Bölüm 226

Bölüm 226 - Aptal
Çeviri: Raban
 
Sunny dinlenme günlerinin ilk akşamında, heykelin en yüksek noktasına kadar tırmanıp tek başına oturdu ve batan güneşi seyretti.
 
Ağır koşulların getirdiği zorluklar yüzünden zaman içinde iç dengesini yitirmişti… daha doğrusu şirazesi kaymıştı… ama artık yeniden dengeyi bulmalı ve yerli yerine oturtmalıydı. Özlediğinden değil; gün gelecekti, sarsılmadan ayakta kalabilmek için, mücadeleye devam edebilmek için o dengeye muhakkak ihtiyacı olacaktı.
 
Geleceğe dair tahminleri doğruysa, tüm bu eziyet sona erene kadar yaşayacağı son huzurlu gece muhtemelen buydu. Yalnızca bu yolculuk bitene kadar değil...
 
Her şey bitene kadar.
 
Geçmişe şöyle bir dönüp baktığında, son birkaç aydır ne kadar dengesiz davrandığını görüyordu. Onu geçmişte defalarca kurtaran soğukkanlılığı, katı mantığı ve acımasızlığı neredeydi? İlk Kâbus’tan sağ çıkmasını sağlayan dikkati, sinsiliği, kurnazlığı? Uzun zamandır kendisi gibi davranmıyordu.
 
Evet, yaşadığı onca şey psikolojisini fena hâlde yıpratmıştı. Ama tek sebep bu muydu?
 
Şöyle bir düşününce...
 
İlk darbeyi, Parlak Şatoda bir Geçit olmadığını öğrendiğinde almıştı. Karanlık Şehre ulaşmak için katlandığı her şeyin boşuna olduğuna anlamıştı. Labirent’teki amansız yolculukları, Ruh Yutan Ağaç’ın şeytani tuzağı ve Kül Tepesinden kaçışları, karanlık denizi aşarken geçirdikleri dehşet dolu, soğuk gece...
 
Onca çabanın karşılığını alamadıkları yetmemiş gibi, tüm umutları da acımasızca yerle bir edilmişti.
 
Bu bile insanı delirtmeye yeterdi.
 
Sonra dış yerleşimde Nephis, Cassie ve onlara yeni katılan Uyuyanlarla yaşarken kendini bir yabancı gibi hissetmeye başlamıştı. Arkadaşlarının yanında destek ve teselli bulacağına, eski alışkanlıklarına dönmüştü. Farkında olmadan kendini geride tutuyor, çok aralarına karışmıyordu. Bu şekilde başkalarının onu dışlamasına izin vermemiş oluyordu.
 
Bu, en göze çarpan alışkanlıklarından yalnızca bir tanesiydi. Değişmek ve gelişmek için onca emek verip, bu kadar uğraştıktan sonra, Kâbus Büyüsü’ne yakalandığından beri hayata dair aldığı derslerin çoğunu bir kenara atmıştı.
 
Birkaç gün ayık kaldıktan sonra küçücük bir sıkıntı ya da basit bir hata yüzünden hemen pes eden bir alkolik gibiydi.
 
Ama yine de kim onu suçlayabilirdi ki?
 
Zaten şu anda yaşadığı hayatın şartları ona fazla geliyor üzerine binen yükün ağırlığı altında çabalıyordu. En ufak bir darbe bile, o yükün altında ezilmesine yetecekti.
 
Ama maalesef ki Sunny hayatın sillesini yemişti; öyle bir kere de değil, tam üç kez. Sanki hayat, ezildiğinden, tükendiğinden emin olmak istiyordu.
 
İlki, Cassie’nin kehanetini gerçek manada kavradığı o korkunç andı. Daha bunun ona yaşattığı sarsıntıyı atlatamadan Harper’la konuşurken o ölümcül hatayı yapmış, ardından da korkunç bir cinayet işlemişti. Bu da yetmezmiş gibi Nephis, Sunny’nin kendisine duyduğu güveni yıkmıştı. Oysa bu iğrenç dünyada aklını yitirmemek için en çok ona tutunmuştu.
 
Böyle bir yükün altında kim olsa yıkılırdı. Sunny ise zar zor da olsa akli dengesini koruyabilmişti.
 
Ona en ağır gelen şeyse, Kara Şövalye’den aldığı ölümcül yaranın ardından çektiği acılardı. O yaralar Sunny’e bitmek bilmeyen, dayanılmaz bir işkence çektirmişti.
 
Ondan sonra aklına mukayyet oluyormuş gibi yapmayı da bırakmıştı.
 
Ve işte buradaydı. Aptalı oynuyor, aptalca davranıyor, Kai’yle ve Effie’yle alay edip duruyordu. Ne kadar eğlenceliydi, değil mi? Ne kadar da kolaydı!
 
Evet, psikolojik olarak pek iyi değildi.
 
Ama her şeyi bu hâline bağlamak da kolayına geliyordu. Ama işin gerçeği...
 
İşin gerçeği şuydu ki Sunny kendini dizginlemek için hiç uğraşmamıştı. Tersine, bu deliliğe kucak açmıştı. Kafadan kontak biri olmak rahatlatıcıydı, kolaydı, güvenliydi.
 
Deliliği sayesinde, yüreğini parçalayan o gerçekle yüzleşmek zorunda kalmıyordu. Onu içine çeken umutsuzluk çukurundan korunmak için bu tutamağa ihtiyacı vardı.
 
Bu hâli yüzden pervasızca davranıyorsa ne olmuş? Arada hatalar yapıyor, gereksiz riskler alıyorsa ne olmuş? Umutsuzluğun pençesinde ne yapacağını bilemez bir halde çırpınmaktansa böylesi daha iyiydi.
 
Tıpkı Nephis’in dediği gibi, delirmiş bir dünyada hayatta kalmak için insanın da biraz delirmesi gerekiyordu.
 
...Ama yine de Sunny, başını kuma gömmekten başka bir şey yapmadığını da biliyordu.
 
Artık son yaklaşmıştı. Gerçeği görmezden gelmeyi bırakmalı ve onu kabul edip bu yükün altına girmeliydi; dayanmalıydı.
 
Hayatta kalmasının tek yolu buydu.
 
...Güneş ufkun ardında kaybolup Unutulmuş Kıyı zifiri karanlığa gömülürken, Sunny derin bir iç çekip fısıldadı:
 
“Pekâlâ. Artık tamam. Kendine gelme vakti.“
 
 
***
 
 
Ertesi gün, alacakaranlık dünyayı gölgelere bürürken altı insan uçsuz bucaksız bir kanyonun kenarında duruyordu. Çok aşağılarda lanetli denizin kara suları kudurmuşçasına kabarıyor, derinlerden yukarıya doğru önüne çıkan ne varsa yutarak dalga dalga yükseliyordu.
 
Birkaç dakika içinde gökyüzündeki son ışık da kaybolacaktı. Ardından karanlık deniz dünyayı kaplayacak ve her şeyi sular altında bırakacaktı.
 
...Buna rağmen kimse kaçmaya ya da bir yerlere tırmanmaya çalışmıyordu. Oldukları yerde öylece durmuş bekliyorlardı.
 
Sunny, kanyonun içine bakarken dişlerini sıkıp içten içe ürperdi. Sonra kurumuş dudaklarını yaladı ve Nephis’e döndü.
 
“Bundan emin misin?“
 
Değişen Yıldız ona bakmadan sadece başını sallamakla yetindi. Kara sular hızla yükseliyordu ama kimsede en ufak bir telaş bile yoktu.
 
Birkaç saniye sonra güneşten kalan son ışıklar da kayboldu; dünya zifiri karanlığa boğuldu. Çevrelerindeki sessizliği yalnızca kanyonun dik yamaçlarına çarpan dalgaların sesi bozuyordu.
 
Git gide yaklaşıyordu.
 
“Hazır olun.“
 
Sunny iç çekti.
 
’Başlıyoruz... Haydi bakalım.’
 
Birden karanlığı göz kamaştırıcı beyaz bir ışık yardı. Nephis, elinde kor ateş gibi parlayan kılıcını tutarken, alev alev yanan gözlerini bir anlığına kapattı...
 
Ardından ışıldayan kılıcını başının üzerine kaldırdı; sanki karanlık denizin canavarlarını kendisini almaya çağırıyordu.