Bölüm 5602

Bir Köken Yaşam Formu yine bir Köken Yaşam Formu’nun kemiklerinden kaynaklanan bir hazinenin gücüyle oluşturulan bir su birikintisinden filizlenmişti.



Bu, Akıl Almaz bir Gerçeklik’ti! Yine de o, Noah’ın çimlerinin üzerinde Kanlar içinde yatıyordu ve Noah’ın tüm Varoluş’u bu anda son derece ciddiye almak zorunda kalmıştı; Zira o, BU Infiniverse ile olan bağlantısı aracılığıyla yüksek alarm durumuna geçilmesi için çoktan bir mesaj göndermişti!



Elleri hareket ederken, Zihni Kadın’ın sözlerini parça parça irdeliyordu.


Eğer söyledikleri doğruysa, o zaman BU Mühürlü Olan “O’na” ulaşacaktı. Ve Kadın bunu, ardında Koca bir Uçurum’u Açan bir Zaman Kipi kullanmıştı: Gelecek’te.


Sonra hedefler. Ona karşı duran herkes. “Kökenler’iniz güvende değil.” Kökenler! Onun Başlangıçlar’ı mı? Birisi işleri Sonlandırmak isterse, şu andaki Yol’u bile bir Başlangıç olarak kabul edilebilirdi.



Ama tüm bunların Ötesi’nde şu mesaj vardı... Etrafındakiler güvende değil. “BU Infiniverse“ güvende değil. Ve sonra, içindeki her şeyi sıkıştıran o Kelime.



Anne.



Doğal olarak, Kadın’ın kendi Annesi’nden bahsettiğini düşünmeye meyilliydi! Artık Telos olan “Sonsuz Neden’in“ Yaratıcı’sı Amelia’dan!


Ve boğulmakta olan bir Gelecek’ten gelen bir Yabancı, Annesi’ni o bile tehlikeler arasında sayacak kadar iyi tanıyorsa... O zaman açılan Olasılık Yollar’ı çoktu ve çimlerinin üzerindeki Kadın gözlerini açana kadar bunların hiçbirinden geçilemezdi.



Yani şu anda en önemli şey basitti. Onu stabilize etmek. Onu uyandırmak.


“Ruination.” Tac’ındaki Örgüler yayılırken, arkadaşıyla konuşarak, onayladı. “Geri kalan her şeyle sen ilgilen. Varoluş’un tüm Örgüler’i, olası herhangi bir saldırıyı öngörmeye ve buna tepki vermeye hazır olmalı.”


|Anlaşıldı, Efendim.|


Bağlantının öbür ucunda, BU Infiniverse çoktan harekete geçmişti; Örgüler’i Sonsuz Öte’si Sonsuz Âlem’de yüksek alarm durumunda nabız gibi atıyordu.


Bu sırada Noah, titreyen çimlerin üzerinden geçip, artık tereddüt etmeden Kadın’ın yanına diz çöktü.


Ve yakından bakıldığında, Kadın’ın durumu içler acısıydı!


Göğsünün sol tarafında, cüppesini ve etini bir arada yaran devasa bir yırtık vardı ve içinde, organların belirsiz şekillerinin etrafında Yıldız Kan’ı durmaksızın fışkırıyordu. Noah’ın yüzü, duyuları daha derine ulaştıkça sertleşti; Çünkü yaradan, Kadın’ın Varoluş’unun daha derinliklerine, belirsiz de olsa, bakabiliyordu.


Kümeler.


Derinliklerinde yavaşça dönen, Sayısız Tekillik Küme’si; Sayılar’ı bile onu şok etmeliydi Çünkü On Tanesi’nden çok daha fazlası vardı! Köken Öz’ü, Takımyıldızlar Hâlinde’ydi!


Ve yine de… Sönük kalmışlardı.


Her biri! Kendi Tekilliğ’i gibi parıldaması gereken Tekillikler, sönük bir şekilde yanıyor, ışıkları zayıf, dönüşleri yavaştı; Öz’den oluşan Koca bir Boyut, köz gibi yanıyordu!


Noah işe koyuldu.


Elindeki her şeyi denedi. Âlem’in Şifa Lütfu Kadın’a aktı; Yaşam İp’i tamamen paramparça olmamış her şeye sıcaklık verdi. Yaralanmasının Âğırlığ’ına karşı Boyunduruğ’u devreye soktu; Beden’ine baskı yapan yükü üstlendi, böylece Kadın’ın vücudu kendini iyileşmeye adayabilsin diye. Ama yine de Köken Tekilliğ’i Kan’ı fışkırmaya devam etti, Kadın yine de solgunlaşıyordu; Bu yüzden sonunda Noah, Kan’ından bir bıçakla kendi avucunu kesti ve Kadın’a kendi Kan’ını vermeye başladı!


Kızıl-Altın rengi Kan’ı Kadın’a aktı, içten parıldıyordu; On Köken Öz’ünün ışığı Her Damla’da taşınıyordu. Kan’ın yırtığa nüfuz edip, kayboluşunu izledi ve Kadın’ın çimlerin üzerinde bilinçsizce yatıp sığ nefes alırken, Zihni’nde Kadın’ın her sözünü defalarca tekrar ederken, Kan’ı istikrarlı ve telaşsız bir şekilde akıtmaya devam etti!


Böylece zaman geçmeye başladı.


Dakikalar Saatler’e dönüştü. Üç Yıldız, uzun salonun üzerinde yavaşça dönüyordu. Onun Kan’ı akıyordu, Kız’ın Kan’ı ise yavaşlıyordu ve Kız uyanmıyordu.


Noah, Kız’ın yanında diz çökmüş halde kaldı ve İkinci Saat’in bir noktasında, kimseye hitap etmeden sessizce konuştu.


“İyileştirmek de İnsan’a özgüdür.” Avucunu Kız’ın yarasının üzerinde açık tuttu. “Bir İnsan’ın bilgiyle yaptığı ilk şey, muhtemelen bir başkasının vücudundaki bir dikeni çıkarmaktı. İsteyemeyen birine bakmak… Bu, İnsan’a özgüdür…”


Üçüncü Saat’te, Kız’ın yaraları kanamayı kesti.



Göğsündeki yırtık kapanmaya başladı; Yıldız ışığı altında Etler yavaşça birleşiyordu ve Noah, iyileşen yaraya daha fazla Kan’ını akıtmak için eğildi… Ama Kadın’ın vücudu bunu reddetti!


Kızıl-Altın rengi Kan’ı, Kadın’ın cildinde durdu ve bir türlü içeri girmek istemedi! Âlem’in sıcaklığı kadın’dan kayıp, gitti! Sunduğu her armağan, Kadın’ın sınırında nazikçe, kesin bir şekilde geri çevrildi.


Bu, sanki Kadın’ın tüm Bilinçaltı Yapı’sı o anda tek bir şey söylüyormuşçasına, Kendi Varoluş’unun Sışsal her şeye karşı gösterdiği belirgin bir Reddi idi.


Ben, bir Köken Yaşam Formu’yum. Dışsal hiçbir şeye ihtiyacım yok!


Ondan sonra ne denerse denesin, Kadın’ın vücudu bunu doğası gereği Reddet’ti. Kendi soluk Takımyıldızlar’ıyla, kendi hızında iyileşmesini tamamlayacaktı. Noah ise sadece Kadın’ın uyanmasını bekleyebilirdi.


Noah, Kadın’ın yanındaki çimlere oturdu, içini çekti ve akşama doğru yüksek sesle konuştu.


“O piç kurusu ‘O’na’ nasıl ulaştı ki? ‘O’ da ne ki?”


Âlem’i cevap vermedi. Kadın cevap vermedi. Göğsündeki Yaka, eski antlaşmasını kendi kendine mırıldanıyordu ve hiçbir şey sunmuyordu; içinde o kadar çok soru birikmişti ki, sırayla dizilmeye başlamışlardı bile!


Bu yüzden, şimdilik hiçbir şey yapamayacağına göre... Kendi’ni meşgul etti.


Ve yemek pişirmeye başladı.


Örgüler’inden kolayca bir Wok oluştu; Geniş, Siyah ve ağırdı; Altında çimlerin üzerinde bir ateş parladı; ve stoklarından, uzun zaman önce Krazhor-Nul Boyut’unda topladığı Etler’i çıkardı: Halkalar halinde damarlı Stler, Gerçeğ’i derinleştiren soluk Sığır Fileto’su ve BU Gerçek İnsan İmparator’u, kolluksuz giysisi nedeniyle hiçbir şeyi sarmadı ve Bilinc’i kapalı bir Köken Yaşam Formu’nun yanında yemek pişirip, ızgara yapmaya başladı!


Mavi-Altın tepelerin üzerinde tatlı ve yoğun bir duman yükseldi. Kısa süre önce Soy cerrahisinin aletleri olan Kan bıçakları, eti kağıt inceliğinde dilimler halinde kesti; Ana Beden’i, Sonsuz Kan’lı Manası’ndan doğan ateşi telaşsız bir huzur içinde idare ederken, uzakta Klonlar’ı, uzun Boyut Kayması’nın nihayet sona erdiği Ymnaros’u denetliyordu; Başka bir Boyut, son kenarlarını kendi Boyut’u içine katlıyordu, Vaelos, bir zamanlar Sonsuz Yaşam Formlar’ı ordularının akın ettiği Boyut, yeni bir toprak olarak yerini alıyordu.


Ve Noah pişirirken, yiyordu.


Çünkü Varoluş’un her yerinden gelen Hasad’ın tadını çıkarmak… Bu da İnsan’ca bir şeydi! Ateş’in başında ayakta yiyordu ve yerken planlar yapıyordu; Acil durum planları Üst Üst’e Yığılıyor’du! Eğer Kadın’ın uyarısı doğruysa, önce daha fazla bilgiye ihtiyacı olduğu için yapılacak çok iş olacaktı.


Ve tüm bunları yaparken, onun gelişinden bu yana geçen Onun’cu Saat’te...


Çimlerinin üzerindeki o Eşsiz Yaşam Formu“nun burnu seğirdi.


Bir kez. İki kez.


Bir Ân sonra, Varoluş etrafında vızıldamaya başlayınca gözleri birden açıldı ve tek bir hareketle çimlerden yükseldi; Uyanık ve parıldayan gözleri...


Noah’ın önüne dizdiği yiyecek yığınına kilitlenmişti!




Not: Köken Yaşam Formlar’ı Önemsiz Olmaya başladı. Size Yemin Ederim Discord’da bu Bölüm yayımlanmadan 1 Gün önce Adamlar neredeyse 10.000 Bölüm’e kadar bu Köken Yaşam Formu Sürecek dedi. Ben de dedim ki: Kendinize gelin en fazla 200-300 Bölüm veriyorum. En az 4-5 eğer hala devam ederse Yaşam Formu çıkacak ve bunların her biri birbirini Önemsizleştirecek dedim. Bir Gün sonra karşınızda Köken Yaşam Formu. 😂. Önemsizleşmeye başladılar bile. Ve En Korkunç Olan’ı bunlar Kendi Kendi’ne Yeten Omnipotent Olan Bir Anne Tarafından Doğrulmayan Kendi Kendine Var Olan Doğan Yaşam Formlar’ı. Acaba 200-300 Bölüm içinde daha neler neler Çıkacak? Zaten Kendi Kendi’ne Yeten, Omnipotent... Bir Hiç benim gözümde. Var Olan Bütün Kurgu’nun En Güçlü’sü olmak istiyorsak doğal olarak buralarda durmamalıyız. Şimdi bunlardan bahsedelim ki... Sonraki Bölümler’de iyice Abartılım. Haklıyım değil mi? Durmak Yok. Yol’a Devam. Suggeverse, Xeranthemum ve Öte’sine.