Bölüm 7

Bölüm 7: Kazanma Şansı
“Polis bozuntusu, yalan söylüyorsun,“ diye çıkıştı Qiao Jiajing soğuk bir sesle.
“Hah, böyle söyleyeceğini zaten biliyordum. Ama yalan söylediğimi kanıtlayacak ne gibi bir kanıtın var ki? Sırf birinin bana saldırmış olması yüzünden mi?“
“Tabii ki hayır.“ Qiao Jiajing hafifçe gülümsedi. “Sebebini bilmesem de az önce herkesin anlattığı hikayelerin az çok birbiriyle bağlantısı vardı. Bu hikayelerde ortak bir sürü karakter mevcuttu. Coğrafi konumları bir kenara bırakırsak, herkesin anlattıkları mantık çerçevesindeydi.“
“Eee, yani?“
“Sorun da tam burada.“ Qiao Jiajing elini uzatıp avukat Zhang Chenze’yi işaret etti. “Senin hikayenle avukatın hikayesinde ortak bir karakter var; o da ’İki milyon yuan çalan dolandırıcı’. Ancak ikinizin hikayesi birbiriyle çelişiyor. Bu da aranızdan birinin yalan söylediğini gösterir.“
Polis Li duraksadı ve sordu: “Neresi çelişiyormuş?“
Qiao Jiajing başını iki yana salladı ve Polis Li’ye bakarak konuştu: “Avukat Zhang duruşmaya hazırlanmak üzereymiş. Bu da onun hikayesinde ’şüphelinin çoktan yakalandığını’ gösteriyor. Ama sen hâlâ pusu kurup gözetleme yapıyordun; yani senin hikayende ’şüpheli henüz ele geçirilememişti’. Bu bir çelişki değil de nedir?“
Polis Li bir an derin derin düşündükten sonra konuştu: “Söylediklerinin kendi içinde bir mantığı olduğunu kabul etmek gerek. Ancak bence sen bu 「oyunun」 etkisinde kalmışsın. Öncelikle temel bir gerçeği anlamalısın: Az önce hikaye anlatan herkes birbirinden farklı şehirlerdeydi. Başka bir deyişle, yaşadıklarımız ne kadar benziyor olursa olsun, kesinlikle aynı olaydan bahsetmiyoruz. Farklı olaylar söz konusu olduğuna göre elbette farklı sonuçlar doğacaktır.“
Qi Xia, durmaksızın tartışan bu iki adama sessizce bakıyor, araya girip onları durdurmuyordu.
Evet, tartışın bakalım, ne kadar şiddetli tartışırsanız o kadar iyi.
Aralarından biri diğerine tek bir oy bile atsa, Yalancı kazanmış olacaktı.
Ne de olsa kurallar mutlaktı; Yalancı dışındaki kişilerden tek bir kişi bile yanlış oy kullanırsa, geri kalan herkes onunla birlikte mezara girecekti.
Polis Li her ne kadar bir açıklama getirmiş olsa da Qiao Jiajing’in sözleri herkesin aklına kazınmıştı.
Sonuçta ilk kez iki kişinin anlatımında birbiriyle çelişen bir detay yakalamışlardı.
Qi Xia, Qiao Jiajing adındaki bu serseriye ister istemez başka bir gözle bakmaya başladı.
Tavırları her ne kadar sorumsuz ve umursamaz görünse de tahmin ettiğinden çok daha zekiydi.
“Şey... sıra bende sanırım...“ dedi genç bir kız.
Ancak o zaman herkes düşüncelerinden sıyrılıp ona döndü.
Bu kız, en başta biri öldüğünde kulakları sağır eden bir çığlık atan kişiydi.
Şu an biraz olsun sakinleşmiş gibiydi, ancak gözlerini yanı başındaki tarafa çevirmeye cesaret edemiyordu.
“Herkese merhaba, adım Lin Qin, psikolojik danışmanım.“
Qi Xia bir an duraksadı. Çünkü ‘Lin Qin’ ismi oldukça ilgi çekiciydi.
Tang Hanedanlığı öncesinde “Lin Qin“, “elma“ anlamına geliyordu.
Bu iki karakter şiirsel bir derinliğe sahipti ve insanda unutulmaz bir iz bırakıyordu.
Belki de Bayan Lin’in ebeveynleri, kızlarının sıra dışı bir isme sahip olmasını istemişti; ancak bu ismin burada onun sonunu hazırlayacağı aşikârdı.
Burada bulunanlar arasında yazar vardı, öğretmen vardı, avukat, doktor ve polis vardı; hepsi de “Lin Qin“ kelimesinin anlamını biliyor olabilirdi.
Zihinlerinde bu ismi birkaç kez çevirmeleri bile Lin Qin’in anlatacağı hikayenin beyinlerine kazınmasına yeterdi.
Lin Qin kimseden bir tepki gelmediğini görünce elini ağzına ve burnuna siper edip konuşmaya devam etti: “Ben Ningxialıyım. Buraya gelmeden önce bir danışanımı bekliyordum, kendisi anaokulu öğretmeniydi.“
Herkes gayriihtiyari Xiao Ran adındaki anaokulu öğretmenine baktı; bu seferki hikaye de diğeriyle bağlantılıydı.
“Anlattığına göre günümüzde anaokulu öğretmenliği yapmak çok zormuş. Çocuklara vuramazsın, kızamazsın. Veliler öğretmeni bakıcı, çocuklar ise hizmetçi gibi görüyormuş. Her sınıfta güvenlik kamerası var, veliler anlık olarak izliyor. Ses tonunu biraz sertleştirsen veliler anında müdürü arayıp şikayet ediyormuş.“
“Ama velilerin çocukları anaokuluna gönderme sebebi zaten doğru değer yargıları kazanmaları değil midir?“
“Öğretmen disiplin sağlayamazsa çocuk disiplini ve hatalarını nasıl öğrenecek?“
“Uzun süredir kendini çok bunalmış ve baskı altında hissettiğini söyledi.“
“Ben de onun için yaklaşık bir aylık bir terapi programı hazırlamıştım.“
“Fakat nedense o danışan randevusuna bir türlü gelmedi, ben de ofiste onu beklemeye devam ettim.“
“Deprem başladığında kaçma şansım hiç yoktu. Çünkü ofisim yirmi altıncı kattaydı.“
“Kat ne kadar yüksekse sarsıntı o kadar şiddetli hissediliyordu, bütün binanın sallandığını hissedebiliyordum.“
“Daha önce Ningxia’da deprem olabileceğini hiç düşünmezdim, bunu ilk kez tecrübe etmiş oldum.“
“Sonrasında tavanın çöktüğünü hayal meyal hatırlıyorum, gözlerimin önü karardı ve gerisine dair hiçbir şey hatırlamıyorum.“
Lin Qin’in hikayesini bitirmesiyle herkesin zihninde yine birtakım düşünceler belirdi.
Söze ilk giren yine Qiao Jiajing oldu: “İki sorum var.“
“Sor,“ dedi Lin Qin elini burnundan çekmeden.
“Her sınıfta ’güvenlik kamerası’ olduğunu söyledin, bu ne anlama geliyor?“
Kimse Qiao Jiajing’in takılacağı noktanın bu olacağını tahmin etmemişti. Ancak Lin Qin ne de olsa bir psikolojik danışmandı, gayet sabırlı bir şekilde açıkladı: “Sanırım velilerin çocukları istedikleri yerden sınıfta izleyebilmeleri için kurulmuş sistemler.“
“Demek kapalı devre televizyon sistemi... Lüks bir kreş miydi acaba...“ Qiao Jiajing kendi kendine mırıldandıktan sonra tekrar sordu, “Peki randevulaştığın o öğretmen, yanındaki şu Xiao Ran mıydı?“
“Bunu bilmiyorum.“ Lin Qin başını salladı. “O kişiyle sadece WeChat üzerinden iletişim kurmuştuk, detayları yüz yüze konuşacaktık.“
“WeChat mi?“ Qiao Jiajing bir an duraksadı, tam anlayamamış gibiydi.
Polis Li elini kaldırarak ikisini durdurdu: “Serseri, yine başladın. Xiao Ran Yunnan’da, bu Lin Qin ise Ningxia’da. Kim bir psikolojik danışman için o kadar yolu teper ki?“
Qiao Jiajing de altta kalmadı: “Sadece bana şüpheli geldi, ilk kez birinin hikayesinde buradaki başka bir katılımcıdan bahsediliyor.“
Doktor Zhao bu kez Qiao Jiajing’in haklı olduğunu düşünerek başıyla onayladı ve sordu: “Xiao Ran, senin bir psikolojik danışmana başvurma sebebin ile Lin Qin’in anlattıkları uyuşuyor mu?“
“Şey...“ Xiao Ran ürkekçe duraksayıp konuştu, “Pek sayılmaz... Ben bir veli tarafından uzun süre baskı gördüğüm için depresyona girmiştim...“
“O halde bu sadece bir tesadüf,“ dedi Doktor Zhao başını sallayarak. “Sonuçta iki farklı bölgeden bahsediyoruz, olayları zorla birbirine bağlamaya gerek yok.“
O sırada herkes kısa bir sessizliğe büründü. Ancak Avukat Zhang aniden söze girdi: “Bayan Lin, anlattığınız hikayenin yarısı o ’anaokulu öğretmenine’ aitti, bu kurallara aykırı değil mi?“
“Ha?“ Lin Qin neye uğradığını şaşırdı. “O öğretmenden bahsetme sebebim yaptığım işi daha iyi anlamanızı sağlamaktı...“
“Kötü bir niyetim yok, yanlış anlamayın,“ diyerek hafifçe gülümsedi Zhang Chenze. “Söylemek istediğim şey şu; eğer o öğretmenin yaşadıkları sizin uydurmanızsa, haliyle Xiao Ran’ın hikayesiyle çelişecektir. Bu da yalan söylediğinizi kanıtlar.“
“Sen...!“ Lin Qin karşısındaki kadının bu kadar baskıcı olabileceğini tahmin etmemişti, kendini savunmaktan başka çaresi kalmamıştı: “Az önce Doktor Zhao ve Polis Li de söyledi, farklı eyaletlerdeyiz, hepsi sadece bir tesadüf!“
“Tesadüf, öyle mi?“ Zhang Chenze kollarını göğsünde birleştirip konuşmasını sürdürdü: “İyi düşünün, neden özellikle biz dokuz kişi burada toplandık? Birbirini tanımayan dokuz yabancı olduğumuzu unutmayın. Birbirimizin hikayesindeki açıkları yakalayabilmemiz için bize birer ipucu verilmesi şart. İşte o 「ipucu」, herkesin hikayesinin birbiriyle bağlantılı olması. Herkesin hikayesini dinledikten sonra, buraya özel olarak seçilerek getirildiğimizi hissettim. Ancak bu sayede diğerlerinin anlattıklarında çelişkiler bulup Yalancı’yı ortaya çıkarabiliriz. Aksi takdirde bu oyun fazla saçma olurdu; çünkü bu durumda 「Yalancı」nın kazanma şansı mucizelere kalırdı.”