“Hey, Aono hakkındaki o söylenti aslında yalan değil mi?”
“Değil mi? Polis olaya karışmış olsaydı, övgü alması mümkün olmazdı.”
“O zaman bu ne anlama geliyor? Birisi yalan söyleyip Aono’yu kötü adam gibi mi gösterdi?”
“Muhtemelen öyle.”
“Peki, kim yalan söyledi?”
Teneffüste akıllı telefonumu çıkardım ve gayriresmî okul forumuna baktım. Beklediğim gibi, söylentilerden şüphe duyan insanlar mesaj panosunda bunu tartışıyordu.
“Zaten Ichijo-san’ın Aono’nun yanında durduğu anda bir şeylerin ters olduğunu düşünmüştüm.”
“Şiddet yanlısı bir adama yaklaşması mümkün değil.”
“O zaman, Aono’nun masumiyetini fark eden ve en başından beri onu destekleyen tek kişi o olmalı.”
“Harika.”
“Düşman edinmek pahasına bile olsa, mağduru korumaya çalıştı.”
“Ama Ichijo-san, Aono-senpai’ye bir iyilik borcu olduğunu söylemişti.”
“Ayrıca, cumartesi günü kurtarma olayıyla ilgili olarak da ikisi birlikteydi, değil mi? Bu kesinlikle bir hafta sonu randevusu!”
“Geçen gün okuldan sonra da birlikte randevudaydılar, o zaman çıkıyor olmalılar, değil mi?”
Kendi dedikodumu okumak yüzümü kızarttı. Henüz çıkmıyoruz ama böyle söylentilerin yayılmasına da karşı değilim.
Farkında olmadan “henüz” kelimesini kullandım. Artık duygularım hakkında kendime yalan söyleyemem.
Ama her şeyden önce, Senpai’ye atılan asılsız suçlamaları temizlemek öncelik.
Normalde nefret ettiğim bir yerde bir gönderi paylaştım. Ellerimi kirletmiş gibi hafif bir iğrenme hissettim. Ama bundan da öte, mevcut duruma katlanamazdım.
“Kimin yalan söylediğini herkes biliyor, değil mi?”
Bu tek yorumumla, mesaj panosundaki tartışma dramatik biçimde değişti. Artık başka paylaşımlara gerek yoktu. Herkes söylemekte zorlandığı şeyi muhtemelen anlamıştı ve söyleyememişti. Geri kalanıysa, bir barajın yıkılması gibi, gerçek internet okyanusuna salınacaktı.
“Biliyorsunuz, değil mi?”
“O konu açıldığı anda, Amada Miyuki açıkça panikledi ve bayıldı.”
“Aynı sınıftayız ama Kondo, okul genelindeki toplantıdan beri ortalarda yok.”
“Hatta bu olaydan önce bile, ikisi sık sık birlikteydi.”
“Kondo-senpai kaçtı, değil mi? Kızı bile terk ederek.”
“Yani ikisinin bir ilişkisi vardı ve ortaya çıkmaktan korktukları için her şeyi Aono-kun’un üzerine mi yıktılar?”
“Eğer bu doğruysa, bu insanlık dışı.”
“Olamaz…”
“Dehşete düştüm.”
“Zavallı Aono-kun.”
Senpai’nin zedelenmiş itibarı kolayca toparlanmayacak, ama bu olay onu ciddi biçimde iyileştirmeli. Böyle yöntemler kullanmak istemezdim, ama bunu başlatanlar onlardı.
“Benim için önemli bir insan olan Aono Eiji’yi köşeye sıkıştırmanın sorumluluğunu üstleneceksiniz. Sizi asla affetmeyeceğim.”
Yaptıkları şey eninde sonunda kendilerine geri dönecek.
Kendi benliklerini korumak uğruna, o iyi kalpli çocuğu intiharı düşünecek noktaya kadar köşeye sıkıştırdılar… Buna rağmen bu bile hafif sayılır.
Tutumlarını kolayca değiştiren bu sorumsuz insanlara karşı içimde sessiz bir öfke hissederek, gayriresmî forumu kapattım.
Benim için önemli olan birini korumak adına, elimdeki her şeyi kullanacağım.
Çünkü fark ettim ki, eğer bunu yapmazsam, hiçbir şeyi koruyamam.
Kuroi’ye bir mesaj gönderdim.
“En kötü senaryoda, babamdan bizzat rica edeceğim. Lütfen onunla hemen iletişime geçebilmem için gerekli ayarlamaları yap.”
Başımı eğmek zorunda kalsam bile, bunu yapmak istemesem bile… onun içinse—
Yakında Meclis Üyesi Kondo’nun hamle yapması gerekecek. Kontrolü kaybedip Senpai’nin ailesine karşı kirli bir işe kalkışırsa, onu asla affetmeyeceğim!
Televizyon kanalının röportajı konusunda da, yüzümün gösterilmesine izin verdim.
Okuldan sonra itfaiyeciler gelip bizi övecekmiş. Medya da o sırada orada olacağı için, bu sahnenin yayınlanmasıyla, bu olay yüzünden zarar gören Senpai’nin itibarı daha da toparlanmalı.
Eğer bu yayın sorunsuz şekilde yapılırsa, artık kimse Senpai’ye karışamayacak.
Bugün her şeye son vereceğim.
Kendimi hazırladım.
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların
emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.
