Amada-san’a intihar girişimini anlattım; aslında söylememem gereken bir şeyi. Senpai bunu gizli tutmak istemiş olmalıydı.
Duygularım kontrolden çıktı, durduramadım.
(Çünkü hayatımı kurtaran kişi o kadar üzgündü ki. O kadar nazik olan Senpai, birinin kötülüğü yüzünden ölümü seçmenin eşiğine gelmişti ve fail hâlâ kendini mağdur gibi gösteriyordu. Böyle bir şeye izin verecek kadar insanlıktan çıkmış değilim; o kadar nazik birinin başkasının kötülüğüyle bükülmesine göz yumamam.)
Kendinden nefret ve öfke… Böyle karanlık duygular bedenimi sardı.
Ama garip bir şekilde pişmanlık duymuyordum.
Eiji-senpai kesinlikle nazik biridir, muhtemelen geri adım atardı.
Bunu bildiğim için, onun adına Amada-san’a söylemem gerekenleri düzgünce iletebildim. Bir nebze de olsa işe yaradım. Benden nefret edilse bile ateş hattına çıkabildim; belki de borcumun bir kısmını ödedim.
Eğer o çatı katında karşılaşmamış olsaydık, Eiji-senpai ölecekti. Onun gibi iyi kalpli bir insan, kimsenin bilmediği böyle bir yerde hayatını kaybetmemeliydi. Hayatını dolu dolu yaşayıp, mutlu bir aile kurarak hayata veda etmesi gereken biriydi.
O, başkasının hayatı pahasına yaşayan bizlerden farklı bir boyutta var olan biri.
Mutlu olma hakkı var. Aono Eiji buna layık bir insan.
※
“Ai. Sadece sen, lütfen mutlu ol.”
“Özür dilerim. Sana düzgünce söylemeliydim. Sadece böyle bir anda bunları söyleyebilen işe yaramaz anneni affet. Seni her zaman sevdim.”
“Sorun değil, mutlaka seni gerçekten sevecek birine rastlayacaksın.”
“Anne her zaman seninle olacak, tamam mı? Tek pişmanlığım seni gelinlik içinde görememiş olmak.”
※
Hatırlamamaya çalıştığım annemin son sözleri aklıma geri geldi. Uzun zamandır kaçtığım o sözler tekrar tekrar yankılandı.
Teşekkür ederim, anne. Vazgeçmek üzereydim ama sonunda bana öğrettiğin sözlerin anlamını anladım.
Kaçmaya çalıştığım için özür dilerim. Kolay yolu seçmeye çalıştığım için özür dilerim.
Ama sonunda…
Sevdiğim birini buldum. Beni kendinden bile daha çok değerli gören birini buldum.
“Eiji-senpai’yi görmek istiyorum.”
Ona karşı romantik duygularımı açıkça fark ettim. Lise aşkı geçicidir diye düşünmüştüm, kendimi bu kadar kuşkucu olduğum için lanetledim.
Ona olan hislerimin sonsuz olmasını istiyorum.
Apartman binama doğru aceleyle dönüyordum. Ama kaderin tanrısı burada da bana gülümsedi.
Uzakta el sallayan bir adam vardı. Aono Eiji’ydi. Aşık olunca, sıradan bir tesadüf bile kader gibi geliyordu.
“Senpai!”
Neredeyse refleksle ona sarılacaktım. Sadece bir tesadüftü. Ama onu o kadar çok görmek istemiştim ki, bunun kader olduğuna inanmak istedim.
“Ichijo-san, ne tesadüf! Akşam yemeği için ramen yemeye gidiyorum, bana katılmak ister misin?”
Nazikçe gülümsedi. Dün yaptığımız buluşmada hiç ramen dükkânına gitmediğimi söylediğimi hatırladığını fark ettim. Hep merak etmiştim ama…
Ağzım, aklımdan önce hareket etti:
“Olur mu? Çok isterim!”
Her şeyden çok, Senpai’nin bu nezaketi beni mutlu etmişti.
※
— Eiji’nin Bakış Açısı —
Satoshi’nin bana verdiği ders notlarını yazdırmak için markete gidiyordum. Yolda tesadüfen Ichijo-san’la karşılaştım ve ayrılmadan önce birlikte ramen yedik.
Genç bir hanımın iyi bir aileden gelmesi, ramen dükkânlarına gitmediği anlamına gelmiyordu.
Önerdiğim ramen’i büyük bir keyifle yedi.
Sadece bu bile beni mutlu etmeye yetti.
Onu apartmanına kadar geçirdim ve eve dönüş yoluma başladım.
“Beğenmesine sevindim.”
Böyle hafif düşünceler mırıldanarak yürürken, tanıdık bir yüz gözüme çarptı.
Yanılmam mümkün değildi.
Garip bir çarpıntı durmuyordu.
Bir daha asla görmek istemediğim kadındı.
“Eiji.”
Çocukluk arkadaşım ve eski kız arkadaşım Miyuki Amada, solgun, zombi gibi bir yüzle bana seslendi.
Bir daha asla görmek istemediğim eski sevgilim oradaydı.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
