MANGA-TR
Bölüm 3.1
‹
Bölüm...
›
Action, Comedy, Drama, Fantasy, Historical, Isekai, Josei, Mystery, Novel, Psychological, Romance, Seinen, Shoujo, Tragedy, Villainess

Bölüm 3.1

Aralarına Nifak Sokmak
Yazar: yueliang Grup: Yueliang’s Library Okuma süresi: 18 dk Kelime: 4.516

Bölüm 3.1: Aralarına Nifak Sokmak
O, bir şirket kölesiydi; ortaokul çağında bir kız çocuğu değildi. Dünyanın kendi etrafında döndüğünü düşündüğü yaşları çoktan geride bırakmıştı. Bu tuzağa düşen herkes boğulmakta olan bir insan gibiydi ve suyun üzerinde kalabilen herkes yalnızca kendi yeteneklerine güvenmek zorundaydı. Üstelik Xiahou Dan’a, Xiahou Bo ile yüz yüze görüştüğünü ve ondan hatıra olarak bir kaplumbağa çizimi aldığını söylememiş olması ise cabasıydı.
 
Yu Wanyin umursamazca elini salladı. “Merak etme, anlıyorum.”
 
Xiahou Dan uzun süre sessiz kaldıktan sonra, “Sana ihanet etmeyeceğim,” dedi.
 
Yu Wanyin gelişigüzel bir şekilde karşılık verdi, “Mm-hmm, etmeyeceksin, etmeyeceksin. Sen iyi bir insansın.”
 
Xiahou Dan, “…”
 
***
 
Dul İmparatoriçe’nin hizbi, General Luo’nun oğullarından birini alıkoydu ama yine de tatmin olmadılar. Ardından onun bir başka yardımcı generalini daha askerî disiplini ihlal etmek ve halka zulmetmekle suçladılar. Bu fırsattan yararlanarak Savaş Bakanlığı’na sivil bir memur yerleştirdiler.
 
Prens Duan’ın danışmanları hararetli bir tartışma için bir araya gelmişti. Bazıları, Dul İmparatoriçe’nin sonunda İmparator’u kontrolü altına almayı başardığını ve küstahlığının sebebinin bu olduğunu söylüyordu. Diğerleri ise İmparator’un Gelir Bakanı’nı herkesin gözü önünde idam ettirmesinin, Dul İmparatoriçe’nin tarafında olmadığını gösterdiğini; onun yalnızca aklını yitirmiş olduğunu savunuyordu.
 
Xiahou Bo, masanın başında sessizce oturmuş, tartışmaları gülümseyerek dinliyordu. “Durum henüz net değil,” dedi sakin bir sesle. “Ancak bazı planlar yine de ilerletilebilir. Artık İmparatorluk Eğitmeni Wei’yi ortadan kaldırmanın zamanı geldi.”ç
 
Xu Yao’nun kalbi bir an tekledi.
 
“Her şey hazır mı?” diye sordu Xiahou Bo.
 
Ailesi gözden düşen ve Prens Duan tarafından kurtarılan Xu Yao, intikam almak amacıyla gizlice İmparatorluk Eğitmeni Wei’yi gözetliyordu. Ancak İmparatorluk Eğitmeni Wei son derece temkinliydi ve Dul İmparatoriçe’nin hizbindeki az sayıdaki zeki kişiden biriydi. Hiçbir zaman açık vermiyordu.
 
Xu Yao sonunda yakın zamanda onun aleyhinde kullanabileceği bir delil bulmuş ve büyük güçlükler çekerek bir tanık bulmuştu.
 
“Tanık koruma altında,” dedi Xu Yao.
 
Xiahou Bo nazikçe gülümsedi, “İmparatorluk Eğitmeni Wei, lafı ustalıkla çeviren biridir ve İmparator’u tamamen avucunun içine almış durumda. Onu mahkûm etmek için tek bir tanık yeterli olmayabilir. Yakında ek kanıtlar bulacağım. Böylece babanın intikamını alabiliriz.”
 
Babasının bahsedildiğini duyunca Xu Yao’nun yüzü daha da soldu. “Teşekkür ederim, Ekselansları.”
 
Xiahou Bo şefkatle omzuna hafifçe vurdu, “İmparatorluk Eğitmeni Wei düştüğünde, babanın geri dönebilmesi için gerekli düzenlemeleri yapacağım.”
 
Xu Yao başını eğdi ve Xiahou Bo’nun yüz ifadesini görmesine izin vermedi.
 
Tiranın sözleri zihninde yankılandı, “Yaşlı Xu’yu geri getirmeye yalnızca ben cesaret edebilirim. Prens Duan bunu yapmaz; çünkü vicdanı rahatsızdır ve gerçeğin ortaya çıkmasından korkar. Artık işine yaramaz hâle geldiğinde baban, sürgünde ‘tesadüfen’ ölecek. Buna inanıyor musun?”
 
Buna inanıyor muydu?
 
Merhum İmparator’a hizmet etmiş, inatçı bir sadık olan babası, her zaman o tiranı tüm kalbiyle desteklemişti. Buna rağmen sonunda böylesine sefil bir duruma düşmüştü. Xu Yao, İmparator’un aptallığından nefret ediyordu; İmparatorluk Eğitmeni Wei’nin ihanetinden ise daha da fazla nefret ediyordu.
 
Ancak İmparatorluk Eğitmeni Wei gibi son derece temkinli birinin, o zamanlar babasına açıkça meydan okumaya ve ona kumpas kurmaya nasıl cesaret edebildiğini hiç düşünmemişti.
 
Birkaç gün sonra, genç Veliaht Prens’in doğum gününde Dul İmparatoriçe onun şerefine görkemli bir ziyafet düzenledi.
 
Prens Duan da ziyafete katıldı.
 
Onun gelişiyle birlikte Dul İmparatoriçe’nin hizbindekilerin hiçbiri onunla konuşmadı. Xiahou Bo alçakgönüllü ve nazik tavrını korudu. Genç prense zarifçe bir doğum günü kutlama mesajı okuduktan sonra müsaade isteyerek erkenden ayrıldı.
 
Gece boyunca dolaştı ve sonunda Soğuk Saray’ın yakınlarında bulunan, ıssız, küçük bir avluya ulaştı.
 
Burası Xie Yong’er ile kararlaştırdıkları gizli buluşma yeriydi. Gölge Muhafızları bölgeyi önceden araştırmış, güvenli olduğunu doğrulamış ve ilerlemesi için ona işaret vermişlerdi.
 
Xiahou Bo, uzun zamandır terk edilmiş olan eve girdi.
 
Oda karanlıktı; hiçbir ışık yanmıyordu. Xie Yong’er pencerenin yanında duruyordu. Ona dönerek gülümsedi. “Ekselansları.”
 
Xiahou Bo şefkatle konuştu, “Yong’er, uzun zaman oldu. Nasıl bu kadar zayıfladın?”
 
Pencerenin altındaki sık yabani otların arasında saklanan Yu Wanyin küçümseyerek düşündü, “Prens Duan’dan beklendiği gibi.”
 
Yu Wanyin bir saattir çimenlerin arasında yatıyordu. Gölge Muhafızları gelmeden önce buraya yerleşmişti. O akşam hafif bir akşam esintisi vardı. Sakin bir şekilde yere uzanmış, düzenli nefes alışverişinin rüzgârın sesiyle örtülmesini sağlamıştı.
 
Bu buluşma yeri gerçekten gizli olsa da Yu Wanyin’in hikâyeyi okurken edindiği bilgilerden kaçamazdı.
 
Bu gizli buluşma, tesadüfen hatırladığı ‘Ruh Göçü: Şeytanın Sevgili Eşi’ adlı romanda ayrıntılı olarak anlatılmıştı. Her şey orijinal metindeki gibi ilerlerse Xiahou Bo çok geçmeden Xie Yong’er ile İmparatorluk Eğitmeni Wei hakkında konuşacaktı.
 
Nitekim pencereden konuşma parçaları duyulmaya başladı, “...Son zamanlarda İmparatorluk Eğitmeni Wei’nin oğlu sokaklarda atını pervasızca sürerek sıradan bir vatandaşı öldürdü. Ölen o vatandaş, yozlaşmış yerel tuz müfettişinin yolsuzluk ve haraç suçlarını şikâyet etmek üzere başkente gelmişti.”
 
“Bir şikâyetin önünü kesmek ciddi bir suç mu?” diye sordu Xie Yong’er.
 
“Kesinlikle öyle,” diye yanıtladı Xiahou Bo, “Tuz müfettişi bunu bildiği için gizlice İmparatorluk Eğitmeni Wei ile iletişime geçti. Oğlunu korumak amacıyla onunla işbirliği yaparak olayı örtbas etmeye çalıştı. Bu vakayı ortaya çıkarıp İmparatorluk Eğitmeni Wei’yi mahkûm etmek istiyoruz ama bir kanıta ihtiyacımız var.”
 
“Ne tür bir kanıt?”
 
“Paha biçilemez bir hazine, bir Buda Sarirası.* Bu eşya, tuz müfettişinin hesap defterinde İmparatorluk Eğitmeni Wei’ye verilen bir rüşvet olarak kaydedilmiş. Ancak adamlarım Wei ailesinin konutunu aradılar ve onu bulamadılar. Saraya gönderilmiş ve kız kardeşi Soylu Eş Wei’ye verilmiş olabilir...”
 
*舍利子 shèlìzi: Genellikle keşişlerin ve ruhani üstatların yakıldıktan sonra geriye kalan küllerinde bulunan, kristale veya inciye benzeyen küçük bir Budist kutsal emanetidir. Kötülükleri uzaklaştırmak ve kutsama getirmek amacıyla kullanılır.
 
Xie Yong’er bunları dinlerken ‘Doğu Rüzgârında Gece Bin Ağaç Çiçek Açar’ adlı romanda Soylu Eş Wei’nin tapınak odasında fildişinden oyulmuş bir bulmaca bilyesinin bulunduğunun anlatıldığını hatırladı. En içteki kutsal odasında saklanan, iç içe geçmiş beş küreden oluşan bu zarif süs eşyasının içinde aslında kutsal emanet bulunuyordu.
 
“Onu senin için çalacağım,” diye teklif etti Xie Yong’er.
 
Çalılıkların arasından dinleyen Yu Wanyin, “……”
 
Sen gerçekten fazlasıyla adanmışsın.
 
Kadın başkarakter olarak görülenler bile bu kadar çabalıyordu. Senden daha iyi olanlar bile hala senden daha fazla emek sarf ediyordu.
 
Yine de Xie Yong’er’in deli gibi aşık ses tonuna bakılırsa Xiahou Bo’ya gerçekten gönlünü kaptırmış gibi duruyordu.
 
Yu Wanyin içinden sessizce hayıflanıyordu.
 
Xiahou Bo kıkırdadı, “Çalmak mı? Yong’er, o kutsal emanetin Soylu Eş Wei’de olduğundan nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?”
 
Xie Yong’er tereddüt etti, ardından kekeleyerek cevap verdi, “Ekselansları bunu çıkardıysa doğru olmalı.”
 
“Bana gereğinden fazla değer veriyorsun,” dedi Xiahou Bo gülümseyerek.
 
Çimenlerin arasında Yu Wanyin kendi uyluğunu çimdikledi. Gülmesini bastırmak için değil, sakin kalabilmek için.
 
Birden bir şeyin farkına vardı: Xiahou Bo, ruh göçü geçirmiş biri olamazdı.
 
Eğer o da aynı seviyede olsaydı, yani ‘Ruh Göçü: Şeytanın Sevgili Eşi’ romanını okuyup buraya ruh göçüyle gelmiş olsaydı, Xie Yong’er’i kendisi gibi başka bir ruh göçü geçirmiş kişi olarak tanır ve hemen onunla ittifak kurardı. Bunun aksini düşünmek için hiçbir sebep yoktu.
 
Yalnızca ‘Doğu Rüzgârında Gece Bin Ağaç Çiçek Açar’ romanını okumuş olsaydı bile her şeyi bir bakışta anlaması gerekirdi. O kitapta Xie Yong’er’in Xiahou Bo ile hiçbir husumeti yoktu; dolayısıyla o durumda da birlikte hareket ederlerdi.
 
Oysa hâlâ gereğinden fazla resmî ve eski bir dille konuşuyorlardı. Xie Yong’er de Xiahou Bo’yu sanki hikâyedeki asıl karaktermiş gibi kandırmaya çalışıyordu.
 
Demek ki o, asıl Xiahou Bo’ydu.
 
Konuşmaları ‘Ruh Göçü: Şeytanın Sevgili Eşi’ romanındaki metinle örtüşüyordu. Bu da ikisinin de senaryodan sapmadığını doğruluyordu.
 
Başka bir deyişle, Yu Wanyin’in dört ruh göçü geçirmiş kişinin aralarındaki anlaşmazlıkları bir kenara bırakıp bir araya gelerek mahjong oynayabileceğine dair son umudu da suya düşmüştü.
 
Yine de aklında bir soru kalmıştı: Eğer Xiahou Bo asıl Xiahou Bo ise neden özellikle onunla görüşmek istemişti?
 
Yoksa bunun tek sebebi, İmparator’un gözdesi olan cariye hâline gelmesi miydi?
 
Ya da Xie Yong’er, aralarında doğabilecek olası bir romantik ilişkiyi engellemek için onun hakkında bir şeyler söylemiş ve farkında olmadan Xiahou Bo’nun ilgisini mi uyandırmıştı?
 
Yu Wanyin düşüncelere dalmışken bir anlığına nefesini kontrol etmeyi unuttu. Derken çimenlerin arasından yaklaşan ayak seslerini duydu.
 
Nefesini tuttu; terlemeye başlamıştı.
 
Ayak sesleri giderek yaklaştı ve titrek bir meşale taşıyan biri görüş alanına girdi. Yu Wanyin, çimenlerin arasından yüzünü güçlükle seçebildiği bu kişiyi belli belirsiz tanıdı.
 
O, Xu Yao’ydu.
 
Hâlâ Prens Duan’ın muhafızlarından biri kılığına girmiş olan Xu Yao, onun başında dikiliyordu. Yu Wanyin onun yanından geçip gitmesi için içinden dua ederken Xu Yao durdu, gözlerini aşağı indirdi ve çimenlerin arasından onunla göz göze geldi.
 
Yu Wanyin nefesini tuttu. Kalbi neredeyse göğsünden fırlayacaktı.
 
Evden sakin bir ses yükseldi. “Ne oldu?”
 
Xu Yao bir an duraksadı, ardından meşaleyi söndürdü, “Ekselansları, görünüşe göre bir saray hizmetkârı yaklaşıyor.”
 
Xiahou Bo iç çekti ve gönülsüzce Xie Yong’er’e veda etti.
 
Herkes ayrıldıktan, hatta Xie Yong’er’in ayak sesleri bile uzaklaşıp kaybolduktan sonra Yu Wanyin nihayet derin bir nefes aldı ve göğsünü sıkıca kavradı.
 
Xu Yao onu görmüş ama Prens Duan’ı kandırmayı seçmişti. Aralarına nifak sokma planları büyük bir başarıya ulaşmıştı!
 
Yu Wanyin, Xie Yong’er’in Soylu Eş Wei’nin sarayına nasıl sızıp kutsal emaneti çalacağını merak ederek orijinal metni hatırlamaya çalıştı. Ancak ertesi gün hizmetçisi Xiao Mei öfkeyle gelip haber verdi, “Duyduğuma göre Cariye Xie ve birkaç kişi daha Soylu Eş Wei’yi ziyarete gitmişler. Bir yandan da durmadan sizin hakkınızda kötü konuşmuşlar!”
 
Yu Wanyin, “…”
 
Demek planları benim hakkımda kötü konuşmaya dayanıyor.
 
Hem benim hakkımda kötü konuşup hem de kutsal emaneti çalmak… Xie Yong’er, sen gerçekten bir başkasın.
 
Öğleden sonra durum birdenbire dramatik bir hâl aldı. Soylu Eş Wei büyük bir yaygara kopardı ve bir grup muhafızı yanına alarak iç sarayda arama yapmaya başladı. O sabah ağırladığı tüm eşleri tek tek aradı. Bu durum ortalığı öyle bir karıştırdı ki hatta Dul İmparatoriçe’nin bile kulağına gitti.
 
Nedenini soranlara Soylu Eş Wei bir mücevherini kaybettiğini ve hırsızlık yapıldığından şüphelendiğini söyledi. Ardından Dul İmparatoriçe ile özel olarak görüştü. Kutsal emanetin kaybolduğu açıktı.
 
Dul İmparatoriçe durumun ciddiyetini anlayınca gözlerini kapadı ve Soylu Eş Wei’nin ortalığı karıştırmaya devam etmesine izin verdi.
 
Sonuç olarak sayısız hadım kırbaçlandı, sayısız hizmetçi tokatlandı.
 
Yu Wanyin bu kargaşayı izlemeye gitmedi. Bunun yerine yan salonda oturup kavun çekirdeği yedi. Beklenmedik bir şekilde bir hizmetçi gelip avlusunda bir hırsız yakalandığını haber verdi.
 
Yu Wanyin avluya gittiğinde köşeye sıkıştırılmış, tanımadığı tuhaf küçük bir hadımla karşılaştı. Hadım başını öne eğmiş, titriyordu ve neden gizlice içeri girdiğini söylemeyi reddediyordu.
 
Her durumda ilk olarak Xie Yong’er’den şüphelenmeye alışmış olan Yu Wanyin, komployu hemen tahmin etti.
 
Hadımın ayaklarının yanındaki toprağın hafifçe bozulmuş olduğunu fark etti.
 
Yu Wanyin gülümseyerek küçük hadımı nazikçe serbest bıraktı, ardından herkesi gönderdi. Yalnız kalınca toprağı kazdı ve düzensiz şekilli bir boncuk buldu.
 
Çalıntı eşyayı benim sarayıma saklıyor ki ortaya çıkarsa suçu bana atabilsin. Xie Yong’er, sen gerçekten de bir başkasın.
 
Daha sonra Eş Wei’nin kopardığı yaygara giderek büyüdü ve sonunda Yu Wanyin’in konutuna kadar ulaştı.
 
Soylu Eş Wei, Yu Wanyin’in üzerine en kalabalık ekibiyle geldi. Bir grup avluda toprağı üç fit* derinliğe kadar kazarken başka bir grup Yu Wanyin’in özel odalarını didik didik aradı. Bir diğer grup ise Yu Wanyin’i tutup üzerini aradı.
 
* 3 fit, 0,9144 metre (yaklaşık 91,4 santimetre) eder.
 
“İmparator artık Dul İmparatoriçe’ye hesap veriyor.” Soylu Eş Wei küçümseyerek güldü, “Artık kimse seni kurtaramaz, seni küçük sürt*k!”
 
“Ne büyük talihsizlik, bugün işimi erken bitirip dinlenmeye çekilmiştim.” Xiahou Dan’ın sesi duyuldu.
 
Soylu Eş Wei, “?”
 
Soylu Eş Wei sürüklenerek götürüldü.
 
Gece geç saatlerde Yu Wanyin bir yemek kutusunu hizmetçisine uzattı, “Bunu Cariye Xie’ye götür ve kendisine gece atıştırmalığı olarak benim hazırladığımı söyle.”
 
Xie Yong’er yemek kutusunu açtığında içinde sade, beyaz bir çörek vardı.
 
Çöreği ufalayınca içindeki kutsal emaneti buldu.
 
Ertesi sabah divanda, Prens Duan’ın hizbinden bir temsilci İmparatorluk Eğitmeni Wei’yi zimmete para geçirme ve adaleti engellemekle suçladı. Ellerinde kesin kanıtlar ve tanıklar vardı.
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei, İmparatorluk Adalet Mahkemesi’ne gönderildi; Soylu Eş Wei ise Soğuk Saray’a yollandı.
 
Yu Wanyin kütüphaneye giderken aralarında Xie Yong’er’in de bulunduğu bir grup eşle karşılaştı.
 
Xiahou Dan yıllardır ya cariyerlerini görmezden gelmiş ya da onları öldürmüştü ve herkes sessizce buna katlanmıştı. Ancak Yu Wanyin’in birdenbire ortaya çıkması ve gördüğü ilginin diğerlerinin sefil durumuyla böylesine keskin bir tezat oluşturması, içlerinde büyük bir kinin birikmesine yol açmıştı.
 
Yu Wanyin’i gören en kıdemli eş olan Eş Shu söze girdi, “Ha! Soylu Eş Wei düştüğüne göre birileri kendini pek keyifli hissediyor olmalı. Ama bakalım bu güzel günler daha ne kadar sürecek…”
 
Yu Wanyin içgüdüsel olarak etrafına bakındı. Xiahou Dan’ın birdenbire ortaya çıkıp birini sürükleyerek götürüp götürmeyeceğini kontrol ediyordu.
 
Xiahou Dan orada değildi.
 
Eş Shu daha da alaycı bir tavır takındı, “Eş Yu, birini mi bekliyorsun? Gerçekten de böyle mi düşünüyorsun?”
 
“Abla, sözlerine dikkat et.”
 
Konuşan Xie Yong’er’di.
 
Eş, böylesine kayıtsız bir tavırla uyarılınca utandı. Yu Wanyin’e nefretle baktıktan sonra maiyetini yanına alıp oradan ayrıldı.
 
Xie Yong’er en arkada biraz oyalanarak kaldı ve Yu Wanyin’e dönüp bir kez daha baktı.
 
Yu Wanyin nazikçe gülümsedi.
 
Xie Yong’er tereddüt ettikten sonra dudaklarını kıpırdatarak, “Teşekkür ederim,” dedi.
 
O gün Yu Wanyin ile Xiahou Dan, İpek Ağ Örümcekleri Mağarası’nda çalışırken yaşanan dinleme olayını ayrıntılı biçimde analiz ettiler ve Prens Duan’ın hâlâ hikâyedeki asıl karakter olduğu sonucuna vardılar.
 
“Bu işleri kolaylaştırır,” dedi Xiahou Dan, “Senaryoyu bilmiyor. Dolayısıyla bu avantajdan sonuna kadar yararlanabiliriz.”
 
“Bir de Xu Yao bana karşı yumuşak davranacaktır,” diye ekledi Yu Wanyin, “Prens Duan’dan şüphe etmeye başladığı açık. Asıl hikâyede o Prens Duan’ın gözdesi olan bir stratejistti. Onu bizim tarafımıza çekebilirsek on adama bedel olur.”
 
Xiahou Dan da aynı fikirdeydi, “Ama önce aralarını iyice açmalıyız.”
 
Yu Wanyin devam etti, “İmparatorluk Eğitmeni Wei artık hapiste. Xu Yao kesinlikle babasının davasını araştıracaktır. Hatta bizzat İmparatorluk Eğitmeni Wei’yi sorgulayabilir bile. Prens Duan’a kumpas kurmak istiyorsak önceden hazırlık yapmalıyız ki hata yapmayalım. İmparatorluk Adalet Mahkemesi’ne gidip onu itirafa zorlamaya ne dersin?”
 
“Bu kulağa uygulanabilir geliyor. Aslında adamlarım Yaşlı Xu’yu çoktan buldu ama kendisi yaşlı ve güçsüz. Sürgündeyken gördüğü eziyetler yüzünden aklını yitirmiş; artık kimseyi tanıyamıyor.”
 
“Ne trajik.”
 
“Gerçekten çok trajik.”
 
Yu Wanyin iç çekti, “Boşuna acı çekmiş olmamalı. Yaşlı Xu’nun geri dönüş yolunda Prens Duan’ın onu zehirlediğini ve onun bu hâle gelmesine bunun sebep olduğunu öne sürsek nasıl olur?”
 
Xiahou Dan bu fikri övdü, “Harika.”
 
Kötü adamlar birbirlerine beşlik çaktılar.
 
İmparatorluk Adalet Mahkemesi’nin hapishanesi, yüksek rütbeli memurları tutuklamak için kullanılan yerdi. Derinlere inildikçe güvenlik önlemleri giderek daha da sıkılaşıyordu. En dipteki hücreler zifiri karanlıktı; yalnızca birkaç meşale etrafı aydınlatıyordu.
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei bir köşeye sinmişti. Ayak seslerini duyunca başını kaldırıp baktı ve işlemeli, ejderha motifli iki saray çizmesi gördü.
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei afalladı. Aceleyle diz çökerek tiranın önünde yalvarma faslına başladı, “Majesteleri, bana iftira atıldı! Ben her zaman sadık kaldım ve yalnızca Majesteleri’nin endişelerini gidermek istedim. Fakat şu hainler…”
 
Xiahou Dan birkaç kelimeden sonra sözünü kesti ve konuşmayı hızlandırarak asıl konuya geçti, “Benim için son bir şey yap, ben de aileni güvende tutayım.”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei kaderinin mahvolduğunu anladı ve gözyaşlarını güçlükle akıtarak aceleyle yalvardı, “Lütfen yalvarışımı dinleyin! O zaman Tuz Müfettişi…”
 
“Peki, sana kimin ihanet ettiğini biliyor musun?” Xiahou Dan yine sözünü kesti.
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei, “…”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei titreyerek başını kaldırdı. İmparator’un yüzü karanlığın ardında gizlenmişti; yalnızca silueti seçilebiliyordu. Yine de bu yüzdeki ifadenin tanıdığı o tiranın ifadesi olmadığından emindi.
 
“Sana ihanet eden kişi,” diye Xiahou Dan devam etti, “Prens Duan’ın emriyle hareket ediyordu. Kanıtları toplayan da Xu Yao’ydu. Onu hatırlamıyor olabilirsin. Kendisi Yaşlı Xu’nun oğlu ve şimdi Prens Duan’ın stratejisti. Entrika kurma konusunda oldukça yeteneklidir.”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei şaşkına döndü, “O hâlâ hayatta mı?”
 
Xiahou Dan küçümseyerek güldü, “Yaşlı Xu gözden düştüğünde Prens Duan gizlice Xu Yao’yu kurtardı ve onu seni ömür boyu düşmanı olarak görmesi için yetiştirdi. Seni devirmek için yıllardır komplo kuruyorlar.”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei başını eğdi, dudaklarını kanayana kadar ısırdı.
 
Xiahou Bo!
 
İmparator’un soğuk, neredeyse sıkılmış gibi çıkan sesini duydu, “Komik, değil mi? Sevgili İmparatorluk Ağabeyim önce Xu ailesini ortadan kaldırmak için seni kullandı, şimdi de seni ortadan kaldırmak için Xu ailesini kullanıyor. Gerçekten de kusursuz bir denge, eşi benzeri yok.”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei bayılacak gibi hissetti.
 
İmparator biliyordu.
 
İmparator biliyor muydu?!
 
Yıllar önce Dul İmparatoriçe’nin hizbine katıldığında o kadar korkak ve beceriksizdi ki hiçbir nüfuz elde edememişti. Yaşlı Xu’nun görevden alınmasını gizlice öneren kişi Prens Duan olmuş, hatta kusursuz görünen kanıtların sahtesini hazırlamasına bile yardım etmişti.
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei, kariyeri boyunca tehlikenin ortasında servet kazanabileceği yalnızca tek bir şey yapmıştı.
 
Ve başarmıştı. Dul İmparatoriçe’nin gözüne girmiş ve makamını yükseltmişti.
 
Ve bütün bu süre boyunca İmparator, sanki bir tiyatro oyunu izler gibi sessizce her şeyi seyretmiş miydi?
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei titredi. Tamamen umutsuzluğa kapılmıştı ve kendini savunacak cesareti kalmamıştı, “Ölmeyi hak ediyorum… Artık hiçbir çıkış yolum yok. Yalnızca şunu sormak istiyorum: Majesteleri bütün bunları nasıl öğrendi?”
 
Acaba hepsi tarafından aptal yerine konan bu tiran, delilik numarası mı yapıyordu?
 
Ama her şeyi biliyorsa neden sabredip sadık bakanlarının ortadan kaldırılmasına göz yummuştu?
 
“Ah, yalnızca tahmin yürütüyordum. Sana itiraf ettirmeyi başardım, değil mi?”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei, “…”
 
İmparatorluk Eğitmeni Wei, “?”
 
Xiahou Dan arkasını dönüp uzaklaştı, “Xu Yao sorarsa ona gerçeği anlat. Ailenin hatırı için bunu bir düşün.”

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi