Bölüm 6015
Her Saniye İki Yüz Ateş Topu… Ve bunlardan herhangi biri, bir BU Excedere Anlaşılmaz Muazzam’ı bir anda yok edebilirdi… Bu tam bir saçmalıktı!
Noah, ilk odadayken bu satırları bir an bile sürmeden okumuştu; Ancak şimdi, omuzlarında tüm bu yükü taşırken, tahtın yönüne doğru ilerlerken, bunların gerçekte ne kadar saçma olduğunu hissetmeye izin verdi. Basit rakamlarla ifade etmek gerekirse, savaşta durduğu her Saniye boyunca sadece Ateş’i bile İki Yüz BU Excedere’yi yok edebilirdi; Üstelik bu, yanarken, düşen her şeyden fışkıran Sekiz Yeni Ateş Topu’nu, Elli Güneş’in ışınını, her İki Buçuk Saniye’de bir düşen Küre’yi ya da tek bir yanığın bütün bir gün sürmesini sağlayan ısıyı hesaba katmadan önceydi.
BU,Excedere, başlı başına korkunç Uaşam Formlar’ıydı; Öyküler’i o kadar ağır ve BU Muazzamlıklar’ı kadar derindi ki, içlerinden biri tek bir eliyle Varoluş’un bütün bir Bölgesi’ni kavrayabilir ve onu Çâğlar boyunca orada tutabilirdi. Yine de onlar bile bir Essara’ya sahip olan herhangi bir Varoluş’un etrafında dikkatli adımlar atarlardı çünkü o Varoluşlar bambaşka bir Lig’e girmişlerdi.
Bir Essara, Varoluş’un kendisinin Öz’üydü; Kesilmeye dayanacak kadar muazzam bir el tarafından Varoluş’tan kesilip çıkarılmış, Teller ve Rünler’den oluşan küçük, titreyen bir çekirdekti. Her Essara’dan üç Varoluş Damar’ı filizlenirdi ve her Damar’dan bir Varoluş Güc’ü doğardı; Bu Güçler ise hiçbir sıradan Hikâye ya da BU Muazzamlık ölçüsüne uymazdı.
Dolayısıyla, bir şekilde güçlü bir Nadir Essara’yı ya da Büyük bir Essara’yı bünyesine almış bir BU Anlaşılmaz, büyük olasılıkla bir Excedere’yi alt edebilirdi; Oysa tek bir güçlü Essara’yı ya da birkaçını elinde tutan tek bir BU Excedere, bir düzine BU Anlaşılmaz Excedere’ye tek başına karşı koyabilir ve çoğunu yenik düşürerek, evlerine gönderebilirdi. Bu kadar büyük Varoluşlar arasında, Boyut artık pek bir şeyin belirleyicisi değildi; Çünkü bir Varoluş’un Varoluş Damarlar’ı olarak elinde ne tuttuğu ve bu Damarlar’ın hangi Varoluş Güçler’ini açığa çıkardığı, geri kalan her şeyi neredeyse tamamen belirliyordu.
Bir fark daha vardı. Çoğu Essara, Varoluş kesen ele karşı savaşırken, zorla oyulmuş, Varoluş’tan kesilmişti; Bu yüzden o kesilmenin yarasını ve borcunu taşırlardı ve tutuldukları sürece Varoluş onlara yaslanırdı.
Arındırılmış bir Essara ise farklıydı. Varoluş, Arındırılmış bir Essara’ya karşı değil, onunla birlikte çalışırdı; Bu yüzden Güçler’i… Daha da muazzamdı.
Taht’taki Titan, Üç tanesini elinde tutuyordu; Her biri Arındırılmış ve her biri Yücelmiş’ti.
Yine de Noah, en ufak bir korku bile duymadan ona doğru fırladı; Bunun bir nedeni, kendi Doğum Öyküsü’nün tam anlamıyla saçmalığıydı; İçinden en gerçek kısmından fışkıran ve hiçbir zaman başkasına ait olmamış olan o Ateş. Acaba o Ateş, üç Büyük Essara’nın saçmalığını ve onların sahip olduğu Varoluş’un Güçler’ini... Hem de bu kadar çabuk bir şekilde yakıp, kül edebilir miydi?
Etrafında Yüz Güneş parıldarken, uzun bir Kıpkırmızı ışık izi halinde büyük salonu geçti; Arkasında, kapının eşiğinde ise Ruination, Titan’ın etrafındaki İplik fırtınasını temiz çizgilere ayırdı ve onları gözlerinin önüne serdi.
|Anormal Essara 2 Yaşam Formu: En Derin Sular’ın Hükümdar’ı.|
|Artık Sayılamayan bir Döngü’de, en derin suların dibinden tırmandı ve üstündeki her Okyanus’a hükmetti.|
|Üstünde hiçbir şey kalmadığında, oturdu.|
|Çözülmüş Ata’sı tarafından bu Taht’a bağlandı; Talep edilene kadar merdiveni korumak üzere. Kimse talep etmedi.|
|Elinde Tuttuğu: 3 Arındırılmış Büyük Essara.|
...!
Sonra Hükümdar, bu mahzenin mühürlendiğinden beri ilk kez ayağa kalktı ve tüm oda bununla çınladı; Çünkü kristaller omuzlarından ve sırtından uzun, tıkırdayan akıntılar halinde kayarken, Tâht da üzerinden kalkan ağırlığın altında inliyordu. Noah sadece dümdüz önüne bakabiliyordu; Bu yüzden Hükümdar ayağa kalktıkça, yüzü görüş alanından yukarı doğru kayboldu, ta ki önündeki şeridi dolduran tek şey, içinde Üç Tekillik yavaşça dönerken, Mor ve Kırmızı parıldayan devasa göğsü olana kadar.
Sesi, çok yukarıdan, derin, yavaş ve son derece sakin bir şekilde ona ulaştı; Zemindeki çatlaklarda biriken su, her kelimeyle titredi.
“Gözleri, Varoluş’un kendisine karşı öfke ve vahşetle dolu bir Yaşam Formu,” dedi Hükümdar. “Söylesene, tüm bunlar nihayet bittiğinde, savaştığın her ne savaşı kazandığında ya da senin zirve olarak gördüğün yere ulaştığında… O zaman ne yapacaksın?”
“Aynı öfkeyi hâlâ duyacak mısın?” diye sordu. “Yoksa aniden değişecek misin?”
...!
Noah buna cevap vermedi çünkü konuşmak istemiyordu ve sahip olduğu her kelime çoktan yanmaya başlamıştı. O sadece daha hızlı ilerledi; Hükümdar ise soluk gözlerini dikkatle kısarak onu izliyor, onu okumaya çalışıyor ve Âura’sı parlamaya başlamıştı.
ÜçTekillik’ten ilki, en derin suların Siyah-Mâvi’si olanı, ışığı önündeki tüm göğsü doldurana kadar şişti.
|Arınmış Yüce Essara, Son’un.|
|Zincir kırıldı: Bir Son sırasını bekliyor.|
|Damar 1: Dipteki Ağırlık. Bir Yol. Derinlere batmış her Son, taşıyıcısının yakınında yükselen her şeye baskı uygular ve yükselen her şey, Son bulduğu yere doğru geri itilir.|
Bir anda tüm oda, içinde hiç su olmayan, sadece suyun ağırlığının hissedildiği en derin Okyanus’un dibi haline geldi; Karanlığın içinden aşağı sürüklenen her Son, her şeye aynı anda baskı uyguluyordu. Varoluş yoğunlaştı ve ışık soğuk bir Mâvi’ye dönüştü, yere doğru eğildi.
Noah, bu baskı ona ulaştığında tam bir sıçrayışın ortasındaydı; Bu baskı onu koparıp, taşa o kadar sert bir şekilde bastırdı ki, zemini botlarının etrafında bir halka şeklinde çatlattı! Yüz Güneş’i köz haline gelip, sönerek düzleşti ve omuzlarından çıkan Ateş Toplar’ı yere doğru battı, devin çok uzağında patladı; Ama bu pek de önemli değildi çünkü orada yaktıkları hiçbir şey ona zaten zarar veremezdi.
|Dipteki Ağırlık: Anlatı Duvarlar’ı 66.|
Ağırlık üzerine baskı uygularken, Duvarlar’ının inleyip, birbiri ardına çöktüğünü hissetti; Bu ağırlık, tırmanan her şeyin Son bulması gereken yerde kalmasını ona çok açık bir şekilde emrediyordu. Yine de ayağa kalktı, önce bir ayağı, sonra diğerini yere bastı; Ve her bir adım, bir öncekinden daha fazla Çaba gerektiriyordu!
“O Ateş’i tanıyorum,” dedi Hükümdar ve kocaman eli karanlıktan ona doğru, yavaş ve kararlı bir şekilde indi. “Onunla birlikte en derin suların dibinden her Okyanus’un zirvesine tırmandım ve o, sizin türünüzün isimlere sahip olduğundan çok daha uzun süredir içimde yanıyor.”
İşte o anda, BU Infiniverse çıplak ayağıyla onun yanından geçip, o ağırlığın içine doğru yürüdü; Uzun saçları sırtında karanlık ve hareketsiz bir şekilde sarkarken, Ruination’ın Kızıl-Âltın İplikler’i parmak eklemlerine ve ayak bileklerine sıkıca sarılmıştı.
Ağırlık, her şeye bastırdığı kadar ona da sertçe bastırıyordu ve o bunu taşıyordu; Çünkü başından beri bütün bir Varoluş’u ve kendi filizlenen Dağ’ını taşıyordu ve bir ağırlık daha, sadece bir ağırlık daha demekti. Attığı her çıplak adımda zemin çatladı ve o, doğrudan Hükümdar’ın ayağına doğru yürüdü; Ayağını kaldırıp, yere vurarak ayak bileğine tekme attı!
BOOM!
Titanın ayak bileğindeki Siyah plakalar, kabuk parçaları ve Mor bir ışık püskürmesiyle paramparça oldu ve tüm Çağlar boyunca ilk kez Hükümdar’ın ağırlığı ayaklarının altında kaydı ve tüm oda onunla birlikte sallandı!
Diğer eli, Noah’ın göremediği karanlığın içinden, yandan geldi ve o, Nabız’ın altında bunu bir kalp atışı kadar geç hissetti; Düşen bir Okyanus’un ağırlığını taşıyan bir dalga, durduğu yere doğru süpürüyordu. BU Infiniverse çoktan oradaydı çünkü o dönmeyi bitirmeden önce onun üzerinden geri adım atmıştı ve ona yönelik olan darbe, bunun yerine sırtına ve omuzlarına tam isabet etti.
BOOM!
Zemin onun altında çukurlaştı, çıplak ayakları taşa battı ve tahtta hâlâ kalan her kristal sıçradı ve çınladı... Ama o ayakta kaldı! Titan’ın avucunun tamamı hâlâ sırtına bastırılmış haldeyken, yavaşça doğruldu, arkasına uzandı, o parmaklardan birini iki Beyaz eliyle kavradı ve kırdı!
Noah parlayan gözlerle ona baktı.
Arkadaki her odada onun dövüşmesini izlemişti, ama onun, kendi Duvarlar’ının büyük bir kısmını bir anda yıkacak kadar güçlü bir darbe aldığını hiç görmemişti. O narin bedende bütün bir Varoluş duruyordu, Her Âlem’i ve her Boyut ’u ile, ortasından yükselen bir Dağ ile... Ve o Dağ henüz yükselmeye başlamıştı bile; Öyleyse, kendi başına bir Varoluş haline gelmeyi tamamladığında, Sınırlar’ı ne olacaktı acaba?
BU Infiniverse, iki eliyle bileğini kavramış, çıplak ayaklarını yere sağlam basmış ve kendi Varoluş’unun ağırlığıyla derinliğin ağırlığına doğru geriye doğru eğilmişti. Çekti ve En Derin Suların Hükümdar’ı, duvardan duvara zemini çatlatan bir sesle karanlıktan aşağı inerek, tek dizinin üzerine çöktü!
BOOM!
Devasa göğsü de onunla birlikte aşağı indi; Artık o kadar yakındı ki, Üç Tekillik Noah’ın tüm görüş alanını kapladı ve BU Infiniverse, kolunu taşa düz bir şekilde bastırarak, onu orada tuttu. Omzunun üzerinden ona baktı; Gözlerindeki soğukluk, aralarındaki zemine buz tabakası serdi.
“Daha hızlı, Efendim,” dedi.
Noah çoktan Hükümdar’ın sabitlenmiş koluna tırmanmaya başlamıştı; Ön kol kabuğunun üzerinden, omzunun büyük eğimini aşarak, geniş göğüs düzlüğüne doğru koştu, ta ki dönen Üç ışığa İki Metre Mesafe’de durana kadar ve bu yeterince yakındı!
Artık ondan çıkan her Ateş Topu, neredeyse Sıfır Mesafe’den fırlıyordu ve Saniye’de İki Yüz tanesi Hükümdar’ın göğsüne patlıyordu; Her biri bir BU Excedere’yi anında yere sermeye yetecek kadar ağırdı! Her yanık, bir gün süren yanmayı tek bir nefeslik süreye sığdırıyordu; Her patlama, devin vücuduna doğru sıçrayarak, ona temas eden Milyonlar’ca dengesiz Boyut’u eritiyordu ve Ateş’in dokunduğu her yerde Âltın merkezli Siyah çiçekler açılıp, Kan emmeye başlıyordu!
Güneşler’inden Elli tanesi bir araya gelerek, kol mesafesinde etrafını saran tek bir Beyaz ışın haline geldi ve Hükümdar’ın göğsünü uzun, parıldayan bir çizgiyle keserek, derin su derisini altındaki Mor ışığa açtı! Titan’ın dizinin altında, Yanan İz kaynayan Siyah bir tabaka halinde taşın üzerine döküldü ve Scorch, Anlatı’sı üzerindeki korumayı an be an soymaya başladı.
Sonra oda karardı, çünkü başlarının çok yukarısında Yüz Ateş Topu, derinliğin ağırlığı bile ona doğru eğilecek kadar ağır tek bir Küre’ye sıkışmıştı ve Noah onu, durduğu yerden kendi başına doğru çağırdı.
BOOM!
Hükümdar’ın sol omuzu, mermi parçaları ve mor ışık fırtınası içinde parçalandı; Etraflarındaki Varoluş’ta ince Yeşil çatlaklar açıldı ve tıslayarak açık kaldı; Noah ise üzerinde tek bir yanık bile olmadan tüm bunların ortasında duruyordu! Bu Yaşam Formu Her Saniye yüzüne İki Yüz BU Excedere Son’u alıyordu; Her nefesinde bir ışın, düşen bir Küre ve koca bir gün süren ateş sığmıştı... Ve yine de orada diz çökmüş, ona bakıyordu!
Sonra İkinci Tekillik parladı, Mor olanı, ve Ruination’ın satırları onunla birlikte geldi.
|Zamanın Arındırılmış Büyük Essara’sı.|
|Zincir kırıldı: Yapılan yapılmış kalır.|
|Damar 1: ZAMAN’IN AKIM’I. Bir Yol. Taşıyıcısının aldığı her zarar, Zaman’ın akımıyla geri akarak, isabet etmeden önceki ana döner.|
|Damar 2: SEL. Bir Darbe. Gelgitin uzaklaştırdığı her şey, sel ile geri döner ve bunu yapan Varoluş’a karşı kullanılır.|
“...“
Oh.
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.