sana Ulaşamaz. O, kendi en derin Yapısı’nı Sen’in Zırh’ın Hâl’ine getirmiştir.|


...!