Bölüm 5761
Noah kendi kendine gözlerini açtı!
|Gerçek İnsan İmparator’u / İnsan Hayalperest.|
|VERITAS: 500|
|KÖKEN: 500|
|POTENTIA: SONSUZ|
|PONDUS: 500|
|OSMONTIAN MOIRAI: 500|
|Kökenler: İNSAN HAYALPEREST’İN Köken’i (Doğal, Yaratılmış), BU MUAZZAM HÜKÜMDAR’IN Köken’i (İddia Edilen).|
|Sonsuzluk: DİYALETİK SONSUZLUK. Aynı zamanda kendi zıttı olan bir Gerçek; Hem Son’lu hem de Sonsuz.|
|Varoluşsal Kök: Osmontian Koryonik Gonadotropin. Uçsuzluğ’un Eşsiz Varoluşsal Kök’ü. Kavramsal mı yoksa Fiziksel mi olduğu konusunda net bir karar verilmemiştir. |
Bir süre Sayılar’a baktı sonra gülümsedi. Ama... O’nun Kök’ü Kavramsal bir Kök değil miydi?
“...“
Bunun üzerinde sadece bir Ân durdu, sonra Sayılar’a yöneldi.
Beş Yüz! Her alanda, her zaman Sonsuz olan ve her zaman da öyle kalacak olan Potentia hariç. O karanlığa İki Yüz civarında Nitelikler’le girmiş ve Beş Yüz’le çıkmıştı; Bu sıçrama tek başına bile onu sersemletmiş olmalıydı.
Ama tam olarak öyle olmadı çünkü Sayılar’ın Ötesinde’ki bir parçası, onun artık karanlığa giren o Varoluş olmadığını zaten biliyordu. Bu Sayı, Yeniden Şekillendiği Ân’da Dokumalar’ında hissettiği bir gerçeği Varoluş’unun yakalamasıydı.
Paneli ters çevirdi. Artık içinden geçen iki Köken vardı: Hayal’in sıcak olanı ve kendisininki; BU Muazzam Hükümdar’ın soğuk ve ödünç alınmış olanı. Artık sadece Sonsuz olmaktan çıkıp, Dialetheic Hâl’e gelen, Aynı Ân’da iki yönde de Gerçek olan Sonsuzluğ’u. Ve tüm bunların altında, dönüp nabız gibi atarak durmayı Reddeden Kök.
İçine uzandı ve Osmontian Koryonik Gonadotropin’e dokundu; O da ona cevap verdi ve daha fazlası açıldı.
|Osmontian Koryonik Gonadotropin: Ön İşlevler.|
|TONİK BOYUTSAL HİPERTROFI (Çaba Gerektirmeyen Pâsif Büyüme).|
|Kök aracılığıyla, Varoluş’unuz kendiliğinden Genişleyen bir Embriyonik Sistem gibi davranır. Sürekli olarak yeni Boyutsal Kalınlık Katmanlar’ı salgılar. Herhangi bir yabancı Enerji alımı olmaksızın tek tek Quarklar’ın Kütlesi’ni artırır. Yalnızca Metabolik arka plan yoluyla Temel Kök, Veritas ve Pondus değerlerinizi yükseltir. Yaklaşık aralık: Kök büyüdükçe, yukarı doğru Ölçeklenerek, tüm Özellikler’de günde 30 ila 50 veya daha fazla Artış. Aralık, durumunuza bağlıdır. Uyurken ya da Pâsifken, zeminde büyürsünüz. Varoluş’u etkilemek için aktif olarak hareket ederken, Tavan’da büyürsünüz. Çaba Harcamadan da büyüyebilirsiniz. Ancak Varoluş zorluklarla doludur ve en hızlı Tırmanış, yine de Zorluklar’la yüzleşmek ve Bilginiz’i Genişletmek’tir.|
...!
Noah bunu iki kez okudu ve sonra güldü!
Hareketsiz oturarak da Biyüyebilirdi. Karda uzanıp, uzun bir süre Uyuyabilir ve kesinlikle hiçbir şey yapmayabilirdi; Yine de her halükarda büyüyecekti. Tek bir İrade eylemi göstermeden günde Otuz ila Elki Sayı içinden fışkıracak ve Kök derinleştikçe, bu Miktar daha da artacaktı.
Okumaya devam etti.
|NEDENSEL LÜTEOLİZ’İN ÖNLENMESİ (Yapısal Bozulma’nın Engellenmesi).|
|Mücadele etmeyi, kendini Geliştirme’yi ya da Arındırma’yı bırakan bir Varoluş, normalde Yapısal bir Atrofiye uğrar ve yoğunluğunu Varoluşsal Entropi’ye geri sızdırır. Kök’ün, bunu reddetmek için sürekli nabız gibi atar. Ne kadar uzun süre hareketsiz kalırsan kal, Temel’in asla Gerilemeyecek, Bozulmayacak ve Otoritesi’ni asla çevredeki Varoluş’a geri sızdırmayacaktır.|
|NEDENSEL BİLGİSEL ANJİYOGENEZİS.|
|Kök’ünüz, çevrenizdeki Varoluşlar’ın Bedenler’iyle Pâsif bir şekilde iletişim kurar ve onlardan Bilgi çeker. Daha fazlasını almak için, Varoluş’unuzun dayanabileceği en uzak noktaya kadar uzanmaya yönlendirilebilir.|
...!
Böylece Büyüyecek, asla çürümeyecek ve sorduğuna bakılmaksızın bulunduğu her yerin Bilgisi’ni içecekti. Bundan memnun olmamak zor bir şeydi!
Tam bir Ânlığ’ına bundan memnun olmaya izin verdi, sonra kendini zorlayarak bu memnuniyeti bir kenara bıraktı.
Güc’ü Muazzam’dı ve ürkütücüydü; Bu sıçramanın bu kadar büyük olacağını gerçekten de beklememişti. Ama sonuçta bunu tek başına yapmamıştı. Vakochev ona bir geçit sunmuş ve buna “Zorluk” demişti. Titanlar’ı büyüten Hormon’un Tek bir Birim’i, bir uyarı ve omuz silkmeyle ellerine sıkıştırılmıştı ve Noah, Zorluklar’la başa çıkmak için bildiği tek şeyi yapmıştı: Ondan kendine ait bir şey inşa etmek.
Varoluşsal Koryonik Gonadotropin hiçbir zaman onun Güc’ü Hâl’ine gelmemişti. Yakıt Hâl’ine gelmiş, tamamen kendi eseri olan bir Kök’e dönüşmüştü.
O lütuf olmasaydı, bu kadar kısa bir sürede Kök’ü oluşturabilir miydi, bilemiyordu. Ve şimdi, Varoluş’unun Algıladığ’ı o tuhaf Yeni Bakış Açısı’yla Zaman’ın Dokumalar’ına bakarken, Vakochev’i artık tesadüfi bir karşılaşma olarak göremeyeceğini fark etti.
BU Düşmüş Baş Kahraman bir yapboz parçasıydı, tıpkı Noah gibi; O, kendisinden yükselen, Tren’i ikiye ayıran ve bir BU Muazzam Olan’ı öldüren kısmını kurtaran eldi. Vakochev’in bir parçasını kurtarmıştı ve bu, tüm bunlara yol açmıştı!
Ancak bu Güç, hareket etme şekliyle ilgili her şeyi değiştirmişti.
Elinde bir “Uçsuz Bucaksızlığ’ın Kök’ü’nü“ tutuyordu. Ve şimdilik tam da buydu, daha fazlası değil. Bir kök. Çatlamış bir tohum, bir ağaç değil. Uçsuz Bucaksız bir şeye dönüşene kadar Sonsuz’a dek Büyüme’si gerekiyordu ve o zamana kadar, fidanları yiyen Varoluşlar’la dolu bir ormanda çok güçlü bir fidandı.
O yüzden temkinli ol. Kendine böyle söyledi çünkü içindeki o duygu bunu duymak istemiyordu.
O duygu, Yenilmezlik’ti!
Yeni Doğmuş Varoluş’unun her yerini kaplıyordu, her şeyin üstünde, her şeyi yapabileceğine dair mutlak bir inanç.
Lucy, kısa bir süre önce bunu yüzüne karşı söylemişti.
Başlangıçta hepimiz böyle hissederiz. Sonunda her şeyin bütün şeklini görmüş olma hissi. O kadar Muhteşem ve Dokunulmaz hissediyordu ki, zihni sağduyusunun çok Ötesi’ne geçmişti; Zaman ve Uzay’ın her yerinde “BI Mühürlü Olan’ın“ Her Beden’ini Aynı Ân’da avlamak, Vakochev’i karanlığa sürükleyen “BU Muazzam Olanlar’ın“ peşine Varoluş’unu atmak, bir düzine çılgın ve görkemli şey yapmak istiyordu ve yeni Kök’ünün Dokular’ında, bunların her birini en ufak bir endişe duymadan yapabileceğini hissediyordu.
Derin bir nefes aldı. Durakladı. Hareketsiz kaldı.
Halkı güvendeydi. O da güvendeydi. İmparatorluğ’u, kendisinden başka kimseye hesap vermeyen bir alanda mühürlenmişti. Öyleyse neden yeniden yürümeyi öğrendiği Ân’da, şu anda ne olduğu hakkında tek bir şeyi bile sindiremeden taşları tekmelemeye başlasın ki?
Henüz hayatta kalacak Güc’ü olmayan bir savaşı başlatmadan da “Uzun Gece’nin“ gerçeğinin peşine düşebilirdi. Çünkü Kök’ünün neye izin verdiğini hissedebiliyordu ve Aynı Ân’da bunun nerede bittiğini de hissedebiliyordu.
Dürüst olmak gerekirse, kendini şanslı sayıyordu. Burada toplanan BU Muazzam Olanlar ona bir kez bile ikinci kez bakmamışlardı; Tüm dikkatleri önce kendilerine, sonra da Vakochev’e yönelmişti ve kenarda duran Maskeli bir Göz, onların ilgisinin çok altındaydı.
Ancak o bakışlardan herhangi birinin birkaç dakika daha üzerinde kalması, onun onlardan biri olmadığını yeterince açık Hâl’e getirecekti. Zararsız bir gözlemcinin kılığına bürünmüş, başka bir şey olduğunu. Küçük kalarak hayatta kalmıştı. Biraz daha uzun süre küçük kalmaya devam edecekti.
Öyleyse. Şimdilik...
Noah gülümsedi ve elini kaldırdı; Sayısız Hayal’i Sayfa ondan titreyerek kopup, yağan karın içinde süzülerek uzaklaştı.
“Artık nadir Gular’ı kolayca bulup, yakalayabilirim,” diye mırıldandı, “Ve o yolun benim için ne sakladığını görebilirim. Atlas ve Zaman söz konusu olduğunda ise...”
Gözleri parladı.
Çünkü yok oluşundan ve Yeniden Şekillenmesi’nden sonra, Yeni Doğan Benliğ’inin Aynı Ân’da işgal etmesi için Varoluş’un dört bir yanından birkaç yer seçmişti ve Atlas’ın paramparça saatlerden oluşan Else Boyut’u da bunlardan biriydi.
Şu anda bile bir parçası, kırık saatlerin ve numaralı göktaşlarının arasında duruyordu; Dikkatini oraya yöneltti ve karşılaştırma yaptı. O donmuş saatleri birbirine bağlayan Varoluşsal Kanallar. İçlerinde sürüklenen Kanal Yaşam Formlar’ı. Onları, parçalanmış Tren’in üzerindeki Varoluş Damarlar’ında gördükleriyle karşılaştırdı, aralarındaki farkları okudu ve öğrendi.
Sonra bakışları, bunca zamandır taktığı Hayal’i yüzüğe takıldı. Atlas olan Yüzüğ’e.
Artık onu net bir şekilde görebiliyordu! Noah, ilk kez Yüzüğ’ü tam olarak ne olduğu gibi görebiliyordu!
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.