“Bu ciddi bir durum! Canlı yayınlamamız gereken ramen etkinliği aniden iptal edildi. Görünüşe göre organizatörler şiddetli rüzgârlar yüzünden fazla tehlikeli olduğuna karar vermiş.”
“Ne?! Ne yapacağız? Şu an beş dakikalık bir boşluğumuz var. Yayınlayabileceğimiz başka bir alternatif haber yok mu?!”
Peki…
“Kahretsin, hiçbir şey yok mu? Ne yapacağız? Öyleyse başka bir hikâyeyi daha derinlemesine kazımamız gerekecek…”
“Ah, Yönetmen, harika bir fikrim var. Az önce itfaiyenin SNS’ine yüklenen, bazı öğrencilerin birine yardım ettiği bir video hızla izlenme kazanıyor. Görünüşe göre yardıma koşanlar öğrenciler ama isimlerini bile bırakmadan gitmişler. İtfaiye de onları takdir etmek istediği için arıyor.”
“Harika. Zamanımız yok, o yüzden videonun zaten var olması süper. Bunu kullanmak istiyorum. Hemen izin alın. Televizyonda yayınlanacaksa kesin kabul ederler, sonuçta erişimimiz çok geniş.”
Her şey gerçek zamanlı olarak ilerliyordu.
※
— Polis Karakolu Dinlenme Odası —
“Az önce itfaiyeye verdiğimiz video hemen yüklendi. Hızlı çalıştılar.”
“Evet, görünen o ki eyalet meclisinin eski başkanı da işin içinde.”
“Demek bu yüzden bu kadar hızlı hareket ediyorlar.”
“Hey, Minowa, ne oldu?”
“Hayır, senin bana az önce gösterdiğin videodaki adamla ilgili. Sanki onu bir yerlerden tanıyorum.”
“Ne, kimliği şimdiden tespit edildi mi?”
“Hayır, adını bilmiyorum. Şey, Senpai… Yaklaşık bir hafta önce şehir merkezinde bir kavga vardı, bir genç tek taraflı olarak fena halde dövülüyordu, değil mi?”
“Ha, o olay mı? İlgili kişiler ortadan kaybolmuştu. Sanırım onun için sadece bir yayıncının videosu vardı.”
“Evet, açıkçası mağdur raporu da olmadığı için çözümsüz kaldı. Sence de benzemiyorlar mı?”
“Öyle mi? Pek hatırlamıyorum. Moladan sonra tekrar bakalım. Belki itfaiyeye bir iyilik yapabiliriz.”
— Lise Ayakkabılık Alanı (Ueda’nın Bakış Açısı) —
Kahretsin, bugün Pazar tatili olmalıydı ama dünün sonuçlarına sinirlenen koç bizi antrenmana zorladı. Elbette dünkü tuhaf hava hâlâ duruyordu ve Kondo-senpai de doğal olarak ortalıkta yoktu.
Dürüst olmak gerekirse, antrenman yapacak halde değildim. Aklım tamamen dağılmıştı.
Muhtemelen bir sonraki turnuvada da iyi bir sonuç alamayacağız. Herkesin paylaştığı o hava, adeta pes etmiş gibiydi.
“Tamam, hadi eve gidelim.”
Bunu söyleyip ayakkabılarımı dolapta değiştirirken kaptanın öfkeli sesini duydum:
“Hey, Mitsuda! Bunun anlamı ne? Kendini açıkla!”
Biz, alt sınıflar, ses tonundaki o alışılmadık sertlik yüzünden şaşırıp onların yanına koştuk.
Mitsuda-san’ın ayakkabılık dolabı açıktı ve yer, o fotoğraflardan kocaman bir yığınla doluydu.
Bu tuhaf manzara karşısında herkes nutku tutulmuş gibi kaldı.
“Demek sendin. Tahmin ettiğim gibi, Kondo’nun emirlerini yerine getiriyordun, kin besleyip bunu yaptın! Hayatlarımızı mahvettin. Arkamızdan kıs kıs güldüğün kesin!”
Kaptan histerik bir sesle bağırıp çağırıyordu.
“Hayır! Benim bu işlerle bir ilgim yok, bilmiyorum! Birileri onları oraya koymuş. Ben masumum, bu iftira!”
Bu sözleri duyunca Aono aklıma geldi. Sonunda biz de Kondo-san tarafından ustaca kullanılıp sahte bir suçlamanın parçası yapılmadık mı? Özellikle de söylentileri aktif olarak yayan Mitsuda-san… Bu onun karması olmalı.
“Artık sana dayanamıyorum! Artık kimseye güvenemiyorum!”
Kaptan Mitsuda-san’ı ayakkabılığa doğru itip oradan çıkıp gitti. Geri kalanımızın üzerine cenaze evi gibi bir hava çöktü.
“Bu benim oynamak istediğim futbol değil…”
Birinci sınıf öğrencisi Maehira bunu mırıldandı. Şaşkın ifadelerle ona baktık. Birinci sınıflar bu olaya pek karışmadıkları için, iç çekişmemizi sanki pis bir şeye bakar gibi soğuk gözlerle izliyorlardı.
Kahretsin, bu benim suçum değil. Bu Kondo-san’ın suçu.
Maehira ve diğerleri tek kelime etmeden gittiler.
Geriye sadece o fotoğraflar ve umutsuzluğa gömülen üst sınıf erkek öğrenciler kaldı.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
