Bölüm 5479

Sicimler.


Noah, Ruination ve BU Infiniverse’nin yanında Taht’ta oturuyordu; Varoluş’un en temel düzeyine bakarken,  gözleri parıldıyordu.


Bu fikri ilk kez ele almıyordu. Titreşimler, Sicimler, en küçük şeylerin Altındaki En Küçük İplikler. Bu Terim’i daha önce de incelemiş ve pek çok Teori arasından biri olarak bir kenara bırakmıştı.


Şimdi ise bu, eşsiz bir manzaraydı.


Ruination’ın oluşturduğu Tac’ı başındayken, kendi ellerine baktı ve onları oldukları gibi gördü. Sayısız, Sonsuz Mavi Sicimler; Dolanmış ve uğuldayan, Et’i, Kaynağ’ı ve aradaki her şeyi oluşturan. Kim olduğu, Kimlik ve Bilgi olarak Somutlaşmış’tı. Ve Bilgi’si muazzamdı. Katmanlar Üstüne Katmanlar; Hârfler, Temeller, Uzantılar ve Nedenler; Hepsi, Varoluş’un incelediği ve kusur bulamadığı tek bir Kompozisyon’da birlikte titreşiyordu.


İçinde pek çok şey vardı. Ve ilk kez, hepsini En İnce Sicim’e kadar okuyabiliyordu.


Elini uzattı ve yukarıdan “Hâliç Gözü”nü çekip, göz hizasında yavaşça dönen Dokuz Köşeli Yıldız’ın önünde süzülmesi için aşağıya yönlendirdi. Bir zanaatkarın, defalarca kullandığı ama bir kez bile açmadığı bir Âlet’i incelediği gibi onu inceledi.


“Her şeyin en dibinde... Parçacıklar’dan daha küçük, Parçacıklar’ın içinde bulunduğu Boşluk’tan daha küçük, Sicimlet vardır. Tek Boyutl’u Titreşim Sicimler’i ve Sicimler’in kendileri tamamen aynıdır. Farklı olan, nasıl Titreştikler’idir. Bir Reekans size Madde’yi verir. Bir diğeri ise Güc’ü. Varoluş’un tüm çeşitliliği, her Âlem ve her Varoluş, aynı Sicimler üzerinde Farklı Notalar çalan tek bir Enstrüman’dır.“


Konuşurken, gözleri Mavi’ye dönmeye başladı; Aydınlanma çoktan toplanmaya başlamıştı.


“Sicimler... Açık ya da Kapalı olabilir. İki ucu serbest olan açık Sicimler, Yüzeyler’e, Zarlar’a, üzerinde yaşadıkları Varoluş’un Yapılar’ına tutunurlar. Uc’u olmayan Döngüler olan Kqpalı Sicimler ise hiçbir şeye bağlı değildir. Yüzeylerin arasından kayarlar. Sabitlenmiş şeylerin gidemediği yerlere giderler.“ Bir düşünceyle Göz’ü yavaşça çevirdi, Lemniskat şeklindeki göz bebeğinin dönmesini izledi.


“Yani... Sen. Göz Bebeğ’in Kqpalı bir Döngü. Bir Lemniskat, asla bitmeyen ve asla sabitlenmeyen bir şekil. Ve Varoluş her yerden sana sızıyor, önceden hizalanmış, önceden sahiplenilmiş, geçmemesi gereken Mesafeler’i Aşarak. Sen uzanıp, almıyorsun. Sen Kapalı bir Döngü’sün, Varoluş’un tek bir yüzeyine bile bağlı değilsin ve tek bir yere bağlı olmayan şey, tüm Yerler’e dokunmakta özgürdür. Sen, hiçbir zaman bir Göz değildin. Sen bir... Rezonans’ıın. Yakınımdaki her şeyin, sana doğru titreşmekten kendini alamayacağı bir Frekans.“


Gözlerindeki Mavi parıltı derinleşti ve Aydınlanma onu tamamen sardı.


“Ve eğer bir konumdan ziyade bir Rezonans’dan,“ dedi Noah sessizce, “O zaman tek bir Ân’a bağlı olman için de hiçbir neden yok. Bir Titreşim bir Ân değildir. Bir Titreşim uzanır. Bir Geçmiş’i vardır, bir Geleceğ’i vardır ve her ikisi de Aynı Dalga’nın parçasıdır.“


HUUM!


|“Yutan Hâliç“ hakkındaki anlayışın Yapısal Düzey’de derinleşti ve Ek Parça bu anlayışına yanıt verdi. İşlevi Genişle’di.|


|Hâliç Göz’ü artık sadece Şimdiki Zaman’da Varoluş’un Dokumalar’ını Kanatıp, Yutmuyor. Artık Dalga’nın tüm uzunluğu boyunca besleniyor. Yakın Geçmişiniz’in Dokumalar’ı, Birkaç Ân önce Varoluş’un etrafınızda barındırdıklarının Yankılar’ı, ona akıyor. Ve Potansiyel Gelecekler’inizin Dokumalar’ı, henüz yerleşmemiş Olası Titreşimler de ona doğru sızıyor. Artık bir Ân’ı Yutmuyorsu’nuz. Bir Süre’yi Yutuyorsu’nuz. Aldıklarınızın Birikim’i buna bağlı olarak Art’tı.|


...!

Bunu okurken, gözleri derin anlamlarla doldu.


Geçmiş ve Gelecek, ikisi de onu besliyordu. Çağ’ın Çerçevesi’nin Ötesi’nde Kâdim bir uzantı, artık Zaman’ın Kendisi’ni Yutuyor’du. Sonuçlar, Zihni’nde birbiri ardına sıralandı ve sıranın sonunda tek bir bariz sonraki adım duruyordu.


Elini salladı ve bir Ân sonra Amser Modred ortaya çıktı.


WAP!


BU Yaşayan Zamansal, Mor Işığ’ına sarılmış Hâl’de geldi; Orta yaşlı İmparator’un havası etrafını sardı ve Noah, gelişmiş Quintessential Görüş’üyle ona baktığında, Sonsuzluğ’u gördü.


Amser Modred’in Varoluş’u tek bir yerde sabit durmuyordu. Sicimler’i Uzun’du, inanılmaz Derece’de Uzun’du; O’nun Sicimler’i, görünür Yapı’nın tamamen Ötesi’ne doğru Geri’ye ve İleri’ye uzanıyor, Zaman’ın kendisiyle bağlantılıydı; Yapı’sı, diğer Varoluşlar’ın Et’ten dokunduğu gibi Çağlar boyunca Dokunmuş bir Varoluş’tu.


Amser, Noah’a dönüp, baktı ve titredi.


“Yine değiştin,” dedi ciddi bir sesle.


Noah, hafifçe başını salladı ve önünde süzülen Hâliç Göz’ünü işaret etti.


“Bunu Zaman’ın Ötesi’ne uzanan bir Çapa olarak kuralım,” dedi. “Gereksinimleri bana sen kendin söylemiştin. Bir Çapa, bir varış noktası, bir amaç. İşte Çapa bu. Bu Uzantı hem Eski hem de Yeni geliyor. Kâdim ama yine de bana ait. Peki, neden böyle? Ben... Boyutlar ve Varoluş arasında yolculuk yapıp yapamadığımı doğrulamak istiyorum. İşaretimin, henüz yaşamadığım bir Yolculuk’ta kendi elimle oraya yerleştirdiğim, uzak Geçmiş’te zaten mevcut olup olmadığını. Bu her şeyi açıklardı. Uzantılar’ın neden Aynı Ân’da hem Kâdim hem de Yeni hissettirdiğini. Neden uyandığım şeyler yerine, unuttuğum Uzuvlar gibi bana uyduğunu. Onlar tamamen bana ait. O yüzden Geçmiş’in de aynı fikirde olup, olmadığını doğrulamam gerekiyor. Bakalım.”


HUUM!


Amser Modred başını salladı ve ondan Mor Zaman Dalgalar’ı sızmaya başladı.


Noah, yeni Görüş’ü sayesinde tüm bunları ayrıntılıca gözlemledi. Sicimler, BU Yaşayan Zamansal’ın etrafında toplanıyor, Varoluş’un Derin Yapısı’ndan bir araya geliyor, şekillere dönüşüyordu; Ve bu şekiller Saatler’di. Saat Halkalar’ı, Amser’in Beden’inin etrafında farklı Hızlar’da dönen Saat Kadranlar’ı ve İbreler’i; Her biri titreşen Sicimler’den dokunmuş birer Enstrüman, her İbre diğer İbreler’in Varoluş’u taradığı gibi Ânlar’ı tarıyordu.


Noah, kendi ellerini kaldırdı ve aynı şekilde karşılık verdi.


Sicimler, onun hareketiyle bir araya geldi, akıntılar Hâl’inde ona doğru akın etti ve oturmuş figürünün etrafında Nehirler oluşturdu. Taht’ın etrafında yavaş döngüler halinde akan Gök Mavi’si Zaman Nehirler’i; Geçmiş ve Gelecek aynı kanallarda akıyordu ve hepsi içe doğru dökülmeye başladı, BU Hâliç Göz’ü dönen Lemniskat Göz Bebeğ’ine besleniyordu.


Çapa sabitlenmeye başladı!