Kael, her gün olduğu gibi okuldaydı. Sınıfının en parlak, en keskin zekalı ve başarılı öğrencisiydi. Tek sorunu, ona durmaksızın dadanan zorbalardı. Fiziksel gücü yetersiz olduğu için kolay bir hedefti ve onların acımasızlıklarına sessizce katlanmak zorundaydı.



Bir gün, okul çıkışında yediği dayak haddi aşmıştı. Bir darbe aldığı sırada başı sertçe duvara çarptı ve soğuk zemine yığıldı. Ağzında kanın metalik tadını duyabiliyordu. Zorbaların alaycı kahkahaları, bir ölüm çanı gibi kulaklarında çınlıyordu.



Neden bu kadar zayıfım? diye düşündü acıyla. Bilincini yitirmeden hemen önce, son ve çaresiz bir düşünce zihninden geçti: Eğer daha güçlü olsaydım... Hepsini yenerdim. Her birini.



Gözlerini nihayet açtığında sınıfta değildi. Sık ve karanlık bir ormanın ortasındaydı. İlk düşüncesi, işkencecilerinin onu kötü bir şaka olsun diye buraya sürüklediğiydi. Telefonunu çıkardı, feneri açtı ve eve giden yolu bulma umuduyla yürümeye başladı.



Aniden gökyüzü yarıldı ve şiddetli bir yağmur boşaldı. Yakınlarda bir mağara görünce, Yağmur dinene kadar burada bekleyebilirim diye düşündü ve içeri adımını attı. Derinliklerden tuhaf bir ses yankılandı. Korku ve merakın karışımıyla sesin geldiği yöne doğru yürüdü.



Orada onu gördü: Tuhaf, kurda benzeyen bir yaratık. Bir Gölge Kurdu. Uyuyordu. Dehşet Kael’in kalbini pençeledi. Sessizce geri çekilmeye çalıştı ancak gözleri canavara o kadar kilitlenmişti ki arkasındaki taşı fark etmedi. Takıldı ve çıkan tok ses mağaranın içinde bir silah sesi gibi yankılandı.



Gölge Kurdu gözlerini aniden açtı.



Kael’i gören yırtıcı anında atıldı. Kael mağaradan dışarı, yağmurun ıslattığı ormana fırladı; kıyafetleri tenine yapışmıştı. Kurt hemen ensesindeydi, aradaki mesafeyi korkunç bir hızla kapatıyordu. Aniden Kael’in ayağı bir ağaç köküne takıldı ve çamura kapaklandı.



Kurt son hamle için hazırlanırken, zihninde soğuk ve robotik bir ses yankılandı:



[ BİLDİRİM ]



Efendi “Kael“ kritik eşiğe ulaştı. Hayatta kalma içgüdüsü algılandı.

Analiz ediliyor... Dahili Arzu: “Mutlak Güç.“

Mevcut fiziksel kapasite: Yetersiz.

Alternatif güç yolu tanımlandı: “Zihinsel Egemenlik.“

[ ZENITH PROTOKOLÜ ] tamamen başlatıldı.

Duygular susturuluyor... Beyin kapasite sınırlayıcıları kaldırıldı.



[ İLK YETENEK AÇILDI: HİPER-HESAPLAMA ]



Bir anda dünya değişti. Kael’in görüş alanı parlayan mavi verilerle doldu. Kurdun gerilen kaslarının üzerinde, rüzgarın hızında ve yaklaşan pençelerin tam açısında sayılar ve yörüngeler belirdi.



Onu felç eden korku yok oldu. Kurdu sadece görmüyor, onu anlıyordu. Sistem, canavarın bir sonraki hamlesini %99.8 doğrulukla fısıldıyordu.



Kael uzandı ve çamurda duran sivri, kırık bir ağaç dalını kavradı. Onu sıkıca tuttu ve hayatında ilk kez, yüzünde karanlık ve yırtıcı bir gülümseme yayıldı.



Bakalım bundan sonra işler nasıl gelişecek.