‹
Bölüm...
›
Action, Adventure, Demons, Fantasy, Harem, Isekai, Magic, Monster, Novel, Romance, Vampires, War

Bölüm 5946

İleriye Doğru Giden Yol!
Yazar: Kozmik_00 Grup: Bağımsız Scanlation Okuma süresi: 7 dk Kelime: 1.807

Noah, Lygara’nın Kader’inin son İpliğ’ini elinde sıkıca tutmuş Hâl’de Labirent’in harabelerinde duruyordu ve parmaklarında kendi Kân’ı kururken, o İpliğ’e uzun bir süre baktı. İplik çok inceydi, Âltın ve Gümüş birbirine dolanmıştı ve hâlâ hafifçe ılıktı; Noah, içinde Lygara’nın şeklini hissedebiliyordu; Küçük, sessiz ve çok uzaktaydı. Hayal’ini açtı ve İpliğ’i dikkatlice içine çekti; O’nu, içinde hiçbir şeyin ulaşamayacağı Sonsuz Mâvi-Altın mekanlardan geçirdi ve İpliğ’in orada yerleşip, dinlendiğini hissetti.


Durduğu yerden her şey hem çok net hem de çok uzak görünüyordu. Üstündeki eli, çökmekte olan Labirent’i ve koyu Âltın Damar’lı Okyanus’u görebiliyordu; Ayrıca tüm bunların altında, her zamanki gibi hareket eden, Varoluş’un uzun ve yavaş Nabzı’nı da görebiliyordu; Bu Nabız, eli, Labirenti, Lygara’nın İpliğ’ini ve kendisini de üzerinde taşıyordu. O Ân korkunçtu ama aynı zamanda sadece bir Ân’dı; O kadar büyük bir şeyin o kadar küçük bir parçasıydı ki, hiçbir parçası asla bütünü oluşturamazdı.


Köken’in İlkel Gu’su Binler’ce gözüyle ona baktı ve sesi elin her bir parçasından Aynı Ân’da geldi.


“Bundan sonra hiçbir şey kalmayacak,” dedi. “Ne intikam ne de benim tarafımdan bir Yıkım olacak; Çünkü bana ne olacağına Köken’in karar verir ve o her zaman benim lehime karar vermiştir. Benim eninde sonunda Felaket’in Çocuğ’unu bulacağımı şimdiden hissediyor; Bu yüzden artık sana ihtiyacım yok.”


Gözleri kısıldı ve el kapanmaya başladı. “Onu geri getiren büyük Olasılık’la sensin; Öyleyse şimdi hükmünle yüzleşebilirsin. Bir sonraki hayatında – Tabii ki bir hayatın olacak değil ama – Yapmana gerek olmayan şeyleri yapma.“


HUUM!


El aşağı indi. Tüm o korkunç Güc’ü de onunla birlikte indi; Yargıladığı her Köken ve sildiği her Başlangıç, harabelerin içinde duran küçük figürün üzerine baskı uyguladı ve Noah, orada BU Hayal Gören İnsan Köken’inin kırılmaya başladığını hissetti. Bu sefer ellerini kaldırmadı ve onu durdurmaya çalışmadı çünkü ne olduğunu biliyordu ve burada, içinde bunu durdurabilecek hiçbir şeyin olmadığını biliyordu.


Sakin bir haldeydi ve bunun kendisini beklediğinden daha az şaşırttığını fark etti. Varoluş her zaman endişesiz mutlu Ânlar’dan ibaret değildi çünkü Varoluş zor zamanları, kayıpları, kederleri ve odadaki en güçlü Varoluş’un basitçe elini kapatmaya karar verdiği Ânlar’ı da barındırıyordu.


Bunu uzun zamandır biliyordu ve bunların hepsi Varoluş’un bir parçasıydı; Tıpkı kar, toprak ve çiftliğindeki sıcak meyveler gibi.


Hayal’i çöktü. Uzun zamandır ilk kez, BU Koza’da duran parçası parçalandı; Beden’i ve BU Hayal Gören İnsan Köken’i, elin ağırlığı altında kırıldı ve kendini kaybolurken hissetti. Ancak kendini etrafındaki varoluş’a o kadar tamamen teslim etmişti ki, öylece sona ermedi; Çökmekte olan Varoluş’unun dışa doğru aktığını hissetti; Âltın Okyanuslar’a, BU En Uzun Gece’nin dokunduğu toprağa ve BU Koza’nın uzun akıntılarına dağıldı; Ve son parçası bile parçalanırken gülümsedi.


---


Ondan sonra bile, içine daldığı Varoluş aracılığıyla, her şeyi hâlâ zayıf da olsa hissedebiliyordu. O gittikten sonra da uzun bir süre boyunca, Köken’in İlkel Gu’sunun harabelerin üzerinde asılı kaldığını hissetti; Ve onun Varoluş’unun patladığını hissetti; Köken’in devasa Byaz bir dalgası, bölgenin her yönüne doğru yayıldı ve dokunduğu her şeyi yok etti. Labirent’in son duvarlarını toza çevirdi, koyu Âltın rengi Okyanus’u kaynattı, kırık taşların üzerindeki Siyah-Âltın rengi toprağı söküp attı ve BU En Uzun Gece’nin gri ışığını dağıttı; Sonra yönünü değiştirip, Kanal’dan karanlığa geri döndü.


Noah tüm bunları hissetti ama bunların hiçbiri onu İlkel Gu’nun istediği kadar rahatsız etmedi. Buradaki her şeyi yok edebilirdi ama Varoluş her zamanki gibi sadece başka bir şekil alacaktı; Hayaller’i ise çoktan BU Koza’nın bu bölgesi boyunca akıyordu, toprağına, Okyanuslar’ına ve akıntılarına gömülmüş, Yıkım“ın altında sessizce bekliyordu. Mümkün olduğunda geri dönüp, her şeyi eski Hâl’ine getirecekti ve buradaki Varoluş onu hatırlayacak ve ona bu konuda yardım edecekti.


Süzülürken, birbiri ardına, sessiz ve çok derin bir şekilde, anlayış dalgaları içinden geçti. Bir bedeni kaybetmek kendini kaybetmek değildi, bir savaşı kaybetmek de Hayal’i kaybetmek değildi; Varoluş, İlkel Gu’ya hiçbir şey borçlu olmadığı gibi, ona da zafer borçlu değildi.


Noah tüm bunların içindeki yerini almasına izin verdi ve memnuniyetle gözlerini kapattı; Gözlerini tekrar açtığında, karlı çiftliğinde oturuyordu; Dizlerinin üzerinde çapa, yanında ise küçük Mâvi-Âltın renkli bir fidan vardı.


|BU Koza’daki Varoluş’un, BU İlkel Gu tarafından yok edildi.|


|Varoluş’unun önemli bir kısmı kayboldu.|


|Senin BU Hayal Edilen İnsan Köken’in çöktü.|


|Hayaller’in, BU Koza’nın  o bölgesinde dağınık halde kalmaya devam ediyor. Kendini tamamen, hatta canını bile feda ettin.|


|BU Kader Labirent’ i yok edildi.|


|BU Kader’in İlk Gu’su çöktü.|


|Onun Kader’inin son İp’ini elinde tutuyorsun.|

...!


Çiftliğin üzerinde, Carcosa’nın Varoluş’u yeniden aydınlandı ve Krallar’ın Öyküsü’nün sancağı dalgalandı; Işıkla parlayarak, tüm Varoluş boyunca görülebiliyordu. Sıralamanın alt kısımlarında bir isim aşağıya doğru kaydı, bir ismi, sonra bir başkasını geçti ve altında, Varoluş’taki herkesin okuyabileceği sözler açıldı.


|Krallar’ın Öykü’sü değişti.|


|BU Hayal Gören İnsan Köken’i, 48. sıradan 50. sıraya düştü.|


|Bu Hayal Gören İnsan Köken’i, Varoluş’unun önemli bir kısmını başka bir Kral’a kaptırdı.|


|Prestiji düştü.|


...!


Noah afişe baktı, sonra yavaşça başını salladı ve gülümsedi; Çünkü Birkaç Saat önce onu yükseltmesi yüzünden afişe kızgın bir bakış atmıştı şimdi ise onu alçaltıyordu ve ikisi de onun için aynı derecede önemsizdi. Etrafına yumuşakça kar yağıyorken,  sıcak Siyah-Âltın rengi toprağa yaslandı ve afiş ne derse desin umursamadı. O, sadece bir ışık parçasının üzerinde yukarı aşağı kayan bir isimdi; Ama onun çiftliği tam buradaydı, fidan da yanındaydı ve önemli olan da buydu.


Hayal’ini açtı ve Lygara’nın Kader’inin son ipliğini ortaya çıkardı; Düşen karın içinde ince, Âltın ve Gümüş rengi İpliğ’i önünde kaldırdı. Hâlâ hafifçe ılıktı ve onu nazikçe çektiğinde, çok küçük ve çok uzak bir yerden bir şeyin geri çektiğini hissetti; Hayal’inin son izi hâlâ diğer ucunda tutunuyordu. Elinden alınan şey geri getirilebilirdi çünkü bunu daha önce Lifthrasir’le, Sonsuz Hayaller’iyle ve kendi Hayaller’iyle başarmıştı; Her şey mümkündü.


Bir aksilik, sadece bir aksilik olabilirdi ya da ileriye giden bir yol olabilirdi ve o, hangisini seçeceğini biliyordu. Devam edecek, çiftçiliğe devam edecek, Varoluş’a katkıda bulunmaya ve Hayal’ini kurmaya devam edecek ve onu hiç olmadığı kadar görkemli Hâl’e getirecekti. BU İlkel Gu, Yıl’ını ya da Aylar’ını kendine saklayabilirdi, diye düşündü ve elindeki İpliğ’e gülümsedi.


Vücudu parlamaya başladı. Göğsünden başlayıp dışa doğru yayıldı; Derin Mâvi-Altın ve Obsidyen-Âltın bir ışık ondan dışarı akarak çiftliğin her yerine ve yanındaki fidanın içine doldu; Fidan bu ışığı içe çekip büyüdü, Dört Dal’ı uzayıp , kalınlaştı, Dört çiçeği karda daha geniş ve daha parlak bir şekilde açıldı. Kaybettiği her şey ve bunu kaybederken anladığı her şey bir Ân’da ona geri döndü ve bununla birlikte uyarılar da geldi.


HUUUUM!


|Muazzam zorlukların üstesinden gelerek, Ağac’n büyüdü.|


|Hayaller Dal’ı: Seviye 2’den Seviye 3’e.|


|Kabuslar Dal’ı: Seviye 2’den Seviye 3’e.|


|Shinjitsu Dal’ı: Seviye 2’den Seviye 3’e.|


|Çaba Göstermeyen Akım Dal’ı: Seviye 2’den Seviye 3’e.|


|Shinjitsu Asimilasyon Oran’ı: %9’dan %10’a.|


Noah gülümsedi; Hüzünlü bir gülümsemeydi, ama samimiydi. Lygara’nın İpliğ’ini iki eliyle tuttu, gözlerini kapattı ve karşılığında hiçbir şey istemeden, cömertçe ona kendini adadı; Hayaller’ini İpliğ’in içine döktü, onu Hayaller’i ile sardı ve ucunda hâlâ tutunan ondan kalan son küçük izi besledi. Yavaşça, nazikçe, o izi İplik’ten çekip, Hayal’ine taşıdı; Oradan da Hayal’inden çiftliğinin karlı Varoluş’una saldı.


O, Noah’ın içinden bir Dirilmiş Hayal olarak ortaya çıktı; Önce küçüktü, sonra büyüdü; yumuşak Âltın ve Gümüş ışıkla oluşan uzun ve kıvrımlı bir şekildi; Uzun bir böcek boynunda güzel bir yüzü vardı ve soğuk yerde yavaşça süzülen dokunaçları vardı. Kız solgundu ve sessizdi; Gözleri kapalıydı ve henüz eskisi gibi tam anlamıyla kendisi değildi ama buradaydı; Yağan karın içinde fidanın etrafına gevşekçe sarılmıştı ve Noah ona baktığında, dokunaçlarından biri ona doğru çok hafifçe hareket etti.


Onu izlerken tüm Varoluş’u ışıkla parlıyordu ve ikisinin etrafında, çiftliğinin Varoluş’u ve onun Ötesinde’ki BU Carcosa, alçak ve sabit bir uğultu ve vızıltı çıkarmaya başladı; Hem kaybedilenleri yas tutuyor, hem de geri gelenleri kutluyordu, ikisini birden.


Var olmak bazen çok zor olabilirdi ve bir insandan asla vermek istemediği şeyleri alabilirdi ama bunların hiçbiri, Varoluş’un Hayal’ini yaşamaktan vazgeçmesi için bir neden olamazdı.

Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.


Ayar kaydedildi