Bir süre önce sadece biraz okumuştum, bu yüzden ayrıntıları hatırlamıyordum ama hikâye Eiji-kun’un romanıyla birebir aynıydı. Yani başka bir deyişle, bu roman onun eseriydi.
Yayımlanmasının üzerinden neredeyse hiç zaman geçmemiş olmasına rağmen, sayılar endişe verici bir hızla artıyordu. Bu, yeteneğinin dünyaya açıldığı andı. Bu roman ilginçti. İlk okuduğum anda bunu hemen anlamıştım. Alt sınıfımdaki birinin bunu yazmış olmasının yarattığı şok ve kıskançlık hâlâ içimdeydi; bu sonuçları görmek, o ateşi daha da harladı.
Hayır, hayır, hayır. Bu olamaz. Neden? Onu ezmek için hareket etmiştim, peki neden herkes onu övüyordu?
Sonuna kadar okuduktan sonra, bir roman okuru olarak bu eserin ilginçliğini dürüstçe kabul ettiğim için bile kendimden nefret ettim. Bu, roman yazarlığı yeteneğinde tamamen yenildiğimi kabul etmek anlamına geliyordu. Üstelik benden daha genç bir alt sınıfa yenilmek… Neslimin zirvesinde olan ben, geride bırakılmıştım.
Görmek istemiyordum. Ama başkaları onu nasıl değerlendiriyordu? Merak etmeden edemedim.
※
“Bu gerçekten de ilk paylaştığı eser mi? Büyük bir çaylak doğmuş.”
“Hayır, bu seviyede bir tamamlanmışlık, başka bir isimle yazan profesyonel biri olmalı.”
“Yüksek övgü kaçınılmaz.”
“Bu kadar niş bir türde bu kadar çok görüntülenme ve yorum… Bu bir kutlama!”
※
Neredeyse tamamen Eiji-kun’a yönelik övgülerle doluydu.
Halk onu doğru şekilde değerlendiriyordu. Bu sonuçlarla, bir yayınevinin harekete geçmesi ihtimali bile vardı.
Yazarın kalem adı sadece “Eiji” idi.
Kabul etmek istemedim. Edemedim. Böyle bir gerçeği kim kabul edebilirdi ki?
Hemen roman verilerimin bulunduğu klasörü karıştırdım ve yakın zamanda yazdığım, güvendiğim eseri aynı paylaşım sitesine yükledim.
Bu noktaya geldiyse, bu eserle Eiji-kun’un romanından daha yüksek bir değerlendirme alacaktım.
Aksi takdirde, özsaygım çökerdi.
Çaresizlik içinde, hayatım boyunca üzerinde çalıştığım her şeyi ortaya koydum.
Bunun, yıkımıma açılan kapı olduğunu bilmeden.
※
— Eiji’nin Bakış Açısı —
Geç olduğu için, Ichijo-san’ı eve kadar bıraktım.
Bundan sonra herkesin yüzünde gülümsemeler vardı ve mutlu bir zamandı. Sanırım benim zorbalık meselim yüzünden herkes zihinsel olarak oldukça yorulmuştu. Herkes rahatlamış olmalıydı.
“Teşekkür ederim, senpai. Eve kadar bıraktığın için.”
“Önemli değil. Senin sayende, Ichijo-san, benim romanım da iyi gitti.”
“Ben bir şey yapmadım. Hepsi senin yeteneğin, senpai. Gözlerim yanılmamış.”
Bunu söylerken gülmeye başladı.
“Gerçekten teşekkür ederim. El yazmasını kurtarmasaydın, muhtemelen yazmayı bırakırdım.”
“Öyle mi? O zaman, az da olsa karşılığını verebildiysem ne mutlu bana.”
“Bir dahaki sefere sana düzgün bir teşekkür edeyim. Birlikte pasta falan yiyelim.”
Bunu duyunca, alt sınıfım hafif yaramaz bir gülümsemeyle konuştu.
“Bu bir randevu daveti mi? Mutluyum. O zaman güzelce giyinirim.”
Bu kadar açıkça takılınca, vücut sıcaklığım bir anda yükseldi. Ben cevap veremeden memnuniyetle başını salladı ve devam etti.
“Akşam yemeği partisi çok eğlenceliydi. Böyle sıcak bir dünyaya geri dönebileceğimi hiç düşünmemiştim. Gerçekten her şey senin sayende, senpai. Sadece romanı geri almak yetmez. Ama bir konuda bencil olabilir miyim?”
Söylediği her kelimede, Ichijo-san’ın yalnızlığının sızdığını hissedebiliyordum.
Bir üst sınıf olarak yapabildiğim tek şey, kararlı bir şekilde cevap vermekti.
“Elbette,” dedim.
“Bundan sonra da bugünkü gibi, birlikte daha birçok harika anı biriktirelim.”
Gözlerinde hafif bir yaş parıltısı vardı.
“Evet, söz veriyorum.”
Düşünmeye gerek yoktu. Cevap dudaklarımdan hemen döküldü.
“Teşekkür ederim. Bundan sonra da sabırsızlıkla bekliyorum. Söz, tamam mı?”
Pembe bir söz verdik ve birbirimize gülümsedik. Bu mutlu anın sonsuza dek sürmesini diledim. Aynı duyguları paylaşarak ve rahatlatıcı bir atmosfer içinde, yavaşça yürüdük.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
