Bölüm 196

Önsöz

Bir zil çaldı, net ve belirgin bir sesle. Arabadan inen genç kadının saçları da tıpkı Gyokuyou’nunkiler gibi kızıldı. Gümüş işlemeli bir peçe yüzünü gizliyordu ve harika, parıldayan ipekten bir cübbe giymişti.

Gyokuyou onun kaç yaşında olduğunu merak etti. Kızın yeğeni olması gerekiyordu ama bu kadar genç, evlilik çağında bir akrabası olduğunu hatırlamıyordu. Tüm yeğenleri ondan büyüktü ve hepsi de çok acımasızdı. Yine de kendi ağabeyi Gyoku-ou bu kızın kızı olduğuna yemin ediyordu, o hâlde öyle olmalıydı. Buna ayak uydurmak zorundaydı.

“Leydi Gyokuyou,“ dedi arkasından biri. Bu, ona nedime olarak hizmet eden üç kız kardeşin ortancası Koku-u idi. Hanımına endişeli bir bakış attı.

“Dert etme canım. Onu karşılamaya hazır mıyız?“

“Evet hanımefendi.“

Gyokuyou İmparator’un villalarından birindeydi. Yeğeniyle burada, asıl sarayın dışında görüşmek için özel izin almıştı. Hiçbir cariyenin arka saraydan ayrılmasına izin verilmezdi ama Gyokuyou İmparatoriçe’ydi. Belirli hakları vardı.

Güzel cübbeli genç kadın zarif adımlarla yaklaştı ve Gyokuyou’nun önünde diz çöktü. “Leydi Gyokuyou, sanırım ilk kez karşılaşıyoruz. Benim adım Yaqin.“

“Kaldır başını. Böylesine uzun bir yolculuktan sonra yorulmuş olmalısın. Bugünlük bu villada dinlen ve gücünü topla.“ Gyokuyou, Yaqin’e gülümsedi. Peçenin ardındaki gözlerini görebiliyordu; tıpkı kendisininkiler gibi koyu yeşildi. Ten renginden yüz hatlarına kadar her şey, belirgin bir yabancı kanına işaret ediyordu.

Aslına bakılırsa, ilk izlenimde oldukça büyüleyiciydi. Üzerinde bir masumiyet vardı—hâlâ büyümek ve olgunlaşmak için yeri vardı—ve buna hakkında çok az şey bildiği bir dünyaya adım atan birinin endişesi eşlik ediyordu. Ancak o zümrüt gözlerin derinliklerinde, kendini kanıtlamaya çalışan bir kararlılık da görülebiliyordu.

Çok benziyorlardı. Evet, Gyokuyou da başkente ilk geldiğinde, arka saraya ilk adım attığında tıpkı onun gibi görünüyordu.

Acaba bu kız da içinde gizli bir kararlılık mı barındırıyordu? Bırakın barındırsın. Gyokuyou kendi işine bakacaktı.

“Yemeğinizi nasıl istersiniz? Sizin için batı başkenti tarzında hazırlatabiliriz. Yoksa yerel mutfağı denemeyi mi tercih edersiniz?“ Gyokuyou, Yaqin’e takılan bir gülümsemeyle baktı; bu gülümseme, rahatsızca karşılık veren kızı adeta sarmaladı.

Yeğeni batıdan gelmişti ama neden? Gyokuyou’nun eski yeri boşaldığına göre, şimdi Majesteleri’nin İmparatorluk sevgisini kazanmaya mı çalışacaktı? Yoksa gözü İmparator’un küçük kardeşinde miydi?

Gyokuyou’nun amaçları doğrultusunda bunun bir önemi yoktu. Yaqin’in elini tuttu ve yeğeninin kaskatı kesildiğini hissetti.

“Çok üşümüşsün ve cildin çok kurumuş,“ dedi. “Sana biraz nemlendirici getireyim. Deniz havası cilt için tek kelimeyle berbattır.“

Kız, Gyokuyou’ya karşı açıkça temkinliydi. Eğer bu bir rolse, muazzam bir roldü. Değilse, bu sadece bir insanın kalbini ve aklını kazanmanın püf noktalarını öğretmek için ona yeterince zaman ayırmadıklarını gösteriyordu. Müstakbel bir cariyeye bilmesi gereken her şeyi, dans etmeyi, şarkı söylemeyi ve siyaseti öğretmek için asla yeterli zaman olmazdı.

Gyokuyou nemlendiriciyi Koku-u’dan aldı, ardından güvenli olduğunu göstermek için kendi eline biraz sürdü. Yeğeni hâlâ şüpheyle bakıyordu; belki de sadece o kadar endişeliydi. Gyokuyou’ya göre bunda bir sorun yoktu. İstediği kadar şüpheci olabilirdi. Gyokuyou onu ipek kadar yumuşak bir gülümsemeyle sarmaladı. Sahip olabileceği her bir dikeni, her bir iğneyi örtbas edene kadar onu kat kat gülümsemelerle saracaktı. Çocuğu bağrına basacak ve onu nazikçe tutacaktı.

Gyokuyou yeğeninin elini ovuşturdu. Bazıları bunu uygunsuz bulabilirdi ama Yaqin’in parmaklarına sıcaklık geri dönmüştü.

Koku-u kaşlarını çatıyordu ama Gyokuyou ile tartışmadı. Gyokuyou, baş nedimesi olan ve aslında burada olması gereken Hongniang’ın orada olmamasına seviniyordu. Gyokuyou ondan başka bir işle ilgilenmesini istemişti. Kendini biraz suçlu hissediyordu ama o olmadan bu iş daha kolay olacaktı.

Gyokuyou’nun işi gülümsemekti. O gülümsemenin asla düşmesine ya da solmasına izin vermemek.

Sahip olduğu tek silah buydu. Onu bulan ve nasıl kullanacağını öğreten babası Gyokuen’di.