Bölüm 51

Bölüm 51: Genişleme (7)

Sera bölümünün inşası yarı yarıya tamamlanmıştı. Duvarlara monte ettiğimiz PVC
borular, su devirdaim pompaları ve tohum yatakları yavaş yavaş şekilleniyordu.
Elif ve Sinem, sistemin elektrik hatlarını çekerken, sığınağın o eski deposu
artık mor ve mavi renkli UV led ışıklarının o garip parıltısıyla aydınlanmaya
başlamıştı. Deneme amaçlı yaktığımız ilk ışıklar, sığınağa bilimkurgu
filmlerinden fırlamış bir hava katıyordu.

Ama bizim makine mühendisi Berk, başka bir “felaket senaryosu“ üzerine kafa
yormaya başlamıştı bile.

Atölyeye girdiğimde Berk’i, plazanın spor salonundan bulup getirdiği eski bir
kondisyon bisikletinin dişlilerini sökerken buldum. Etrafı dinamonolar, bakır
kablolar ve şantiyeden topladığı alternatör parçalarıyla doluydu. Osman da
yanına çökmüş, merakla onu izliyordu.

“Hayırdır Berk?“ dedim, gülümseyerek. “Bu yaştan sonra kondisyon bisikletine mi
merak saldın? Formunu mu koruyacaksın?“

Berk elindeki kurbağacık anahtarını bırakıp alnındaki teri sildi. “Yok Alphan
Abi,“ dedi. “Ben işin ’güvenlik’ kısmındayım. Şimdi, bizim elektrik sistemimiz
güneş panellerine ve o ana jeneratöre bağlı, değil mi?“

“Evet, öyle.“

“Peki, ekstrem bir senaryo düşünelim,“ dedi Berk, gözlerini kısarak. “Dışarıdaki
o devasa dolulardan biri güneş panellerini kırarsa ne olacak? Ya da o dondurucu
fırtına panelleri çatıdan uçurursa? Jeneratörün mazotu da sonsuz değil. Günün
birinde bitecek. O zaman ne yapacağız?“

“Sıçtık demektir,“ dedi Osman arkadan.

“Aynen öyle,“ dedi Berk. “İşte o yüzden alternatif enerji kaynakları kurmamız
lazım. Sistemleri çeşitlendirmeliyim. İlk olarak, plazanın çatısındaki o dar,
rüzgar alan dikey boşluklara dikey rüzgar türbini kurmayı planlıyorum.
Şantiyeden bulduğum o büyük alternatör motorlarını ve sac levhalardan büktüğüm
fan kanatlarını kullanacağım. Yukarıda rüzgar zaten deli gibi esiyor, jeneratörü
destekleyecek kadar elektrik üretebiliriz.“

“Mantıklı,“ dedim, kafamla onaylayarak. “Rüzgar yukarıda hiç kesilmiyor. Peki şu
bisiklet ne ayak?“

Berk bisiklete vurdu hafifçe. “Bu da mekanik enerji dostumuz. Bisikletin arka
tekerleğine şantiyeden bulduğum 12 voltluk bir DC dinamo bağladım. Boş oturan
herkes günde bir saat bu bisiklette pedal çevirecek. Ürettiği elektrikle
sığınağın acil durum pillerini şarj edeceğiz. Sadece telefonları şarj etmeye, el
fenerlerinin pillerini doldurmaya bile yetse kardır. Hem bacak kaslarımız
erimez, spor yapmış oluruz.“

“Ulan Berk,“ dedi Osman, gülerek. “Bildiğin köle gibi çalıştıracaksın bizi
yani.“

“Hayatta kalma köleliği koçum,“ dedi Berk sırıterek.

O sırada atölyenin kapısında bir gölge belirdi.

Murat’tı.

Günler sonra ilk defa odasından çıkmış, atölyeye kadar yürümüştü. Yüzü hala
yorgun görünüyordu ama gözlerindeki o karanlık gitmişti. Berk’in tasarladığı o
bisiklet mekanizmasına baktı.

“O dişli oranı yanlış,“ dedi Murat, içeri girerek.

Hepimiz şaşkınlıkla ona baktık. Murat’ın sesini duymak bile o kadar güzeldi ki.

Murat bisiklete yaklaştı, pedalı eliyle çevirdi. “Berk, bu dişliyle dinamo
yeterli torku alamaz. Çok yorulursunuz ama az elektrik üretirsiniz. Şantiyedeki
o büyük asansör motorunun dişlisini buraya adapte etmemiz lazım. Devir oranını
üçe katlarsak, daha az güçle daha çok akım alırsın.“

Berk şaşkınlıkla gözlerini açtı. “Harbi mi usta? Ben onu hesaplayamamıştım.“

“Hesap benim işim değil, pratik benim işim,“ dedi Murat, elini Berk’in omzuna
koyarak. “Hadi, getir o asansör dişlisini de halledelim.“

Gülümseyerek onları izledim. Murat işe geri dönmüştü. Hayata geri dönmüştü.
Berk’in o enerjik, sorgulayan kafası, Murat’ın pratik zekasıyla birleşince
ortaya muazzam bir güç çıkıyordu.

Sığınağımız genişliyordu. Sadece odalarımız değil; enerjimiz, umudumuz ve
hayatta kalma azmimiz de genişliyordu. Biz o çelik kapının arkasında, kendi
kendimize yeten bir yeraltı medeniyeti kuruyorduk. Ve bu medeniyetin sönmeye hiç
niyeti yoktu.